Δεύτερο σχόλιο

*Προώρως νηστίσιμο το θέαμα που προσφέρθηκε υπό τον τίτλο «Η απάντηση του
Ολυμπιακού». Αν τα αποτελέσματα που έφεραν την Κυριακή οι ομάδες του Μπιγκόν
και του Ιωαννίδη εξισορρόπησαν κάπως τις πρόσφατες αποτυχίες τους, ο τρόπος
που επιτεύχθηκαν καθόλου δεν καθησυχάζει τους πραγματικούς φιλάθλους. Αλλά και
καθόλου δεν πρέπει να τους εκπλήσσει.

*Το πώς βρέθηκε ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός στη σημερινή περίεργη κατάσταση,
προσφέρει ένα μεγάλο θεωρητικό μάθημα προς αποφυγήν: παίρνουμε μια ομάδα
έτοιμη και λίγο κουρασμένη, κρατάμε τους παίκτες αλλά, χωρίς λόγο και, κυρίως,
χωρίς καμιά προεργασία, αλλάζουμε τη χημεία της και βρισκόμαστε, αστραπιαία,
με ένα σύνολο που αμφιβάλλει ακόμα και για την ίδια του την ταυτότητα.

*Το 3-0 της Κυριακής επί της γνωστής ημιθανούς ΑΕΚ του Πρωταθλήματος, αντί να
διαλύσει, ενισχύει αυτά τα υπαρξιακά προβλήματα. Ο Ολυμπιακός δεν ήταν ούτε
αμυντικογενής ούτε επιθετικός, ούτε γρήγορος ούτε αργός, ούτε δημιουργικός
ούτε καταστροφικός. Αν θα έπρεπε να τον χαρακτηρίσουμε με μια λέξη από τότε
που τον ανέλαβε ο Ιταλός τζέντλεμαν (ο τελευταίος που φταίει, αφού ήταν εκ των
πραγμάτων αναγκασμένος να καταλάβει με τι είχε να κάνει), είναι η λέξη
«εμπειρικός». Η ομάδα προσπαθεί με όσα εργαλεία έχει, μόνο που δεν γνωρίζει
ποια ακριβώς είναι και πώς να τα εκμεταλλευθεί καλύτερα.

*Βέβαια, τόσο ο Μπιγκόν (λόγω ανακλαστικών επιβίωσης) όσο και οι παίκτες (λόγω
κεκτημένης περηφάνιας) καθώς φυσικά και οι οπαδοί (είναι ο λόγος της ύπαρξής
τους) εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να πετύχει τον
μοναδικό πλέον στόχο του. Και η δυναμική του Πρωταθλήματος είναι τέτοια, που
δεν αποκλείεται καθόλου να δικαιωθούν. Μόνο που η μέθοδος που έχει επιλεγεί
θυμίζει τη σχέση της νηστείας με τη θρησκευτική πίστη: η τήρηση της πρώτης δεν
είναι καθόλου απαραίτητη για την ύπαρξη της δεύτερης.

*Η διαφορά με τον Ολυμπιακό του μπάσκετ είναι ότι τουλάχιστον εδώ ο προπονητής
γνωρίζει τους λόγους της αναγκαστικής πείνας. Η τέταρτη συνεχής και κόντρα σε
κάθε λογική νίκη σε εγχώριο ντέρμπι φανερώνει ότι ο Ιωαννίδης βρίσκεται
ακριβώς στους αντίποδες του Μπιγκόν: ξέρει τόσο καλά την ομάδα του, τις
αδυναμίες (ό,τι έχει σχέση με την έννοια «μπασκετικό σύνολο») και τα προσόντα
της (μια απίστευτη, αλλά αποκλειστικά ενεργοποιούμενη στο Πρωτάθλημα, ψυχική
δύναμη), ώστε διαλέγει κάθε φορά τα κατάλληλα εργαλεία νίκης.

*Το πρόβλημα εδώ έγκειται στο ότι ο ξανθός πολυνίκης κάτι ξεχνά. Οι εξαγγελίες
του, όταν ανέλαβε ξανά τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι, ηχούν σαν τις προεκλογικές
υποσχέσεις των ημερών: ακριβώς ό,τι είπε τότε ότι θα κάνει (ελληνοποίηση της
ομάδας, οικοδόμηση ομοιογενούς συνόλου, θελκτικό μπάσκετ) του χρησιμεύει, τώρα
που δεν το έκανε, ως επιχείρημα της αξίας του (νικάμε χωρίς Έλληνες, με
μεμονωμένες ενέργειες, με ένα παιχνίδι που δεν μου ταιριάζει). Πιστεύει τόσο
στο άστρο του, που μας κάνει να μην εμπιστευόμαστε τα μάτια μας.