ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο κύκλος της ζωής

Το τηλέφωνο χτύπησε και η φωνή τής μαμάς ακούστηκε θλιμμένη: «Θα αργήσω να
έρθω, γιατί θα πάω σε μια κηδεία. Πέθανε και η Λένα». «Πώς; Πότε;». «Καρδιακή
ανακοπή. Εκεί που καθόταν. Πάει κι αυτή».

Οι κομψές φίλες της μαμάς και της θείας φεύγουν μία-μία. Δεν απέμεινε σχεδόν
καμία πια για να πίνουν καφέ μαζί το πρωί στο σαλόνι ή να πηγαίνουν το
απόγευμα βόλτα για ψώνια στην Αθήνα. Οι παρέες με τα ζευγάρια διαλύθηκαν,
καθώς αποδεκατίσθηκαν από αρρώστιες και θανάτους. Τα μακρινά ταξίδια έγιναν
απαγορευτικά, γιατί υπάρχει το «ζάχαρο» του μπαμπά, γιατί «ο θείος δεν βλέπει
πια τόσο καλά» ή γιατί «αν συμβεί κάτι εκεί μακριά…». Κι έμειναν οι
ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τις κοινές εκδρομές στην Ευρώπη και τις αξέχαστες
βραδιές με τσάρλεστον στα σπίτια της δεκαετίας του ’50 και του ’60.

Ο «κοτσονάτος» παππούς, που έτρεχε για όλους, χρειάζεται τώρα ο ίδιος έναν
άνθρωπο από κοντά για τον «τρέχει». Και οι γιαγιάδες θέλουν, αλλά δεν μπορούν
πια να προσφέρουν στον εγγονό. Δεν ακούνε καλά ούτε θυμούνται τις οδηγίες των
γονιών ­ αν και δεν το παραδέχονται με τίποτα.

Και παρ’ όλο που ανησυχούν πάντα το ίδιο για «τα παιδιά» και τα κλασικά
«κηρύγματα» δεν λείπουν («τι έφαγες για μεσημέρι;» και «τι ώρα γυρίσατε χθες
βράδυ;»), είμαστε πια εμείς τα «παιδιά» που ανησυχούμε εάν το τηλέφωνο των
μεγάλων δεν απαντά.

Ή αν δεν παίρνουν τις βιταμίνες τους. Οι κύκλοι της ζωής κλείνουν… Οι
δείκτες στο ανθρώπινο βιολογικό ρολόι γυρνάνε αμείλικτα και τελειωτικά… Και
οι γνωστοί ρόλοι αλλάζουν. Πόση μελαγχολία, όμως, πόση θλίψη φέρνει αυτή η
γνωστή και αναπόφευκτη διαδικασία του χρόνου… Κυρίως για την παλιά γενιά που
βλέπει τους συνομηλίκους της να φεύγει. Αλλά και για τη νεώτερη, που
συνειδητοποιεί ότι σε λίγο θα χάσει τις «ρίζες» της, το σταθερό «χέρι»
βοηθείας, το «άλλοθι» της ξεγνοιασιάς της.