ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Τα στερνά μας να ‘ναι καλά»

Έχω πολλές φορές έρθει αντιμέτωπη με την απάντηση «ποιος είναι αυτός τώρα;
ποιος τον θυμάται; γιατί να τον εξυπηρετήσουμε;». Και δεν μαλακώνει η
αντίδραση ακόμη κι αν αραδιάσω επί μισή ώρα όλους τους τίτλους που απέκτησε
κάποιος όταν ήταν στην ενεργό υπηρεσία, στην παραγωγή που λένε. ‘Η, όταν
μιλήσω για αγώνες πολιτικούς, διακρίσεις στον δημόσιο βίο, συνέπεια και ήθος.
Δεν πείθω, ακόμη κι αν επικαλεσθώ την ­ πάλαι ποτέ ­ κοινή επαγγελματική μας
πορεία ή τις υποχρεώσεις που έχουμε από την εποχή που, αυτός ο παλαίμαχος
σήμερα, είχε και μπορούσε να μας δώσει.

«Έλα καημένη τώρα τι θυμάσαι», σχολιάζουν.

Πράγματι, θυμάμαι. Και φοβάμαι, ομολογώ.

Την ώρα, που εκούσια ή ακούσια θα επέλθει η απομάκρυνση από τη σκηνή.

Θα σβήσουν τα φώτα.

Κι αδύναμοι θα περάσουμε στο περιθώριο.

Από αυτή ίσως τη στιγμή αρχίζει η πραγματική αποτίμηση των δυνάμεών μας.

Ταυτόχρονα, ωστόσο, αρχίζει και μία άλλη διαδικασία που πληγώνει.

Αυτή της αποκάλυψης των πραγματικών στόχων ενός περίγυρου που ασφυκτιά γύρω
από τους δυνατούς, γύρω από αυτούς που έχουν να μοιράσουν.

Κυρίως εξουσία και χρήμα.

Προσωπικά δεν ανήκω σε καμία από τις δύο κατηγορίες.

Δεν έχω καμία από τις δύο αυτές δυνάμεις.

Έτσι δεν κινδυνεύω να χάσω τίποτα. Αφού δεν έχω να δώσω τίποτα.

Κι επειδή η μαμά μου συχνά επικαλείται τη λαϊκή ρήση «τα στερνά μας να ‘ναι
καλά», φροντίζω να μη λησμονώ ότι οι άλλοι εύκολα ξεχνούν.