30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΟΣ-ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΘΥΜΑΤΑΙ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ: Τα χρόνια της δικτατορίας.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ: Ξύπνιος.

ΚΑΝΕΙ ΘΕΑΤΡΟ: Γιατί αυτό ήθελε να κάνει πάντα.

ΦΟΒΑΤΑΙ: Πολλά.

ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ: Τους πάντες.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΡΟΛΟΣ: Το δασκαλίκι.

ΚΙ ΕΝΑ… ΡΗΤΟ: Του Μπρεχτ: “Δημοκρατία είναι η διεύρυνση του στενού
κύκλου των μυημένων”.

Ίδρυσε και διευθύνει την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης ­ “Θέατρο Τέχνης” της
Θεσσαλονίκης τη χαρακτήρισαν ­ που γιόρτασε πρόσφατα τα 20 χρόνια λειτουργίας
της. Ο ίδιος διδάσκει Θεατρολογία στο τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών
του ΑΠΘ, σκηνοθετεί, φοβάται ακόμα πολλά, αλλά, αν και αποδέχεται (;) ότι
νιώθει περιθώριο, πιστεύει πως “δημοκρατία είναι η διεύρυνση του στενού κύκλου
των μυημένων” και επιμένει να τους μυεί από την έδρα του καθηγητή και από τη
σκηνή της Πειραματικής που φιλοδοξεί να μεταφέρει από το ημιυπόγειο του
“Αμαλία” στο… ευ-ήλιο και ευάερο Λιμάνι.

ΕΡ.: Είκοσι χρόνια κι ακόμα… “Πειραματική”;

ΑΠ.: Αεί παίδες εσμέν (ελπίζω όχι παλίμπαιδες).

ΕΡ.: Είναι και λίγο “ακαδημαϊκή” η θεατρική τέχνη που υπηρετείτε;

ΑΠ.: Σίγουρα δεν ακολουθεί τις εφήμερες μόδες ­ δόξα τω Θεώ, δεν είμαστε “in”.

ΕΡ.: Έχει μοναξιά το θέατρο στη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Κάθε άλλο, είναι το αντίδοτο της μοναξιάς.

ΕΡ.: Έχει και …πενία;

ΑΠ.: Και χρέη, και δάνεια, όταν η επιχορήγηση καθυστερεί επίμονα, όπως τα
τελευταία χρόνια.

ΕΡ.: Η επιχορήγηση φθάνει;

ΑΠ.: Ποτέ δεν φθάνει, αλλά χωρίς αυτήν δεν θα είχε παραχθεί όλο αυτό το έργο.

ΕΡ.: Κι αν οι επιχορηγήσεις καταργηθούν;

ΑΠ.: Το αποκλείω. Αν πρόκειται η πολιτιστική δημιουργία και η ανάπτυξη των
τεχνών να εξαρτώνται μόνο από τους νόμους της αγοράς, γιατί χρειάζεται να
υπάρχει ένα υπουργείο Πολιτισμού;

ΕΡ.: Το ΚΘΒΕ; Σας κάνει παρέα ή απλώς “τρώει” τα παιδιά σας;

ΑΠ.: Έχει τον αναντικατάστατο ρόλο του κι εμείς τον δικό μας. Μακάρι να
γνωρίσει μέρες καλλιτεχνικής ακμής, αυτό θα είναι καλό για όλο το θέατρο της
Θεσσαλονίκης.

ΕΡ.: Νιώθετε περισσότερο πανεπιστημιακός δάσκαλος ή σκηνοθέτης;

ΑΠ.: Το πρώτο. Πάντως οι παλαιοί, για να πουν ότι ένα έργο ανέβηκε στη σκηνή,
έλεγαν “εδιδάχθη”.

ΕΡ.: Είκοσι χρόνια θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Είναι εύκολα;

ΑΠ.: Δύσκολα και συναρπαστικά.

ΕΡ.: Πώς αντισταθήκατε στην …”κατηφόρα” για την Αθήνα;

ΑΠ.: Ενέδωσα στον πειρασμό της “ανηφόρας”.

ΕΡ.: Νιώθετε λιγάκι “περιθώριο”;

ΑΠ.: Φαίνεται;

ΕΡ.: Στην Αθήνα θα σας θαυμάζουν πολύ…

ΑΠ.: Αφού το λέτε…

ΕΡ.: Συμβαίνει το ίδιο κι εδώ ή …”ουδείς προφήτης στον τόπο του”;

ΑΠ.: Εγώ πρέπει να ρωτήσω εσάς.

ΕΡ.: Το τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ είναι “παράρτημα” της
“Πειραματικής”;

ΑΠ.: Είναι τμήμα της Σχολής Καλών Τεχνών. Και συνεργάζεται με σημαντικούς
ανθρώπους του θεάτρου, και από τη Θεσσαλονίκη (“Πειραματική”, Κρατικό) και από
την Αθήνα.

ΕΡ.: Το θέατρο είναι και σήμερα αυτό που ήταν;

ΑΠ.: Η κοινωνία αλλάζει, το θέατρο αλλάζει, αλλάζουμε κι εμείς, αλλά μένοντας
ελπίζω πιστοί στις αρχές της νιότης μας ­ είμαστε μια οπισθοδρομική κομπανία.

ΕΡ.: Καμαρώνετε όταν βλέπετε τα θεατρικά “παιδιά” σας να πρωταγωνιστούν σε
τηλεοπτικά σίριαλ;

ΑΠ.: Είμαι γενικά χαζομπαμπάς. Αλλά καμαρώνω περισσότερο όταν πρωταγωνιστούν
σε καλές θεατρικές παραστάσεις.

ΕΡ.: Τελικά η “Πειραματική” είναι θέατρο, θίασος, σχολείο, παρέα ή απλώς μια
μεγάλη θεατρική οικογένεια;

ΑΠ.: Εξαιρώντας το (κάπως αλαζονικό) “σχολείο”, όλα αυτά μαζί.

ΕΡ.: Είναι δύσκολοι καιροί για θέατρο;

ΑΠ.: Και πότε δεν ήταν;

ΕΡ.: Επιλέγετε το πρόγραμμα της “Πειραματικής” με κριτήριο τη μετάφραση, τον
συγγραφέα, το “μήνυμα”, τους καιρούς;

ΑΠ.: Να μας συγκινεί το έργο, να αισθανόμαστε ότι θα μιλήσει και στο σημερινό
κοινό, να μπορεί να έχει ικανοποιητική διανομή ­ πολλά, ένας συνδυασμός
κριτηρίων.

ΕΡ.: Τι λέτε στους φοιτητές του τμήματος Θεάτρου;

ΑΠ.: Χωρίς αλαζονεία, αλλά και χωρίς ψεύτικη μετριοφροσύνη: ότι είναι τυχεροί.

ΕΡ.: Αν τα παιδιά σας ζητήσουν να ενταχθούν στην ομάδα της “Πειραματικής” θα
…:

ΑΠ.: Θα ήταν έλλειψη φαντασίας κάτι τέτοιο.

ΕΡ.: Η ποιότητα είναι εμπορική;

ΑΠ: Αυτό είναι το στοίχημά μας.

ΕΡ.: Τώρα που η Πειραματική Σκηνή “ενηλικιώθηκε” τι ζητεί για δώρο γενεθλίων;

ΑΠ.: Μια στέγη στο Λιμάνι.