3η ΚΑΡΤΑ Δεκαετία του ’60

Είχα τελευταία συζήτηση με παλιούς φίλους, που παίξαμε μπάλα στην ίδια
ομάδα από τα εφηβικά μας χρόνια και ήξερα πόσο αγαπάνε το ποδόσφαιρο. Ήταν,
άλλωστε, καλοί παίκτες, με σπουδαία τεχνική, με πάθος για προσφορά. Το δέσιμό
τους με την ομάδα ήταν δυνατό. Μπαίναμε στο γήπεδο για να νικήσουμε, ιδρώναμε
τη φανέλα και το μόνο κέρδος μας ήταν το χαμόγελο του προπονητή και των
διοικούντων, η χαρά των φίλων της ομάδας και μία γκαζόζα για να νικήσουμε τη
δίψα. Το καλύτερο δώρο ήταν τα συγχαρητήρια του προέδρου κυρ-Σοφοκλή, του
ανάπηρου πολέμου με τα ξύλινα πόδια και τις πατερίτσες, που δάκρυζε από
συγκίνηση και μας φιλούσε έναν έναν χαϊδεύοντάς μας στο κεφάλι. Όταν χάναμε,
σκύβαμε το κεφάλι και συνήθως αναγνωρίζαμε την κακή μας απόδοση ή την
ανωτερότητα του αντιπάλου. Θυμάμαι ότι δεν ψάχναμε δικαιολογίες, ρίχνοντας τα
βάρη στους διαιτητές.

Δεκαετία του ’60. Εποχή που το ποδόσφαιρο δεν ήταν επαγγελματικό. Πέτρινα
χρόνια. Λίγα γήπεδα, χωρίς χλοοτάπητα, τσιμεντένια. Πέφταμε και ματώνανε τα
γόνατα, αναπηδούσε η μπάλα στις λακκούβες και χάναμε το κοντρόλ. Τα παπούτσια
μας ήταν γεμάτα καρφιά και μας πλήγωναν τα πέλματα. Ένα όλο και όλο ζευγάρι
για τη χρονιά. Από ένα σημείο και μετά άνοιγε το δέρμα, μοιάζοντας με ανοιχτό
από έκπληξη στόμα.

Πηγαίναμε στα γήπεδα με φορτηγό, κάτω από τις τέντες, στοιβαγμένοι ο ένας
πάνω στον άλλο. Πού να βρει η διοίκηση λεφτά για πούλμαν. Στις προπονήσεις τα
ρούχα μύριζαν απλυσιά, οι κάλτσες κοκαλωμένες, οι φανέλες άλλοτε τρύπιες και
άλλοτε με μπαλώματα. Δυσκολίες, μεγάλες δυσκολίες.

Όμως, θυμάμαι ότι η ατμόσφαιρα στην ομάδα ήταν οικογενειακή. Ο κόσμος
ερχόταν στο γήπεδο, χειροκροτούσε, ζητωκραύγαζε, ζούσε το παιχνίδι και μας
συμπαραστεκόταν.

Τώρα, που το ποδόσφαιρο θεωρείται επαγγελματικό, οι παίκτες τα έχουν όλα,
αλλά το πάθος τους για θεαματικό ποδόσφαιρο απουσιάζει, ενώ οι εξέδρες είναι άδειες.