Πολυσήμαντος ήχος σιωπής…

Από πολλών ετών αναπτύσσεται η παθογένεια της εθνικής μας ζωής. Συνίσταται
κυρίως σε υποβάθμιση της σημασίας των «εθνικών θεμάτων» και της ανάγκης
αποτελεσματικών, αποτρεπτικών της τουρκικής διεκδικητικότητας εξοπλισμών.

Η πρόσφατη προεκλογική καμπάνια· η θλιβερή σε ατονία «συζήτηση» των δύο
μονομάχων· και πάνω από όλα η διακομματικά συμφωνημένη σιωπή που επιβλήθηκε ­
ή για την ακρίβεια υποβλήθηκε ­ στον λαό για τα κρίσιμα θέματα της ένοπλης
αμυντικής προετοιμασίας μας και την ασίγαστη τουρκική απειλή, όλα αυτά,
επιβεβαίωσαν κατά τρόπο δραματικό την απονεύρωση του φρονήματος του λαού.
Σιωπή πιο εύγλωττη και από κραυγή! Το σενάριο αυτής της εξέλιξης, σύμφωνα με
όλες τις ενδείξεις, αμερικανικό. Το υιοθέτησε ο κ. Σημίτης και το εξετέλεσε με
ενθουσιασμό νεοφώτιστου ο Γεωργάκης Παπανδρέου. Ο δικός μας ρόλος: να
μειδιούμε αδελφικά προς τους Τούρκους. Και των Τούρκων: να συγκρατήσουν κάπως
τις εκδηλώσεις της επιθετικότητάς τους.

Και όλα πήγαν έτσι καλά με την αναγκαία πάντα υπόκρουση της προοπτικής ένταξης
στην ΟΝΕ και τα συμπαρομαρτούντα. Το σκηνικό συμπλήρωνε η χρηματιστηριακή
διακύμανση με τη συνακόλουθη αγωνία…

* Και τώρα τι τίκτει η επιούσα;

Τριμερής συνάντηση Παπανδρέου – Τζεμ υπό τη λύκαινα του Καπιτωλίου, στην
Ουάσιγκτον, αρχές Μαΐου. Το πιθανότερο ότι δεν θα προκύψουν θεαματικά
αποτελέσματα. Οι Αμερικανοί θα ικανοποιηθούν, αν συντηρηθεί το «momentum» του
ελληνοτουρκικού κλίματος, ώστε τα σημαντικά να συζητηθούν κάπως αργότερα.
Εκτός αν συμφωνήθηκαν ήδη πράγματα που μας διαφεύγουν.

Όμως μάλλον απίθανο. Οπότε και οι Αμερικανοί δεν θα θελήσουν, επισπεύδοντες,
να διακινδυνεύσουν το κλίμα.

Βεβαίως στόχος τουρκικός ­ και αμερικανικός ­ «διευθέτηση» στο Αιγαίο και στο
Κυπριακό. Δική μας επιδίωξη θα πρέπει, επιτέλους, να είναι παρέλκυση. Θα το
καταφέρουμε;

* Ως προς την ολοκλήρωση της ένταξής μας στην ΟΝΕ φαίνεται ότι μάλλον
θα πραγματοποιηθεί.

Όμως τι θα σημάνει τελικώς. Αυτό απομένει να φανεί στο μέλλον. Προς το παρόν
πολλές οι αβεβαιότητες και κάποιες εύκολες ικανοποιήσεις.

Θα ‘θελα ­ σε παρένθεση για να μην εξοργίσω κάποιους ­ να ρωτήσω τι θα γίνει
μ’ εκείνη την παραγγελία αεροσκαφών, που επί πέντε χρόνια, μετά τα Ίμια,
καθυστερεί ασύγγνωστα. Πώς αισθάνεται ο λεοντόμορφος και λεοντόθυμος υπουργός;

* Εν τω μεταξύ, πέραν της πάγιας πλέον τουρκικής απειλής, υπάρχουν και
θα διογκωθούν και άλλο τα προβλήματα στα Βαλκάνια.

Με τις εξαγωγές τραπεζών και επιχειρήσεων δεν θα λύσουμε τα όσα μας αφορούν.

Ένοπλος ισχύς τής Ελλάδος χρειάζεται και για το κύρος μας στην περιοχή αυτή.
Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αμερικανοί ­ Θεός φυλάξοι ­ μας επιφυλάσσουν «ελληνικό
ρόλο».

Κλείνοντας, θα ‘θελα και πάλι να επισημάνω ότι πρέπει, πριν είναι πολύ αργά,
να διακόψουμε τη θεραπεία με διάφορα ηρεμιστικά που μας επιβάλλουν δικοί μας
και ξένοι.

Οι δυνάμεις του κόσμου αυτού δεν σταματούν να προετοιμάζονται για συγκρούσεις
ακόμη και ένοπλες.

Και συνεχίζουν τα προγράμματα εξοπλισμών τους, μειωμένα ενίοτε, αλλά κυρίως
προς εκσυγχρονισμό τους. Αυτά συμβαίνουν και με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ και τις
άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις· και στην Ασία και τη Μ. Ασία· και στην Άπω Ανατολή.
Εμείς επιβάλλεται ν’ ανασυντάξουμε και τη θεώρηση της πραγματικότητας και τη
συλλογιστική μας.

Ο κόσμος, Adultimum σαν νοοτροπία και ήθος των λαών παραμένει για αιώνες
αμετάβλητος. Οργή και μίσος λειτουργούν και ως στηρίγματα λαϊκής αντίστασης,
με τις αναγκαίες αναστολές πολιτισμού.