Η «Αλμύρα» είναι γλύκα

«Από πού θα ‘ρθετε», ρωτούσε ο κύριος στην άλλη πλευρά του ακουστικού, με φωνή
στεντόρεια και ενθουσιασμένη. «Κανένα πρόβλημα», συνέχιζε, δίνοντάς μου με
σιγουριά τις οδηγίες για το πώς θα έβρισκα το μαγαζί του. Βρήκα εύκολα το
σπίτι όπου στεγάζεται η γλυκύτατη «Αλμύρα», μια σχετικά καινούργια ψαροταβέρνα
στο Χαλάνδρι, σε ένα στενό κάθετο της Εθνικής Αντιστάσεως. Το κουδούνι δεν
δούλευε, αλλά με το που πήγαμε να χτυπήσουμε, η βαριά, παλαιού τύπου, γυάλινη
πόρτα άνοιξε. Μπροστά μας πρόβαλε ο ιδιοκτήτης, ένας χαμογελαστός, εγκάρδιος
πενηντάρης, γεμάτος χαρά και ζωντάνια. Η εμφάνισή του γέμισε την είσοδο, όπως
μάλλον ολόκληρο το ταβερνείο του. Αυθόρμητα έσφιξε το χέρι μας, καλωσορίζοντάς
μας στην «Αλμύρα», λες και ήταν συγγενής. Μου άρεσε αυτό πολύ, ήταν το εντελώς
αντίθετο του δήθεν, μια γνήσια ανθρώπινη χειρονομία από έναν άνθρωπο που
εκπέμπει αληθινή αγάπη για αυτό που κάνει. Καλή αρχή.

Και καλή συνέχεια. Η «Αλμύρα» είναι μια πολύ συμπαθητική ψαροταβέρνα, με
καλόγουστο αλλά απλό ντιζάιν, έπιπλα κ.λπ., τα οποία ταιριάζουν απόλυτα με το
σπιτικό περιβάλλον. Ο κήπος πίσω είναι θαυμάσιος και προβλέπω από τώρα ότι θα
είναι πραγματική όαση για όσους περνούν τις ζέστες στην Αθήνα.

Κακώς δεν ξεκινήσαμε με τη λαχταριστή κακαβιά. Παραγγείλαμε την αστακόσουπα η
οποία ήταν καλή, αλλά λίγο άτονη. Αχινοσαλάτα δεν είχε την ημέρα που πήγαμε
(«Εάν θέλετε του εμπορίου, μπορώ να σας φέρω», μας είπε ο σερβιτόρος, «αλλά
έχουμε έναν κανόνα εδώ: εάν δεν είναι φρέσκο δεν σερβίρουμε»). Τα περισσότερα
ψάρια στον κατάλογο τα φέρνει από την Αστυπάλαια, απ’ όπου κατάγεται ο
ιδιοκτήτης. Γνωρίζει καλά τη θάλασσα και τις λιχουδιές της. Ήταν καπετάνιος
στο εμπορικό ναυτικό και όταν πήρε σύνταξη άνοιξε μια ψαροταβέρνα στο νησί
του. Για να βγάλει πέρα τον χειμώνα, έστησε το μαγαζί εδώ. Εμείς τη βγάλαμε
πέρα με ένα σωρό λιχουδιές, ξεκινώντας από την υπέροχη τηγανητή με το μελάνι
της σουπιά. Ο μεζές τού ναύτη, ένα μείγμα από διάφορα παστά ψάρια, λάδι και
τομάτα, πρόκειται για τσιπουρομεζέ πρώτης τάξεως (αλμυρό, νόστιμο κ.λπ.).
Δοκιμάσαμε κατόπιν τον «Δυναμίτη», τυροσαλάτα με καυτερή πιπεριά. Μια χαρά
ήταν, παρ’ ότι για τα δικά μου τα υπερβολικά μέτρα όσον αφορά τα καυτερά δεν
ήταν παρά σπίθα. Η σαλάτα πανδαισία μάς δρόσισε αρκετά, αλλά αυτή που μας
κέρδισε την καρδιά ήταν η σαλάτα με παξιμάδι και κοπανιστή από το νησί.

Φρούτο είναι το ψάρι, έτσι δεν λέμε για να δικαιολογήσουμε τη λαιμαργία μας;
Δηλαδή, το φαγοπότι στην «Αλμύρα» δεν σταμάτησε εκεί. Με το τρίτο μπουκάλι
Πρεκνιάρικου του Χρυσοχόου, πήραμε και τη φρεσκότατη γλώσσα μενιέρ, μια
κλασική συνταγή εκτελεσμένη με αξιοπρέπεια. Πήραμε και τον γαλέο σκορδαλιά, η
οποία ήταν εξαιρετική.

Το αποκορύφωμα της γλύκας της «Αλμύρας» ήλθε σε τέσσερα γλυκά του κουταλιού,
που τα φτιάχνουν με τα χεράκια τους (περγαμόντο, λεμόνι, πορτοκάλι με την ψίχα
του και λεμόνι).

«Αλμύρα». Φιλικής Εταιρείας 39, Χαλάνδρι, τηλ. 6819.109.