ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δαίμονες παντού…

Πριν από χρόνια, έκπληκτη άκουσα στο δικαστήριο κατάθεση ανώτατου δικαστικού
να με κατηγορεί πως σκόπιμα έγραψα λάθος το όνομά του. Τον έλεγαν Βασίλη και
εγώ τον «βάφτισα» Γιώργο. Δεν του πέρασε διόλου απ’ το μυαλό πως επρόκειτο για
ένα πραγματικό λάθος. Συμπτωματικά, καλός μου συνάδελφος ήταν συνεπώνυμος και
από κεκτημένη ταχύτητα χρησιμοποίησα το πιο οικείο σε μένα όνομα. Ούτε η ίδια
το είχα αντιληφθεί, έως τη στιγμή που άκουσα να στηρίζεται ολόκληρη η
ετυμηγορία του εναντίον μου σε μια τέτοιου είδους απροσεξία. Ο εν λόγω κύριος
ούτε σκέφτηκε ότι ένα τέτοιο λάθος θα μπορούσε να οφείλεται στο δαίμονα του
ηλεκτρονικού υπολογιστή, ο οποίος με ένα κλικ μετακινεί αράδες, λεζάντες,
αλλάζει φωτογραφίες και ­ το χειρότερο ­ προσθέτει και αφαιρεί λέξεις και
φράσεις, οι οποίες ­ ω του θαύματος ­ εννιά στις δέκα φορές ταιριάζουν στη
σύνταξη, αλλά αλλοιώνουν ­ δραματικά ­ το κείμενο.

Και μόνο από ανθρώπους σαν και κείνους τους λογοκριτές της χούντας θα μπορούσε
να εκτιμηθεί ως πράξη πολιτική. Πράξη αντίστασης. Όχι πως οι δημοσιογράφοι δεν
το χάρηκαν, αλλά η προσθήκη για το μόριο του Καραμπέλα και το… όργανο της
Χάιδως, δεν ήταν παρά μία πλάκα που έκαναν μεταξύ τους οι λινοτύπες. Ο δαίμων,
όμως, το δημοσίευσε.

Πολλά μικρά ή μεγάλα μπορούν να συμβούν μέσα σε 45.000 λέξεις που
δημοσιεύονται καθημερινά. Χωρίς να υποκρύπτουν πρόθεση και σκοπιμότητα. Θύμα
του δαίμονα χθες και η στήλη. Βιάστηκε να δημοσιεύσει την κλοπή του κινητού
μου ­ λες κι έχασε το δικό του ­ με την υπογραφή της καλής συναδέλφου Μαίρης.
Μικρό το κακό κι ασφαλώς όχι σκόπιμο.