ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πρωταγωνίστριες χωρίς ποσοστώσεις

Όπως και να το κάνουμε, τελικά πρωταγωνιστούμε εμείς οι γυναίκες. Ως
καταναλώτριες καταστημάτων παντός είδους. Στα σούπερ μάρκετ, στα καταστήματα
ειδών ένδυσης, στα παιδικά είδη. Εκεί που «σκίζουμε» είναι στα καταστήματα
καλλυντικών. Αλλά δεν πρωταγωνιστούμε και σε μία σειρά επαγγελμάτων, όπως
πωλήτριες, σερβιτόρες, χόστες, νοσοκόμες, τηλεφωνήτριες; Και παντού είμαστε
πετυχημένες. Αφήσαμε τις κουζίνες μας και βαλθήκαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο.
Πρώτες στα Πανεπιστήμια, πρώτες στην παραγωγή, πρώτες και στην εξουσία. Σιγά
που θα μας ξέφευγε αυτή. Τέτοια πρόκληση και να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη.
Αργήσαμε να εισβάλουμε. Και τα καταφέραμε ύστερα από σκληρούς πολύχρονους
αγώνες κάποιων ­ ελάχιστων τότε ­ γυναικών πρωτοπόρων ενός κινήματος που
σήμερα έχει πλέον εκφυλισθεί, όχι γιατί έκλεισε ο κύκλος του ή ευοδώθηκαν οι
προσδοκίες του ή, ακόμη, δικαιώθηκαν οι αγώνες. Απλώς, επειδή αρκετά
διαστρεβλώθηκαν, πολλά αλλοιώθηκαν και τα περισσότερα εκποιήθηκαν.
Αναρωτιέμαι, σήμερα, πόσο η παρουσία μας στον δημόσιο βίο εκφράζει αυτό που
αρχικά επιδιώχθηκε. Αν ανταποκρίνεται στις επιθυμίες, στους στόχους, στον
σχεδιασμό. Και δεν αναφέρομαι στην ισότητα, αφού αυτή, ούτως ή άλλως, δεν έχει
ακόμη καθολικά επέλθει ούτε καν στη συνείδηση μας. Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η
«φράση» που κατά κόρον ακούστηκε τις τελευταίες ημέρες «ψήφισε γυναίκες». Ούτε
καν τη λέξη «άξιες» δεν κάναμε τον κόπο να προσθέσουμε. Ο δρόμος τελικά για
την ισότιμη ­ και όχι αριθμητικά προσδιορισμένη ­ συμμετοχή μας στα κοινά
φαίνεται μακρύς και ο αγώνας δύσκολος. Τουλάχιστον έως ότου πάψει η προώθησή
μας να στηρίζεται στην ποσόστωση και η ανάδειξή μας στο φύλο.