ΜΑΤΙΕΣ Το «ντιμπέιτ»

Όχι μόνο δεν έγινα… σοφότερος, αλλ’ αντιθέτως εκνευρίσθηκα από το προχθεσινό
«ντιμπέιτ», που εύστοχα χαρακτήρισε η «Καθημερινή», στον κεντρικό, πρωτοσέλιδο
τίτλο της, «Μονομαχία μέχρι τελικής… πλήξεως». Γιατί, στην εν λόγω
αναμέτρηση, την τόσο διαφημισμένη, καταργήθηκε η δημοσιογραφία.

Ο δημοσιογράφος, όταν βρίσκεται απέναντι από έναν πολιτικό ηγέτη, τις
παραμονές, μάλιστα, των εκλογών, επιχειρεί με τις ερωτήσεις του «να βγάλει
κάτι», που ενδιαφέρει τον κόσμο. Να εκμαιεύσει μια είδηση, να αποσπάσει μια
δήλωση. Αυτό δεν συνέβη την Πέμπτη το βράδυ. Όχι από ανικανότητα των
συναδέλφων. Αλλά επειδή έτσι ήταν «φτιαγμένο» το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι για το
τίποτα.

Οι δύο πολιτικοί αρχηγοί ­ και όχι όποιοι κι όποιοι, αλλά ο Πρωθυπουργός και ο
κυριότερος αντίπαλός του, που διεκδικεί την πρωθυπουργία ­ έμοιαζαν σαν…
φασκιωμένοι! Δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν ρούπι απ’ αυτά που είχαν σχεδιάσει
και μελετήσει! Φοβόντουσαν να πουν μια κουβέντα παραπάνω ­ να αυτοσχεδιάσουν,
έστω και για μια στιγμή. Φυσικά, είπαν όσα ήδη γνωρίζαμε. Σε τόνους χαμηλούς,
ευτυχώς.

Αυτή η συζήτηση ­ που δεν ήταν συζήτηση ­ μέσα σε δοκιμαστικό σωλήνα, κανέναν
δεν ωφέλησε. Ούτε τον Κ. Σημίτη ούτε τον Κ. Καραμανλή. Οι αναποφάσιστοι
ψηφοφόροι ­ 7% σύμφωνα με τις σχετικές μετρήσεις ­ που ως την τελευταία ώρα,
στο εκλογικό τμήμα, «το σκέφτονται», δεν πήραν καμιά καινούργια πληροφορία από
τους δύο «μονομάχους». Και, φυσικά, εξακολουθούν να είναι αναποφάσιστοι. Και
περισσότερο αμήχανοι από πριν.

Τα κομματικά επιτελεία του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και οι
επικοινωνιολόγοι τους ­ να, ένας επαγγελματικός κλάδος που έχει μεγάλη πέραση,
τελευταία, στη χώρα μας ­ απέτυχαν, νομίζω, στον στόχο τους· να προσελκύσουν
προς τη μια ή την άλλη πλευρά τους αμφιταλαντευόμενους. Γιατί οι προσεγμένες,
με το υποδεκάμετρο, «κινήσεις», δεν μετακινούν ψηφοφόρους. Απλώς, τους
αποκοιμίζουν.

Τελικά, γιατί αποφασίσθηκε αυτή η «μονομαχία»; Λένε, για να κερδηθούν κάποιες
εντυπώσεις, από το ένα ή το άλλο κόμμα. Δεν πιστεύω ότι κατακτάται η εξουσία
με κοστούμια, γραβάτες και φρεσκοσιδερωμένα «επιχειρήματα». Και αναρωτιέμαι
και τούτο: αφού τα πάντα είναι για τις εντυπώσεις, γιατί δεν κάνουμε
καθημερινά λαϊκές συγκεντρώσεις με πλαστικά σημαιάκια και μεταφορά οπαδών με
πούλμαν; Στο κάτω κάτω, μ’ αυτή τη μέθοδο, γνωρίζαμε και κάναν άνθρωπο και
κάναμε και μερικές εκδρομές, ανέξοδα. Ενώ, τώρα, μας τρώει η μοναξιά και η
ανία του καναπέ…