ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην καρδιά της Ευρώπης όλα είναι πιθανά

Κάθε φορά που ταξιδεύω στο εξωτερικό, την τελευταία, τουλάχιστον, δεκαετία
επιστρέφω με ένα αίσθημα υπεροχής ως κάτοικος αυτής εδώ της χώρας, αναφορικά
με την παροχή υπηρεσιών στον τομέα του τουρισμού. Δεν αναφέρομαι σε αριθμούς ή
σε προγράμματα τουριστικής ανάπτυξης. Στέκομαι στον τρόπο με τον οποίο
άνθρωποι ­ εργαζόμενοι ­ που έρχονται σε επαφή με τους επισκέπτες της χώρας
του, ασκούν το επάγγελμά τους. Κι αυτή η συμπεριφορά δεν εκφράζει τίποτε άλλο
παρά τη γενικότερη πολιτική των ίδιων των επιχειρήσεων και μάλιστα τόσο
μεγάλων, που οι διακλαδώσεις τους υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Αναρωτιέται
κανείς τι θα είχε συμβεί στη χώρα μας εάν έμπαινες σε ένα από τα μεγαλύτερα
ξενοδοχεία και ο κλιματισμός λειτουργούσε μόνο με παγωμένο αέρα ­ με εξωτερική
θερμοκρασία στο μηδέν ­ το νερό του μπάνιου στις 10 το πρωί απειλούσε την
υγεία σου με πνευμονία, ενώ το κομπρεσέρ αποτελούσε μη προγραμματισμένη
αφύπνιση και μάλιστα στις 7 το πρωί. Στην καρδιά της Ευρώπης όλα είναι πιθανά.
Ακόμη και η υποχρεωτική καταβολή χρημάτων, προκειμένου να επισκεφθείς την
τουαλέτα του εστιατορίου στο οποίο τρως. Οι ιθαγενείς ενοχλούνται με το
κάπνισμα και όχι από τις διοξίνες που τρώνε. Και καλά να τις έτρωγαν μόνοι
τους, τις σερβίρουν και σε εμάς ακόμη κι όταν δεν είμαστε επισκέπτες στη χώρα
τους. Όσο για την αγορά τους; Ε, κι εδώ υπερέχουμε. Δεν μας λείπει τίποτα. Και
πετυχαίνουμε καλύτερες τιμές. Επιτέλους, επιστρέφουμε από το εξωτερικό χωρίς
πρόσθετο βάρος στις αποσκευές μας και απαλλαγμένοι από τα συμπλέγματα
κατωτερότητας.