ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μόνο τα μάτια των παιδιών βλέπω

Πόσο μπορεί να φάει ένας άνθρωπος; Όσο αχόρταγος κι αν είναι, αποκλείεται να
φάει περισσότερο από… έναν άνθρωπο.

Πόσα λεφτά μπορεί κανείς να ξοδέψει για να ντυθεί, να διασκεδάσει, να
ταξιδέψει, να κάνει ό,τι θέλει τέλος πάντων; Μα και δύο φορές την ημέρα να
αλλάξει, μα χρυσοποίκιλτα να είναι τα ρούχα του, ακόμη κι αν ταξιδεύει
συνεχώς, και διασκεδάζει κάθε βράδυ, ο χρόνος έχει για όλους 365, άντε 366
μέρες. Όλα τα υπόλοιπα είναι μόνο απληστία ­ και, φυσικά, εξουσία.

Όσο κι αν επιστρατεύσω τη φαντασία μου δεν μπορώ ούτε να πλησιάσω μια
πραγματικότητα στην οποία κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσα όσα θα κάλυπταν τις
ανάγκες πολλών χωρών μαζί.

Κοιτάζω τον κατάλογο με τους 1.000 πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο ­ στον
Τύπο μπήκε στα «ψιλά». Ο Μπιλ Γκέιτς, ξέρετε της Μάικροσοφτ, εκτιμάται ότι
έχει περιουσία… 29,2 τρισ. Και δεν είναι ο μόνος. Τρεις άνθρωποι κατέχουν,
λέει, εισόδημα περισσότερο από το ετήσιο εθνικό εισόδημα των 48 φτωχότερων
χωρών. Εξακόσια εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σ’ αυτές. Ένας για κάθε 200
εκατομμύρια που ­ όπως ξέρουμε ­ τρώνε λιγότερο από όσο χρειάζεται ένας
άνθρωπος και έχουν εισόδημα «κάτω από τα όρια της φτώχειας», όπως πολύ κομψά
(αλλά και αποφορτισμένα από συναίσθημα) το χαρακτηρίζουν οι στατιστικές.

Στη διπλανή μας Γιουγκοσλαβία, οι 60 στους 100 πολίτες καλύπτουν με τη βία τις
βασικές βιοτικές τους ανάγκες (φαγητό, φως, νερό) ­ οι μισοί από αυτούς με
δυσκολία προμηθεύονται μόνο τρόφιμα. Κι εκείνες οι πεινασμένες παιδικές
φατσούλες στην Αφρική είναι από μόνες τους «στοιχείο» του αγεφύρωτου ­ και
ασυγχώρητου ­ χάσματος.

Τα μάτια μου δεν μπορούν να δουν τις φιλάρεσκες (και παράνομες) αφίσες στους
δρόμους. Βλέπουν μόνο τέτοιες εικόνες…