Λύση από την Κρήτη

Ο Έγκεν Γκέραρντ αποκαλύπτει ότι η απόφασή του να αποχωρήσει από τον πάγκο του ΟΦΗ έχει ληφθεί εδώ και περίπου ένα μήνα

ΗΤΑΝ μια ώρα πολύ δύσκολη και το ραντεβού του Έγκεν Γκέραρντ στην Ολλανδία με
δύο γιατρούς το βράδυ της 9ης Φεβρουαρίου καθοριστικό. Στις 11 του ίδιου μήνα,
ο τεχνικός του ΟΦΗ στο σπίτι του στην Ελιά Ηρακλείου πήρε τη μεγάλη απόφαση:
Στο τέλος της αγωνιστικής σεζόν ν’ αποχαιρετήσει τον πάγκο της ομάδας που
λάτρεψε.

Τα μέτρησε όλα, ζύγισε τα πάντα κι έβαλε, ως σώφρων άνθρωπος, «πάνω απ’ όλα
την υγεία». Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από την Ολλανδία στις αρχές του περασμένου
μήνα. Ένιωθε εκείνη την περίοδο κάποιες μικροενοχλήσεις στην καρδιά και
υποβλήθηκε σε εξετάσεις. «Με τις εξετάσεις λοιπόν αυτές», λέει στην «ΟΜΑΔΑ»,
«πήγα στην Ολλανδία, θα ‘ταν 9 Φεβρουαρίου. Το βράδυ με τον Μπραντ τον φίλο
μου κι έναν άλλο γιατρό πήγαμε για ένα κρασάκι και κουβεντιάζαμε για το
ποδόσφαιρο και την Ελλάδα. Με την κουβέντα, άρχισαν να μου λένε σιγά – σιγά,
χωρίς πίεση, ότι πρέπει κάποια στιγμή να σκεφτώ να σταματήσω…».

Με το… κουταλάκι λοιπόν, κομψά, του συνέστησαν ότι χρειάζεται να το σκεφτεί
πολύ σοβαρά. Γιατί υπάρχει το ιστορικό της οικογένειάς του (η μάνα του πέθανε
από καρδιακή πάθηση, ο αδελφός του έχει πρόβλημα κ.λπ.), είναι 60 χρόνων (σε
δύο μήνες θα γιορτάσει γενέθλια) και η παραμονή του στον πάγκο της ομάδας
επιβαρύνει την ήδη «δοκιμασμένη υγεία του» από το στρες και την ένταση.

«Μου είπαν λοιπόν οι γιατροί ότι “είναι ίσως καλύτερα να σκεφτείς να
σταματήσεις από τον πάγκο του ΟΦΗ. Δεν σου λέμε να σταματήσεις τις σχέσεις σου
με το ποδόσφαιρο, αλλά να προσφέρεις από κάποιο άλλο πόστο”. Αυτή είναι όλη η
αλήθεια».

Γιατί όμως η απόφαση αυτή να μη γίνει γνωστή με την ολοκλήρωση της
περιόδου;

«Ήθελα να τα κρατήσω μυστικά όλα αυτά, αλλά υπήρχε πολύ κουτσομπολιό και δεν
ήθελα να χαλάσει η ηρεμία στην ομάδα. Τώρα, πιστεύω σταματώ αυτή την
ανησυχία…».

Πάντως, όπως και να ‘χουν τα πράγματα, κάποια στιγμή ο Γκέραρντ θ’ άφηνε τον
πάγκο του ΟΦΗ, της ομάδας που αναμόρφωσε κι έβαλε σε άλλες υγιείς βάσεις,
ευρωπαϊκών προτύπων. Γιατί υποστηρίζει κι ο ίδιος «σ’ όλα πάντα υπάρχει ένα
τέλος». Όμως και τώρα δεν θα καθήσει… φρόνιμα.

ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Και τώρα λοιπόν στην Ελιά και στο κρασί;

«Θα είμαι αρκετές ημέρες της εβδομάδας στο “Βαρδινογιάννειο”, κοντά στην
ομάδα, από άλλο πόστο. Δηλαδή θα κάνω καμιά προπόνηση, όποτε θέλω, στα νέα
παιδιά, εφόσον βέβαια με θέλουν κι αυτά, θα οργανώνω την προετοιμασία, θα
παρακολουθώ παίκτες, θα κατασκοπεύω τις αντίπαλες ομάδες. Πάλι εδώ θα είμαι
και δεν θα καθήσω στο χωριό…».

Κάνοντας έναν απολογισμό ο Γκέραρντ στα 15 χρόνια στην Κρήτη και στον ΟΦΗ
μετρά “περισσότερες χαρές από λύπες”. Του έβαλαν κατά καιρούς… τρικλοποδιές,
αλλά δεν γκρεμίστηκε. Όμως, όπως λέει, «ξεχνάς τα άσχημα και κρατάς τα καλά.
Αυτά είναι ανθρώπινα…».

