3η ΚΑΡΤΑ Ηλεκτρική καρέκλα

Δυσκολότατο το επάγγελμα του προπονητή. Προσπαθεί επί μήνες να «δέσει» την
ομάδα του, να την κάνει αξιόμαχη και ικανή για διακρίσεις και έρχεται κάποιος
διαιτητής με ελαστική συνείδηση μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, όσο διαρκεί
ένα φαλτσοσφύριγμα, να ακυρώσει τα σχέδιά του και να σβήσει τα όνειρά του.

Έχει ο προπονητής να παλέψει με την αρρωστημένη νοοτροπία ποδοσφαιριστών
και παραγόντων, την απαίτηση των οπαδών της ομάδας για συνεχείς νίκες, το
υβρεολόγιο των οπαδών της αντίπαλης ομάδας κάθε φορά που σηκώνεται από τον
πάγκο, για να δώσει οδηγίες στους παίκτες του.

Έχει να αντιμετωπίσει την περίεργη πολλές φορές κριτική των «ειδικών» της
ομάδας και καλείται να δώσει απαντήσεις σε παράλογες θέσεις των διοικούντων ή
να απολογηθεί στις παρέες του καφενείου, που συνήθως τα ξέρουν όλα.

Έχει την ευθύνη να εντάξει στις απαιτήσεις του συνόλου κάποιους
ποδοσφαιριστές που δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους, που καυγαδίζουν με το
παραμικρό, που δεν πειθαρχούν στη φιλοσοφία της ομάδας και στους αγωνιστικούς
σχεδιασμούς της.

Έχει να αναμετρηθεί με την κακή συνήθεια προέδρων να δίνουν το χαρτάκι με
τη σύνθεση, να υπαγορεύουν τις αλλαγές εμμέσως ή αμέσως και να απαιτούν τυφλή
υπακοή. Αν αρνηθεί δέχεται συστάσεις την πρώτη φορά. Τη δεύτερη βλέπει το
δάκτυλο συνεργάτη του προέδρου, που δείχνει προς την έξοδο. Τι να πει, πως να
αποδείξει ότι τον απέλυσαν, επειδή δεν συμμορφώθηκε στις τεχνικές υποδείξεις
του προέδρου. Δυσκολεύεται ακόμα να πείσει τον πρόεδρο ότι η θέση του δεν
είναι στον πάγκο, αλλά στην εξέδρα των επισήμων.

Έχει να αναμετρηθεί με τις βεντέτες της ομάδας, που δεν δέχονται να γίνουν
«αλλαγή», διαμαρτύρονται και δημιουργούν κλίμα έντασης στον «πάγκο» και τα
αποδυτήρια.

Έχει την εντονότατη αγωνία για την έκβαση του αγώνα, νιώθει το στόμα του να
στεγνώνει, οι σφυγμοί του ανεβαίνουν. Πολλές φορές νιώθει ράκος. Ηλεκτρική η
καρέκλα του προπονητή.