ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να σεβόμαστε τη ζωή…

Δηλαδή, όταν λέμε «σεβασμός της ζωής» και το θεωρούμε υπέρτατη αξία της
κοινωνίας μας, τι ακριβώς εννοούμε;

Υποπτεύομαι ότι σ’ αυτά τα λόγια δεν περιλαμβάνονται τα παιδιά που πεθαίνουν
από την πείνα στην Αιθιοπία. Ούτε αυτά που χτυπήθηκαν από τις βόμβες στην
Πρίστινα και το Ζακοβίτσε, ή ­ κοιτάζοντας πίσω ­ στο Μι Λάι, στη Σάμπρα και
Σατίλα, στην Τιεν Αν Μεν…

Και μάλλον δεν περιλαμβάνονται όλα αυτά τα παιδιά που διακινδυνεύουν κάθε μέρα
τη ζωή τους μπροστά στα φανάρια, αυτά που δουλεύουν ενώ θα έπρεπε να παίζουν,
αυτά που κακοποιούνται, που βιάζονται, αυτά που συνθλίβονται κάτω από
δυσβάσταχτες και ασεβείς απαιτήσεις.

Δηλαδή, όταν μιλάμε για «σεβασμό της ζωής» ­ και, προφανώς, εννοούμε μόνο της
ανθρώπινης ­ μάλλον δεν κάνουμε τις λέξεις εικόνες και τις εικόνες καθημερινή
πραγματικότητα. Γιατί ­ λέω εγώ που εξακολουθώ να έχω τέτοιες απορίες κι ας
μεγάλωσα ­ αν τις κάναμε εικόνες και καθημερινή πραγματικότητα, θα σεβόμαστε
τη ζωή, όπου υπάρχει, και θα μαθαίναμε τα παιδιά μας να τη σέβονται.

Όλα αυτά τα μοναχικά και αναπάντητα ερωτήματα φύτρωσαν στο παρτέρι εκεί κοντά
στην πλατεία Παγκρατίου, μπροστά σε καφάσια φίσκα στα «πασχαλιάτικα»
κοτοπουλάκια να ποδοπατάνε το ένα το άλλο. Από αυτά που χαρίζονται στα παιδιά
σαν… παιχνίδι. Ένα «παιχνίδι» που θα «χαλάσει» πολύ γρήγορα ­ τα περισσότερα
από αυτά πεθαίνουν τις αμέσως επόμενες ημέρες. Αφήνοντας στο παιδί τον πόνο
της απώλειας, αλλά και το ­ έμμεσο ­ μήνυμα ότι η ζωή είναι είδος αναλώσιμο. Η
απόσταση από το κοτοπουλάκι στο ανθρωπάκι είναι, μερικές φορές, απίστευτα πιο
κοντινή από αυτή που φανταζόμαστε.

Επιμύθιο: Μη χαρίζετε πασχαλινά κοτοπουλάκια στο παιδί σας. Η ζωή δεν είναι παιχνίδι.