Η ψυχοθεραπεία στην Ελλάδα

Για την επαγγελματική ψυχοθεραπεία στη χώρα μας, γράφει ο κ. Βασίλειος
Θεοδώρου, πρόεδρος του Πανελληνίου Ψυχολογικού Συλλόγου, με αφορμή τους
«Δρόμους» του κ. Ρούσσου Βρανά στα «ΝΕΑ» στις 10 Απριλίου:

«Ξεκινώντας, από την αρχή θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι στη χώρα μας δεν
υφίσταται επάγγελμα ψυχοθεραπευτή και η επίκληση της άσκησής του από κάποιον,
είναι ύποπτη και παρελκυστική. Επίσης δεν υπάρχουν ανάλογες σπουδές που θα
μπορούσαν να καταστήσουν κάποιον ψυχοθεραπευτή. Εξάλλου θα πρέπει να
ξεκαθαρίσουμε ότι η ψυχοθεραπεία ή κατά άλλους ψυχολογική θεραπεία, αποτελεί
πεδίο άσκησης της ψυχολογίας, όπως η συμβουλευτική, η ψυχοδιαγνωστική κ.ά. Με
την ψυχοθεραπεία ο ψυχολόγος, ο οποίος δεν χορηγεί φάρμακα, θεραπεύει ή
συνθεραπεύει μαζί με τον ψυχίατρο, όπου κρίνεται αναγκαία η φαρμακευτική
αγωγή. Αλλά και ως μορφή εξειδίκευσης θα μπορούσε να αποτελέσει πεδίο, λόγω
συνάφειας με το αντικείμενο, των ψυχολόγων και των ψυχιάτρων και όχι
ανεξάρτητο επάγγελμα. Έτσι στο συγκεκριμένο ζήτημα θα συμφωνήσω με τον κ.
Βρανά, λέγοντας πως η ύπαρξη του επαγγέλματος του ψυχολόγου καθιστά άνευ
ουσίας την προσπάθεια κατοχύρωσης κάθε λογής θεραπευτών. Τούτο διότι το
επάγγελμα του ψυχολόγου είναι και νομοθετικά κατοχυρωμένο και πανεπιστημιακές
σπουδές προϋποθέτει και προστατεύεται από την ύπαρξη της ανάλογης άδειας
άσκησης επαγγέλματος, χωρίς την οποία δεν νομιμοποιείται η άσκησή του.

Θα ήθελα να διευκρινίσω για τις απόψεις γύρω από τις σχολές της ψυχολογίας,
ότι στην ψυχολογία, όπως και σε πολλές άλλες επιστήμες, αναπτύσσονται θεωρίες
που εφαρμόζονται, διατυπώνονται, αποδεικνύονται πειραματικά, αξιολογούνται,
εφαρμόζονται και δοκιμάζονται από τα κλινικά αποτελέσματά τους. Σε κάθε
θεωρητικό μοντέλο χρησιμοποιείται μια αντίστοιχη μορφή ψυχοθεραπείας, έτσι
έχουμε την ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία ή ψυχανάλυση, τη συμπεριφοριστική
ψυχοθεραπεία, τη γνωσιακή, κ.ά. Παράλληλα, το παράδειγμα της μελέτης του
Καστοριάδη αναφέρεται αυστηρά στην ψυχανάλυση και δεν προσφέρεται για ασφαλή
συμπεράσματα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι σαφές ότι η ψυχολογία δεν είναι μάρκετινγκ, δεν
έχει πολιτική υποστήριξη και δεν δημιουργεί θύματα για να τα θεραπεύσει στη
συνέχεια και να βιοποριστούν οι ψυχολόγοι, οι οποίοι δεν είναι μικροαπατεώνες.
Σημειωτέον ότι για να γίνει κανείς ψυχολόγος, πέρα από τις βασικές σπουδές 4 ή
5 χρόνων και τα μεταπτυχιακά, πολύ συχνά εκπαιδεύεται σε μια συγκεκριμένη
μορφή ψυχοθεραπείας (π.χ. η γνωσιακή – συμπεριφοριστική ψυχοθεραπεία διαρκεί 4
χρόνια), χρειάζεται εμπειρίες, ηλικιακή ωριμότητα και ταλέντο. Με λίγα λόγια,
δεν είναι κάτι τόσο αυτονόητο όπως κάποιοι το παρουσιάζουν, ανεξάρτητα αν
αυτοί είναι θεραπευτές ή σχολάρχες σχολών ψυχοθεραπείας».