ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Γκαμπριέλα, Σάρα, Φερχάτ

Ο Μπερλουσκόνι θέλει να τους ρίξει στη θάλασσα. Οι Τόρυδες θα τους
κλειδώνουν. Αλλά εκείνοι συνεχίζουν να λένε την ιστορία της ζωής τους,
ελπίζοντας στην επιείκεια των βολεμένων.

Ακτίνες Χ. Πώς αποκαλύπτεται η ύπαρξη λαθρομετα-ναστών στην καρότσα ενός φορτηγού

Αίθουσα Ακροάσεων υπ’ αριθμόν 9, στο νέο κτίριο της Βρετανικής Υπηρεσίας
Μετανάστευσης, στη λεωφόρο Ρόουζμπερι του Λονδίνου. Όλες οι αιτήσεις των
μεταναστών που βρίσκονται εδώ αυτή την Τετάρτη έχουν ήδη απορριφθεί από το
υπουργείο Εσωτερικών. Αλλά εκείνοι δεν χάνουν τις ελπίδες τους. Η 23χρονη
Γκαμπριέλα, μια Τσιγγάνα από την Τσεχική Δημοκρατία, εξηγεί στην Κυρία Δικαστή
ότι όταν ήταν πέντε ετών οι ρατσιστές έβαλαν φωτιά στο σπίτι της. Από τότε την
κυνηγάνε. Τους τελευταίους μήνες, εκείνη και ο σύζυγός της έχουν πέσει θύματα
δύο επιθέσεων. Τους πέταξαν πέτρες, βόμβες Μολότωφ, ακόμη και ψόφιες γάτες. Η
αστυνομία δεν κάνει τίποτα για να τους προστατέψει. Στην Τσεχία δεν υπάρχει
πια χώρος για τους Τσιγγάνους. Έπρεπε να φύγουν. Η Κυρία Δικαστής την ακούει
υπομονετικά, ευγενικά, σχεδόν την καταλαβαίνει. Η απόφασή της θα της
διαβιβαστεί σε δύο εβδομάδες διά του ταχυδρομείου.

Αίθουσα Ακροάσεων υπ’ αριθμόν 20. Η Σάρα είναι Κολομβιάνα και το 1988
εντάχθηκε στο Λαϊκό Μέτωπο. «Θα χαρακτηρίζατε αυτή την οργάνωση σοσιαλιστική;»
τη ρωτά ο συνήγορος του υπουργείου Εσωτερικών. «Όχι, αυτό που μας ενδιέφερε
τότε ήταν η ενότητα». Τα Χριστούγεννα του 1989, η Σάρα απήχθη από έξι
παραστρατιωτικούς, που την κτύπησαν, τη βασάνισαν και τη βίασαν. Αναγκάστηκε
να τους δώσει τρία ονόματα. «Γιατί μόνο τρία;» «Ηταν οι πιο στενοί μου
συνεργάτες. Και τους πρόδωσα». Αργότερα, οι τρεις δολοφονήθηκαν. Εκείνη όμως
γλίτωσε και το 1990 εγκατέλειψε την Κολομβία. Από τότε ζητά πολιτικό άσυλο στη
Βρετανία. Αλλά η ιστορία της δεν είναι αρκετά φρικτή. Ακόμη και ο συνήγορος
του υπουργείου αμφισβητεί τρία σημεία της αφήγησής της. Το θάρρος σιγά-σιγά
την εγκαταλείπει.

Αίθουσα Ακροάσεων υπ’ αριθμόν 2. Ο Φερχάτ Κίλιτς, ένας Κούρδος από την
Τουρκία, έφτασε στη Βρετανία τον Μάιο του 1998 και ζήτησε άσυλο λόγω των
πολιτικών του πεποιθήσεων και επειδή δεν θέλει να υπηρετήσει στον τουρκικό
στρατό. Όσο ο δικηγόρος του και ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών
αντιδικούν για το τι ακριβώς γίνεται στη Νοτιοανατολική Τουρκία, τον παίρνει ο
ύπνος. «Συγχωρήστε τον», λέει ο δικηγόρος, «ο δρόμος από τη Γλασκώβη ήταν
μακρύς». Ο Δικαστής απαντά ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο Φερχάτ ξυπνά και ζητά
συγγνώμη. Έχει όμως μεσημεριάσει, οι κρατικοί λειτουργοί πρέπει να πάνε σπίτι
τους να ξεκουραστούν.

Εκείνη την Τετάρτη συζητήθηκαν άλλες εκατό περιπτώσεις. Οι περισσότερες, αν
όχι όλες, θα απορριφθούν. Δεν είμαστε ρατσιστές, εξηγεί ο εκπρόσωπος του
πρωθυπουργού. Δεν συμφωνούμε με την πρόταση της αντιπολίτευσης να κλειδώνονται
οι μετανάστες σε παλιές βάσεις του στρατού μέχρι την εξέταση του αιτήματός
τους. Ας μην κρυβόμαστε όμως: οι οκτώ στους δέκα είναι απατεώνες. Έχει και η
μεγαλοψυχία τα όριά της.