ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Διευκόλυνση; Ποια διευκόλυνση;

Αυτή, βρε παιδί μου, η… απλοποίηση των διαδικασιών, η… πάταξη της
γραφειοκρατίας και η… διευκόλυνση του πολίτη με έχoυν συγκλονίσει!
Αναρωτιέμαι, μάλιστα, ποιον (νυν ή πρώην υπουργό) θα πρέπει να πρωτοσυγχαρώ
γι’ αυτή τη μεγάλη εθνική επιτυχία.

Σκηνή πρώτη (στην Εφορία, μαζί με τα απαραίτητα έγγραφα): «Θα ήθελα, παρακαλώ,
μια φορολογική βεβαίωση για μεταβίβαση του αυτοκινήτου μου στον κύριο», η
πρώτη προσέγγιση. «Α, τα πράγματα έχουν αλλάξει, ξέρετε», η… ψυχρολουσία.
«Αφού την πάρετε, θα πρέπει να πάτε μετά στο υπουργείο Συγκοινωνιών». «Γιατί
αυτό;» η αφελής ερώτηση. «Για να πάρει αμέσως την άδεια αυτοκινήτου ο
αγοραστής», η… παραπλανητική απάντηση.

Θυσιάζεις, βαρυγκομώντας, κι άλλο ένα πρωινό από τη ζωή σου στον θεό του
χαρτοβασιλείου. «Η άδεια του αυτοκινήτου;» ρωτά με ανυπομονησία ο αγοραστής, ο
οποίος σημειωτέον μένει στην επαρχία. «Α, σε δέκα μέρες θα πρέπει να
ξαναπεράσετε να την πάρετε!» αποκρίνεται με την άνεση του θράσους ο υπάλληλος.
Που μεταφράζεται σε τρίτο χαμένο πρωινό και νέο ταξίδι στην Αθήνα για τον
ταλαίπωρο αγοραστή. Σαν να βλέπω τη διαφήμιση του ελληνικού κράτους, με το
σλόγκαν «Ταχύτης – ευελιξία – αποτελεσματικότης!»

Σκηνή δεύτερη (σε γραφείο ταξιδίων): «Θα ήθελα παρακαλώ να ανανεώσω το
διαβατήριο του γιού μου», το αίτημα. Και η απάντηση: «Α, να σας δώσω τον
αρμόδιο να σας πληροφορήσει, γιατί έχουν αλλάξει τα πράγματα και τώρα ζητάνε
πολλά χαρτιά».

Τουτέστιν, «θα πρέπει να πάτε πρώτα στον δήμο όπου είναι γραμμένο το παιδί και
να βγάλετε πιστοποιητικό… Κατόπιν, θα αγοράσετε μια υπεύθυνη δήλωση του
νόμου 1599, για να κάνετε πιστοποίηση ταυτοπροσωπίας του παιδιού, την οποία θα
πρέπει να επικυρώσετε από αστυνομικό τμήμα… Θα αγοράσετε όμως κι άλλες δύο
υπεύθυνες δηλώσεις του νόμου 1599, για να συμπληρώσετε ξεχωριστές
συγκαταθέσεις οι δύο γονείς, τις οποίες εν συνεχεία θα πρέπει επίσης να
επικυρώσετε για το γνήσιον της υπογραφής σε αστυνομικό τμήμα. Θα βγάλετε και
τέσσερις έγχρωμες φωτογραφίες… Και θα τα φέρετε όλα αυτά, μαζί με ένα
λογαριασμό της ΔΕΗ, του ΟΤΕ ή της ΕΥΔΑΠ ­ και μαζί φυσικά με το παλιό
διαβατήριο».

«Και μαζί με μπόλικο κουράγιο», συμπλήρωσα, θρηνώντας ήδη τις ανθρωποώρες μου
και καταπίνοντας ανομολόγητες βωμολοχίες. «Μήπως είναι καλύτερα να αφήσουμε το
παιδί σπίτι;» πρότεινα στο έτερον ήμισυ. «Με προτιμώ άστοργη μητέρα από πολίτη
στα πρόθυρα νευρικής κρίσεως»!