[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Εμείς οι ψηφοφόροι μπορούμε να ξεφύγουμε από πολλά. Μπορούμε να διασκεδάζουμε
με τις δημοσκοπήσεις. Μπορούμε να γελάμε μπροστά στην τηλεόραση με τα καμώματα
των υποψηφίων. Μπορούμε να ειρωνευόμαστε τις υποσχέσεις, να σκαρώνουμε
ανέκδοτα για τους πολιτικούς. Από ένα πράγμα δεν μπορούμε να ξεφύγουμε ­ από
τον καθρέπτη μας την Κυριακή των εκλογών…

Σε 73 ημέρες, ο επόμενος πρωθυπουργός θα υπογράφει την ένταξη της χώρας μας
στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση. Λίγοι γνωρίζουν ­ άλλωστε, η
νομισματική ιστορία της Ελλάδας δεν περιλαμβάνεται στη διδακτέα ύλη των
Λυκείων μας ­ ότι στα τέλη του περασμένου αιώνα η χώρα μας είχε κατακτήσει
ανάλογη με τη σημερινή δημοσιονομική και νομισματική σταθερότητα, πράγμα που
της είχε επιτρέψει να μετάσχει στην τότε ΟΝΕ: τη Λατινική Νομισματική Ένωση,
μαζί με τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία…

Η συμμετοχή της χώρας μας σε εκείνη την Ένωση κράτησε ελάχιστα χρόνια. Η
κυβέρνηση που μάς έβαλε στη ΛΝΕ πλήρωσε σκληρό τίμημα. Οι πρωθυπουργοί άλλαζαν
συνεχώς, ο μεγαλοϊδεατισμός της περιόδου ήταν πολύ ακριβός για τον ασθενικό
προϋπολογισμό της Ελλάδας. Μάς εξεδίωξαν από τη ΛΝΕ στα προεόρτια της
καταστροφής του 1897…

Εκατό χρόνια και κάτι, μία μικρασιαστική καταστροφή, δύο παγκόσμιους πολέμους,
κάμποσες χούντες και μία μεταπολίτευση αργότερα, η κοινωνία μας είναι έτοιμη
για ένα βήμα που στα μάτια των περισσοτέρων από μας φαντάζει ως πρωτοφανές.
Για να φτάσουμε ώς εδώ, έγιναν πολλές προσπάθειες από πολλούς. Και το ζήτημα
δεν είναι όπως το θέτει μέσα στην εκλογική του ανασφάλεια το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή αν
θα κατορθώσουμε να διατηρήσουμε τα κριτήρια του Μάαστριχτ για κάποιους μήνες ή
για ένα χρόνο. Αλλά σίγουρα δεν είναι και όπως το θέτει η Νέα Δημοκρατία, ότι
δηλαδή φτάσαμε ώς εδώ με τον αυτόματο πιλότο και με μια ασθενή οικονομία. Το
ζήτημα είναι όλος ο επόμενος αιώνας, το ζήτημα είναι να εκδικηθούμε τη μιζέρια
των προηγούμενων δεκαετιών. Η αποφυγή τής ­ όποιας ­ πολιτικής περιπέτειας
είναι το βασικό προαπαιτούμενο.

Την Κυριακή, όταν σταθούμε μπροστά στον καθρέπτη, δύσκολα θα δούμε μόνον τους
εαυτούς μας. Θα δούμε το χθες. Θα δούμε το σήμερα. Και θα ονειρευτούμε το
συλλογικό μας αύριο ­ γιατί οι πόρτες δεν είναι μόνον για είσοδο, αλλά και για
έξοδο…