ΜΑΤΙΕΣ Κούλουμα

Έφυγαν οι Απόκριες ­ αύριο ή έσχατη βραδιά ­ χωρίς να το πάρω χαμπάρι.
Εκλογές, βλέπεις… Δηλαδή, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, μεγάλα λόγια,
αντεγκλίσεις, ύβρεις μερικές φορές, λαϊκές αγορές, πλαστικά χαμόγελα,
χειραψίες και οι ίδιες φάτσες να λένε, να λένε, να λένε τα ίδια πάντα
πράγματα, χωρίς σταματημό! Μπορείς, όμως, να μην τα παρακολουθείς όλ’ αυτά, τα
τόσο βαρετά, τα τόσο μονότονα;

Δεν θ’ αλλάξει η κατάσταση ώς τις 8 Απριλίου. Θα χειροτερέψει, μάλιστα.
Υπομονή. Είκοσι εφτά μέρες απέμειναν. Ή, μάλλον, είκοσι έξι και μία. Γιατί,
μεθαύριο, ανοίγει μια μικρή παρένθεση: ξημερώνει μια μεγάλη γιορτή. Λαϊκή
γιορτή. Με ξεφάντωμα στην εξοχή. Πλάι στις ανθισμένες αμυγδαλιές και την
άνοιξη που έφτασε, για να μας πάρει τα μυαλά. Εκείνη την αξέχαστη εποχή, που
ήμουνα νύχτα μέρα με τον Μάνο Λοΐζο, είχα γράψει ένα τραγούδι για μια ταινία
του Ορέστη Λάσκου, που άρχιζε έτσι: «Εσένα, που θ’ αγαπήσω / κρύο νερό,
πράσινο φύλλο, αγόρι μου / μόλις φανείς θα σε γνωρίσω. / Μόλις φανείς. / Θα
‘σαι περήφανος αγέρας / θά ‘ναι γλυκιά η κόψη σου / αυτοί της Καθαροδευτέρας /
θα σεργιανούν στην όψη σου…». Απέδρασε ο Μάνος, πέταξαν και τα χρόνια της
ανεμελιάς και της τρέλας, μα το τραγούδι έμεινε σε μια κασετούλα, για να τ’
ακούω κάθε τόσο και να βουρκώνω…

Η Καθαρή Δευτέρα είναι μια μέρα που την λογαριάζω πολύ. Μου φέρνει πάντοτε
στον νου τη μάνα μου, τον πατέρα μου και τον αδελφό μου. Δεν είχαμε λεφτά ­
δεν είχαμε τίποτα! Καταφέρναμε όμως να αγοράσουμε λίγο χαλβά, μερικές ελιές
και μια λαγάνα. Ύστερα, παίρναμε παραμάσχαλα και δύο κουρελούδες, μπαίναμε
στον Ηλεκτρικό, κατεβαίναμε στο Θησείο και σιγά σιγά ανηφορίζαμε για του
Φιλοπάππου, που και τότε πλημμύριζε από Αθηναίους και χαρταετούς.

Μέναμε πολλές ώρες στου Φιλοπάππου. Στρώναμε τις κουρελούδες, τρώγαμε,
ξαπλώναμε, τραγουδούσαμε και ήμασταν ευτυχισμένοι! Όπως ευτυχισμένοι ήταν κι
όλοι γύρω μας. Φτωχοί άνθρωποι, του μεροκάματου, της βιοπάλης, που έδιναν τη
ζωή τους για να το ρίξουν λίγο έξω, να ξεφύγουν από τη σκοτεινιά του «κάθε
μέρα», να γλεντήσουν μ’ ένα μπουκάλι κρασί χύμα από το καρβουνιάρικο της
γειτονιάς…

Η τύχη τα ‘φερε, η ζωή τα ‘φερε, να βρω ένα σπίτι κοντά στην Ακρόπολη, στην
οδό Γουέμπστερ. Ένα σπίτι, που το κατώφλι του δρασκέλισαν ο Σικελιανός, ο
Ελύτης, ο Τσαρούχης, ο Γκάτσος, ο Χατζιδάκις, ο Νίκος Καρύδης, ο Μέμος Μακρής,
ο Αλέκος Πατσιφάς και τόσοι άλλοι, τον καιρό που κατοικούσαν σ’ αυτό, ο Σπύρος
Βασιλείου, η γυναίκα του και οι δύο κόρες τους. Λάτρευε τα Κούλουμα ο μπάρμπα
Σπύρος. Και τα γιόρταζε κάθε χρόνο. Κάποιες φορές έκλεινε και την οδό
Γουέμπστερ ­ ένα στενάκι είναι ­ για να γίνεται η γιορτή στον δρόμο!
Πλημμύριζε η γειτονιά από κόσμο που έτρωγε, έπινε, τραγουδούσε, γλεντούσε.
Εκεί να δεις ζεϊμπιεκιές, με τον Βασιλείου και τον Τσαρούχη…

Χάθηκε ο Βασιλείου. Χάθηκαν κι άλλοι, πολλοί. Αλλά το γλέντι της Καθαρής
Δευτέρας συνεχίζεται, κάθε χρόνο, από την Κική Βασιλείου, στο απέναντι σπίτι
απ’ το παλιό. Και είναι ωραία. Σαν «προπολεμικά». Και θα είναι ωραία, σαν
«προπολεμικά», και μεθαύριο.