ΔΡΟΜΟΙ

Η ανεξάρτητη…

… αμυντική «ταυτότητα», που θέλουν να αποκτήσουν οι Ευρωπαίοι,
ανησυχεί τους Αμερικανούς. Λένε λοιπόν πως αυτή πρέπει να ισχύσει και για τις
χώρες του ΝΑΤΟ, οι οποίες δεν είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και εννοούν με
αυτό πως οποιαδήποτε ευρωπαϊκή αμυντική δομή θα πρέπει να τεθεί κάτω από τη
ΝΑΤΟϊκή ­ δηλαδή την αμερικανική ­ ομπρέλα. Το αμερικανικό αίτημα είναι
καταδικασμένο να μείνει ανικανοποίητο, διαπιστώνει ο αρθρογράφος της
εφημερίδας «Λος Άντζελες Τάιμς» Ουίλιαμ Πφαφ, ο οποίος βλέπει να κορυφώνεται η
ένταση ανάμεσα στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον σε μια σειρά από θέματα. Ο
Αμερικανός πρεσβευτής στη Γαλλία Φίλιξ Ροχάτιν λέει ότι η συντριπτική
αμερικανική ισχύς αναιρεί το επιχείρημα πως τα αμερικανικά συμφέροντα
συμπίπτουν με τα ευρωπαϊκά και γεννά ένα αντίθετο επιχείρημα: ότι δηλαδή «μόνο
η αμερικανική εξασθένηση μπορεί να είναι καλή για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα».

Οι απόψεις…

… για μια αυτόνομη ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας
είναι διχασμένες. Οι μεγάλες χώρες ζητούν να εκφραστεί η ευρωπαϊκή οικονομική
ισχύς στη διατλαντική σχέση. Οι μικρές χώρες είναι πιο διστακτικές. Η Γαλλία,
η Γερμανία και ίσως και η Βρετανία ­ αν κρίνει κανείς από τις ενέργειες της
κυβέρνησης Μπλερ μετά τη συμφωνία αμυντικής συνεργασίας του Σαιν Μαλό ­
σκοπεύουν να αποκτήσει η Ευρώπη μια ενιαία στρατιωτική δύναμη που θα μπορεί να
δρα ανεξάρτητα, όποτε τα ευρωπαϊκά συμφέροντα θα αποκλίνουν από τα
αμερικανικά. Οι αντιδράσεις έρχονται από δύο μεριές, λέει ο Πφαφ: από τη
γραφειοκρατία του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας που έχει συνηθίσει
σε μια υπάκουη συμμαχία και από τους σχεδιαστές της αμερικανικής εξωτερικής
πολιτικής που δέκα χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου παραμένουν
«μεθυσμένοι» από την παγκόσμια αμερικανική κυριαρχία.

Δύο πολιτικοί…

… από τους πλέον αξιόλογους της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ο πρώην
πρόεδρος της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ’Εστέν και ο πρώην καγκελάριος της
Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ διατύπωσαν πρόσφατα μια πρόταση για τη δημιουργία μιας
«εσωτερικής συμμαχίας» των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λένε πως μετά τη
διεύρυνσή της (με τριάντα ή περισσότερες χώρες), η Ευρωπαϊκή Ένωση κινδυνεύει
να γίνει μια απλή ζώνη ελεύθερων συναλλαγών, «κάτι που θα ικανοποιούσε κυρίως
εκείνους τους Αμερικανούς που φιλοδοξούν να διατηρήσουν τον έλεγχο της
Ευρώπης, ώστε να διευκολυνθούν οι αμερικανικές παγκόσμιες επιδιώξεις ­ ίσως
και αυταπάτες». Γι’ αυτό, ο Σμιτ και ο Ντ’Εστέν θεωρούν απαραίτητη τη
συγκρότηση ανεξάρτητης στρατιωτικής δύναμης από τις ευρωπαϊκές χώρες, οι
οποίες είναι ήδη σε θέση να το κάνουν.

Η δύναμη…

… αυτή, όπως την οραματίζονται οι δύο Ευρωπαίοι ηγέτες, δεν θα είναι
βέβαια ένας «βοηθητικός βραχίονας» του ΝΑΤΟ και δεν είναι αυτό που θα
επιθυμούσαν οι Αμερικανοί. Το χειρότερο από όλα, λέει ο Πφαφ, είναι πως
οποιαδήποτε προσπάθεια των ΗΠΑ να αποτρέψουν την υλοποίηση αυτού του
«αυτονομιστικού σχεδίου» θα κατέληγε στον διχασμό της Ευρώπης και στην
καταστροφή του ΝΑΤΟ. Μπροστά στις τρομακτικές απώλειες που θα έχουν οι
Αμερικανοί από αυτόν τον διχασμό και την καταστροφή, είναι προτιμότερα τα
«διαφυγόντα κέρδη» από την αναβάθμιση του ευρωπαϊκού πολιτικού και στρατηγικού
ρόλου στον κόσμο.