Μήπως, κ. Γκέραρντ, η εικόνα της ομάδας σε κάποια ματς στην Κρήτη και οι
αιχμές που δεχόσασταν ήταν και ο λόγος που ξεχείλισε το ποτήρι;

«Επιμένω ότι στο τέλος του πρωταθλήματος θ’ αφήσω τον πάγκο του ΟΦΗ, καθαρά
για λόγους υγείας. Είναι φυσικό να υπάρχει μουρμούρα όταν η ομάδα δεν πάει
καλά, αυτό είναι φυσικό και συμβαίνει στο ποδόσφαιρο. Τώρα βλέπουμε τον
αντίπαλο της Κυριακής κι ο στόχος μας είναι να βγει ο ΟΦΗ στην Ευρώπη…».

Πόσο εύκολο είναι όμως ο Γκέραρντ να βλέπει την ομάδα από την κερκίδα; Ούτε ο
ίδιος δεν μπορεί ακόμη να συνειδητοποιήσει ότι θ’ αφήσει ένα μέρος της καρδιάς
του στη λήξη της σεζόν.

Θα είναι εύκολο, κύριε Γκέραρντ;

«Δεν θα είναι εύκολο, το ξέρω. Γιατί διαφορετικά θα νιώθεις όταν θα βλέπεις
την ομάδα σου από την κερκίδα. Εκεί χρειάζεται μεγάλη δύναμη».

Όμως και σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο είναι βέβαιο ότι ο Ολλανδός θα τα
καταφέρει, όπως και παλιότερα που… κολυμπούσε στα βαθιά.

ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ

Ο Έγκεν Γκέραρντ με ένα από τα μεγάλα αστέρια που ανέδειξε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τον Νίκο Νιόμπλια

Έστω κι αν μέχρι τη λήξη του πρωταθλήματος υπάρχει ακόμη δρόμος, στην Κρήτη
δειλά – δειλά αρχίζουν να συνειδητοποιούν οι πάντες ότι το κεφάλαιο Γκέραρντ
βρίσκεται προς το τέλος του. Όμως ουδείς είναι σε θέση να πιστέψει ότι ο
Ολλανδός και ο ΟΦΗ μπορεί να πάρουν… διαζύγιο.

Η διάδοχη λύση, μίστερ;

«Νομίζω ότι ο ΟΦΗ έχει λύσεις μέσα από το σωματείο ιδανικές. Να μην έλθει ένας
που δεν ξέρει την ομάδα. Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν δίπλα μου, συνεργάτες μου
από την πρώτη στιγμή. Ο Άρης, ο Γιώργος, ο Αποστόλης κ.ά. Νομίζω ότι υπάρχει η
υποδομή για τη συνέχεια μέσα από τον ΟΦΗ με τους ανθρώπους που είναι φλέβα της
ομάδας».

Θα έχει όμως η ομάδα την ανάλογη πορεία;

«Οι βάσεις θεωρώ ότι υπάρχουν, απλά πιστεύω ότι πρέπει να συνεχιστεί η ίδια
φιλοσοφία. Δηλαδή ο ΟΦΗ πρέπει να συνεχίσει να προσέχει τους νέους και να
βρίσκει λύσεις μέσα στις δυνατότητές του. Είναι θέμα χρόνου, υπομονής και
δουλειάς…».

ΤΟ «ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΕΙΟ»

Ο Γκέραρντ τον Ιούλιο του ’85 ήλθε και «ρίζωσε» στην Κρήτη. Ούτε κι ο ίδιος
πίστευε αρχικά ότι θα έμενε πολλά χρόνια.

«Ήθελα να φύγω από τη Ρόντα», λέει σήμερα, «όχι γιατί δεν έπαιρνα καλά λεφτά,
αλλά ζητούσα καριέρα σε μια άλλη χώρα του εξωτερικού. Μου έγινε η πρόταση από
τον ΟΦΗ κι ήλθα στην Κρήτη. Έξι μήνες μετά τη συνεργασία μου με τον ΟΦΗ, πήγα
στον Θόδωρα και του είπα ή θα φτιάξουμε αθλητικό κέντρο ή θα φύγω. Με άκουσε
κι άρχισε αμέσως τις εγκαταστάσεις στο “Βαρδινογιάννειο”.

Η αλήθεια είναι ότι με κράτησε ο ΟΦΗ. Στάθηκα και τυχερός γιατί την πρώτη
κιόλας χρονιά πήγε καλά και κόντεψε να βγει Ευρώπη, ενώ τα προηγούμενα χρόνια
ήταν στις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας.

Ο κόσμος δεν με ήξερε τότε, βλέπεις δεν υπήρχαν πολλές τηλεοράσεις. Σιγά –
σιγά με έμαθε και τώρα λένε “να ο προπονητής του ΟΦΗ, έλα να πιούμε ένα
κρασί”, είναι πολύ ζεστός ο κρητικός λαός κι ας μ’ έχει βρίσει και στο γήπεδο.
Εγώ τους συγχωρώ, αυτά τα βλέπεις στο ποδόσφαιρο».

ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ

Δηλαδή μοιρασμένες οι χαρές και οι λύπες στον ΟΦΗ, κ. Γκέραρντ;

«Περισσότερες οι χαρές. Κακή στιγμή για την Κρήτη, τον ΟΦΗ, εμένα προσωπικά, ο
θάνατος του Θόδωρα Βαρδινογιάννη. Μου κόστισε πάρα πολύ. Ύστερα, το ματς του
Ηρακλή πριν από τέσσερα χρόνια, που στο 97′ μ’ ένα περίεργο γκολ έβγαλε έξω
από την Ευρώπη τον ΟΦΗ και πήρε αυτός το εισιτήριο. Αυτά συμβαίνουν στο
ποδόσφαιρο.

Στις χαρές του ΟΦΗ, η καλή πορεία του στην Ευρώπη, η κατάκτηση του κυπέλλου,
τα εγκαίνια του αθλητικού κέντρου εδώ. Ήταν πολύ μεγάλη στιγμή για μένα και
τον ΟΦΗ…».

Τζέντλεμαν ο Ολλανδός, πήγε κανονικά χθες το απόγευμα στην προπόνηση. Κατήφεια
σε όλα τα πρόσωπα, σε προπονητές, παίκτες, εργαζόμενους στο «Βαρδινογιάννειο».

Ήταν ξαφνικό, ομολογεί ο Νίκος Νιόπλιας, αποτυπώνοντας και τη γνώμη των
συναδέλφων του.

Όμως, όλοι γνωρίζουν ότι ο Γκέραρντ είναι πάντα ο προπονητής των εκπλήξεων.
Γι’ αυτό και δημιούργησε την ομάδα-έκπληξη του πρωταθλήματος.

ΟΤΑΝ ΗΡΘΑ…

Υπέγραψα σε ένα λευκό χαρτί!

Ο Έγκεν Γκέραρντ με τον Άρη Βασιλείου αχώριστο συνεργάτη του από παλιά και από τους, πλέον, ιδανικούς για να τον διαδεχθούν στην τεχνική ηγεσία, σύμφωνα με τον ίδιο

ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ του ’85 ο Γκέραρντ ήταν διακοπές στην Τουρκία. Πληροφορήθηκε ότι
τον αναζητούσε ένας παράγοντας από την Ελλάδα και επικοινώνησε αργότερα μαζί
του. Ο Κώστας Καζανάκης, ταμίας της ΠΑΕ ΟΦΗ, ήταν ο άνθρωπος που γνώρισε ο
Ολλανδός ερχόμενος στην Αθήνα.

Συναντήθηκαν στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετάνια» στην Πλατεία Συντάγματος και
μαζί πήγαν στον Θεόδωρο Βαρδινογιάννη, όπου βρισκόταν και ο Παντελής
Μυριοκεφαλιτάκης.

Από εδώ ξεκινάει μια εκπληκτική ιστορία, η ιστορία-σταθμός για τη συνεργασία
τους. Έτσι την αφηγείται ο Γκέραρντ σήμερα, γυρίζοντας τη μνήμη του πριν από
15 χρόνια.

«ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑ»

«Πόσα θέλεις; με ρωτούσαν συνέχεια κι εγώ τους κοιτούσα απορημένος. Η γλώσσα
που δεν ήξερα δεν με βοηθούσε και δεν μπορούσα να πω πολλά. Συνεχώς μου
έδειχναν ένα χαρτί και μου έλεγαν: “Πόσα, πόσα;”. Δεν μπορούσα να καταλάβω.
Έψαχνα να βρω τον Τσινό, αλλά δεν τον έβρισκα. Ύστερα από πολλές προσπάθειες
τον βρήκα, μιλήσαμε και μου είπε: “Μίστερ, όσα θα σου πουν θα τα πάρεις, μη
φοβάσαι. Στην ομάδα υπάρχουν καλοί παίκτες αλλά δεν έχουν καλό σύνολο”. Έφυγα
για το αεροδρόμιο. Εκεί ήλθε ο Παύλος με ένα τεράστιο χαρτί στα ελληνικά και
μου είπε: “Υπόγραψε”. Εγώ τρελάθηκα, δεν είχε υπογράψει ούτε ο πρόεδρος. “Νο
πρόμπλεμ”, μου είπε. “Σε μισή ώρα θα το έχω έτοιμο”. Έτσι ήλθα στον ΟΦΗ και
δεν το μετάνιωσα ποτέ. Ήλθα με το φέρι μπόουτ από τον Πειραιά. Στο λιμάνι δεν
βρήκα κανέναν. Πήγα αμέσως στο Λίντο όπου ήταν το βοηθητικό. Βρήκα ένα χωράφι
με ένα μέτρο χόρτο. Ο Καζανάκης μου είχε πει ότι είναι ένα ωραίο στάδιο κι εγώ
έπεσα από τα σύννεφα. Μου είπαν ότι σε τρία χρόνια θα είναι έτοιμο και θα
παίζουμε σ’ αυτό το γήπεδο, το Παγκρήτιο, κι ακόμη το φτιάχνουν».