ΔΡΟΜΟΙ

Ο δολοφόνος…

… της Λούσι Φράιερ λεγόταν Τζέσε Ουάσιγκτον. Μόλις καταδικάστηκε για το
έγκλημά του, ο αγριεμένος όχλος τον άρπαξε, του έκοψε τα αυτιά, του ξερίζωσε
τα γεννητικά όργανα, τον κρέμασε με ένα σκοινί πάνω από μια δυνατή φωτιά και
κάθε τόσο τον χαμήλωνε μέσα στις φλόγες, ώσπου να ξεψυχήσει. Κάποιοι τα
φωτογράφισαν όλα αυτά και πούλησαν τις φωτογραφίες για σουβενίρ. Ήταν 16 Μαΐου
1916, στο Γουάκο του Τέξας. Μετά το λιντσάρισμα του Ρούμπιν Στέισι, άφηναν τα
κοριτσάκια να χαζεύουν το πτώμα του. Ήταν ντυμένα με τα καλά τους, σαν να
πήγαιναν στην εκκλησιά. Με τα καλά τους ήταν ντυμένοι και οι μεγάλοι. Υπάρχουν
φωτογραφίες από αυτή τη μακάβρια σκηνή. Συνέβη το 1935, στο Φορτ Λοντερντέιλ
της Φλόριδας.

Εκθέματα…

… είναι αυτές και άλλες πολλές φωτογραφίες στην έκθεση λιντσαρισμάτων που
γίνεται στην Ιστορική Εταιρεία της Νέας Υόρκης. Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας
«Ουάσιγκτον Ποστ» που την επισκέφθηκε ομολογεί πως έμαθε εκεί πράγματα που δεν
τα γνώριζε: πως, πριν λιντσαριστούν, όλοι οι μαύροι πρώτα βασανίζονταν,
μαστιγώνονταν, ακρωτηριάζονταν, ευνουχίζονταν, ψήνονταν στη φωτιά και πως μόνο
στον αμερικανικό Νότο περίπου 3.000 μαύροι κατέληξαν στην κρεμάλα. Δεν γνώριζε
ούτε για τις ταραχές της Τούλσα, το 1921, όπου 300 μαύροι βρήκαν τον θάνατο
ούτε για την επίθεση στο Ηλέιν Αρκ, το 1919, όπου σκοτώθηκαν 200 μαύροι. Έμαθε
επίσης πως εκείνες δεν ήταν ταραχές σαν και αυτές που βλέπουμε σήμερα.
Έμοιαζαν πιο πολύ με πογκρόμ. Μονάχα που τα θύματα δεν ήταν Εβραίοι αλλά
Αφροαμερικανοί.

Έμαθε…

… πως τα θύματα του ρατσισμού δεν ήταν μονάχα μαύροι αλλά και Ινδιάνοι. Στο
μακελειό του Σαντ Κρικ, ας πούμε, το 1864, ένα ολόκληρο έθνος κρατάει ακόμη
κρυφό από ντροπή τον ακριβή αριθμό των Ινδιάνων Τσεγιέν και Αράπαχο που
σφαγιάστηκαν εκεί. Με τίτλο «Χωρίς άσυλο», άλλο ένα ενοχλητικό έκθεμα. Τα
πτώματα δύο Ιταλών μεταναστών που λιντσαρίστηκαν στην Τάμπα ως απεργοσπάστες.
Και το πτώμα το Εβραίου Λίο Φρανκ, που λιντσαρίστηκε το 1915 στην Τζόρτζια για
ένα φόνο που δεν διέπραξε.

«Παράξενο φρούτο»…

… τραγουδούσε κάποτε η Μπίλι Χολιντέι. Στα νάιτ κλαμπ ζητούσε να γίνει
απόλυτη σιγή, διηγείται ο Ντέιβιντ Μάργκολικ στο βιβλίο του για το τραγούδι.
«Στα δέντρα του Νότου καρπίζει ένα παράξενο φρούτο, αίμα στα φύλλα και αίμα
στις ρίζες». Έτσι αρχίζει. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Άμπελ Μίροπολ, έναν
προοδευτικό Εβραίο που είχε δει τη φωτογραφία από ένα διπλό λιντσάρισμα. Τα
θύματα λέγονταν Τόμας Σιπ και Άμπραμ Σμιθ. Ηταν το 1930, στο Μάριον της
Ιντιάνα. Υπάρχει και αυτό στην έκθεση. Η Ιστορία δεν είναι ένα βιβλίο στο
ράφι. Είναι ονόματα και δράματα ανθρώπων. Ποια ήταν εκείνα τα κοριτσάκια στο
Φορτ Λοντερντέιλ; Και ποιοι ήταν εκείνοι που βασάνισαν τον Τζέσε Ουάσιγκτον; Η
ιστορία των μαύρων «λέει» την ιστορία των λευκών.