3η ΚΑΡΤΑ Εχθροί των ταλέντων

«Μικρέ είσαι ταλαντούχος και αν δουλέψεις με επιμονή και υπομονή θα κάνεις
καριέρα στην Α’ Εθνική», είπε προπονητής σε 17χρονο ποδοσφαιριστή, μετά τον
νικηφόρο αγώνα της ομάδας του για το πρωτάθλημα Δ’ Εθνικής κατηγορίας.

Ο νεαρός ευχαρίστησε και κινήθηκε προς τα αποδυτήρια, όταν ο προπονητής τον
κράτησε από το χέρι και του είπε: «Ένα πράγμα να προσέξεις. Όταν σε μαρκάρει
σκληρά ο αντίπαλος ή σε προκαλεί, να μην αντιδικείς, αλλά να φεύγεις μακριά.
Να σε ενδιαφέρει μόνο το παιχνίδι, να μη χάνεις την καθαρότητα της σκέψης σου
και να φροντίζεις η προσφορά σου να είναι σταθερά υψηλή».

Δεν πρόφθασε να πει έστω και μία λέξη ο νεαρός ποδοσφαιριστής, αφού επενέβη
ο πατέρας του: «Αν δεν έχει τσαμπουκά, θα χαθεί».

Έμεινε απορημένος ο προπονητής και αργότερα σχολίασε: «Είναι δυνατόν να
πάει μπροστά αυτό το ταλαντούχο παιδί, όταν ο ίδιος ο πατέρας του το διδάσκει
λάθος;».

Το περιστατικό, δυστυχώς, δεν είναι ασυνήθιστο. Πολλοί πατεράδες έχοντας
αξιολογήσει τον γιο τους ως αστέρι πρώτου μεγέθους επεμβαίνουν πιεστικά στους
διοικούντες και τους προπονητές και έχουν μονίμως παράπονα. Διεκδικούν το
δίκιο, που πάντα θεωρούν ότι τους κλέβουν. Σε ρόλο υπερπροπονητή κρίνουν ότι ο
γιος τους δεν έπαιξε στη θέση που του ταιριάζει, κακώς αντικαταστάθηκε, ενώ
όλοι οι άλλοι παραπατούσαν. Από την εξέδρα φωνάζουν στον οργανωτή του
παιχνιδιού ότι έπρεπε να δώσει πάσα στον γιο τους και όχι στον άχρηστο σέντερ
φορ, ενώ λίγο αργότερα τα βάζουν με τον προπονητή, ο οποίος κρατάει ακόμα στο
παιχνίδι αυτό το 10άρι που δεν κουμαντάρει καλά την ομάδα.

Όταν ο γιος τους έχει κάποιο πρόβλημα τραυματισμού, δεν αποκλείεται να
βγάλουν ανίδεο τον γιατρό ή το φυσικοθεραπευτή και παρουσιάζουν δική τους
θεραπευτική αγωγή. Ξέρουν καλύτερα από τον καθένα το παιδί τους.

Ο ρόλος των γονέων είναι στις περισσότερες περιπτώσεις αρνητικός. Ποιος
μίλησε για εχθρούς των ταλέντων;