ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το σύνδρομο του πλουτισμού

Έπειτα από ώριμη σκέψη και συνεννόηση με τους δικούς μου ανθρώπους αποφάσισα
να προσφέρω τον εαυτό μου στην επιστήμη, για να μελετήσουν οι ειδικοί αυτό που
λένε «σύνδρομο του απότομου πλουτισμού» ­ που βασανίζει τόσους συνανθρώπους
μου, διαβάζω εδώ κι εκεί τελευταία ­ και εκτός του ότι θα κάνω καλό στην
ανθρωπότητα, θα ξεχρεώσω και τις κάρτες.

Ξέρετε τι μπορεί να πάθει κάποιος που αιφνιδίως πλουτίζει (και σημειωτέον δεν
παίζει λαχείο, δεν στοιχηματίζει καν στις εκλογές;) Ούτε εγώ ξέρω! Γι’ αυτό
επιθυμώ να μάθω ­ κι αν είναι και μου συμβεί το σύνδρομο, να είναι κοντά μου
οι ειδήμονες να το μελετήσουν, ίσως και να ενισχύσουν τη δόση αν χρειαστεί,
βάζοντας μερικά ποσά παραπάνω. Αν είναι να έχουν καλύτερη εικόνα, πιο σωστά
αποτελέσματα ­ πιο κοντά στην πραγματικότητα, που λένε και τα γκάλοπ ­ ας
θυσιαστώ και ας πλουτίσω. Αυτομάτως… και μέσω Ίντερνετ, αν αυτή την
παράμετρο θέλουν οι άνθρωποι να τσεκάρουν.

Έχει τους κινδύνους του, το γνωρίζω αυτό. Να βρεθείς με τόσα λεφτά και να μην
ξέρεις τι να τα κάνεις. Να ξυπνάς με έναν πονοκέφαλο, για το τι συμφέρει πιο
πολύ, να αγοράσεις τα καλοκαιρινά από το Μιλάνο ή τη Νέα Υόρκη; Ή να αγοράσεις
έναν γκολτζή και να κάνεις πιο εύκολη τη δουλειά του Κυράστα; Ή και τα δύο;
Και αν και στα δύο παραμονεύει το σύνδρομο; Δεν μπορείς να ξέρεις αν δεν
δοκιμάσεις. Γι’ αυτό προτείνω, αγαπητοί μου επιστήμονες, να με στείλετε στη
Τζόρτζταουν, μεταξύ Τζαμάικας και Κούβας, να το σκεφτώ πιο ψύχραιμα, για να
εξετάσουμε και την επίδραση του κλίματος επ’ αυτού.

Όσο για τα Όσκαρ (επιτρέψτε μου το υστερόγραφο) θα τα έδινα στο «Πράσινο μίλι»
­ σύμπτωση, να δείτε, που οι πιο ωραίες ιστορίες που ειπώθηκαν φέτος ήταν
ιστορίες με φυλακές. Σαν του Μιχάλη Φακίνου, το «Τελευταίο Μυθιστόρημα του
Αιώνα» και το δικό του «πράσινο μίλι» ώς το αμπελάκι στο νησί.