[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Αντίθετα, όσοι βρίσκονται μέσα στον σύγχρονο λαβύρινθο της οδού Σοφοκλέους
είναι σχεδόν αδύνατον να βγουν. Διότι αυτό που τους κρατάει δεν είναι τα
χρήματα που έχασαν και τα οποία με τόσο κόπο είχαν συγκεντρώσει ­ αναφερόμαστε
στους μικροεπενδυτές, οι άλλοι, που τα κέρδισαν ακόπως, ουδόλως μας
ενδιαφέρουν. Είναι ότι για πρώτη φορά άγγιξαν το όνειρο στη ζωή τους. Αυτός
που είχε αυτοκίνητο εικοσαετίας, ένας σαράβαλο δηλαδή, «είδε» μπροστά του το
ολοκαίνουργιο της διαφήμισης. Εκείνος που έζησε όλα του τα χρόνια στο ενοίκιο,
«αντίκρυσε» τον εαυτό του να υπογράφει συμβόλαια για το διαμέρισμα στα βόρεια
προάστια. Κι εκείνος που μέχρι τώρα, και ως το τέλος της ζωής του, θα έκανε
διακοπές στο χωριό, «βρέθηκε» σε παραλίες μαγικές στον Ινδικό. Είναι να μην
τρελαίνονται οι άνθρωποι;

Όλοι έχουν τους λόγους τους

Αντιθέτως, απολύτως καλά είναι στα λογικά τους όσοι αυτές τις ημέρες
«σπεκουλάρουν» και από τη μία και από την άλλη πλευρά με το ευαγές ίδρυμα της
οδού Σοφοκλέους. Η κυβέρνηση, που έβαλε μπροστά όλα της τα σχέδια (ή κόλπα)
προκειμένου να το στηρίξει, αλλά δεν τα κατάφερε, «ανακάλυψε» απόπειρα
πολιτικής δολιοφθοράς πίσω από τα συνεχή σκαμπανεβάσματα του Δείκτη. Και
αρχικά εμμέσως, αλλά στη συνέχεια πιο φανερά, εκτόξευσε πυρά προς τη Ρηγίλλης.
Που αντέδρασε έντονα, και διά στόματος Κ. Καραμανλή κατήγγειλε «μαύρη
προπαγάνδα». Πού είναι η αλήθεια; Στο εξής: και οι δυο πλευρές έχουν τους
λόγους τους να συμπεριφέρονται έτσι. Το ΠΑΣΟΚ γιατί βλέποντας ότι δύσκολα θα
μπορέσει το Χρηματιστήριο να ανασάνει έχει κάθε λόγο να επιθυμεί να
μετατοπίσει τις ευθύνες ή έστω κάποιο μέρος τους στη Νέα Δημοκρατία. Και η
Ν.Δ. γιατί μέσα από αυτή τη διαμάχη εξανεμίζονται και οι τελευταίες ελπίδες
του «κόμματος» των επενδυτών για καλύτερες μέρες. Και μαζί και οι απαντοχές
της κυβέρνησης να τους πάρει μαζί της…

Δεν χωνεύεται…

Ποιους άλλους θέλει να πάρει μαζί της η κυβέρνηση; Πλην των καθαρόαιμων
πασόκων, που θεωρητικά τη στηρίζουν απαξάπαντες, επιδιώκει να διευρύνει την
εκλογική της βάση, προσελκύοντας και οπαδούς άλλων κομματικών φορέων. Γι’ αυτό
και το έριξε στη διεύρυνση. Που βεβαίως σχεδόν προσωποποιήθηκε με τους
Κοντογιαννόπουλο – Βούγια. Αλλά έχει σκεφθεί κανείς πόσους μπορεί να διώξει
αυτή η επιλογή; Κι αν μεν για τον Κοντογιαννόπουλο οι αντιδράσεις μπορεί να
πει κανείς ότι ήταν χαμηλών τόνων (μόνο ο Γ. Παναγιωτακόπουλος διαφώνησε
δημόσια), για τον Σπύρο Βούγια τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι Θεσσαλονικείς
πασόκοι δεν μπορούν να το χωνέψουν εύκολα αυτό που τους συνέβη, και ο Άκης
Τσοχατζόπουλος ­ σε ρόλο Θεσσαλονικάρχη, προφανώς ­ το εξέφρασε αυτό πολύ
παραστατικά. Επισημαίνοντας ότι ο Κ. Σημίτης υπέπεσε σε δύο λάθη: πρώτον, δεν
έβαλε κάποιο καθαρόαιμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης στο Επικρατείας και
δεύτερον δεν τοποθέτησε ούτε έναν εκπρόσωπο της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Αθροίστε εσείς
κι αυτό που δεν είπε, ήτοι, τη μη τοποθέτηση της Τόνιας Αντωνίου στο
ψηφοδέλτιο, για να καταλάβετε πώς αισθάνεται ο Άκης…

Το «σαμάρι»

Ούτε ο Άκης αισθάνεται καλά ούτε ο Άρης. Ο Σπηλιωτόπουλος. Που πλέον παίζει το
ρόλο του σαμαριού. Όποιος θέλει να χτυπήσει τον Κώστα Καραμανλή, χτυπάει τον
Άρη. Είχε την απρονοησία ο Καραμανλής να εμφανισθεί στις κάμερες σε ρόλο
μπάρμαν; Ο Άρης φταίει, συμπέραναν οι εφημερίδες της παράταξης. Όχι πως δεν
έχει μερίδιο ευθύνης για την επικοινωνιακή πολιτική του κόμματος που οδηγεί
τον Κ. Καραμανλή και την παραταξή του σε βέβαιη ήττα. Αλλά η ευθύνη είναι
ασφαλώς επιμερισμένη. Και στον Καραμανλή, και στον Γιάννη Λούλη, και στον Άρη
Σπηλιωτόπουλο. Που δεν αντιλαμβάνονται ότι όταν ο αντίπαλός σου έχει ως
κυριότερο προσόν τη σοβαρότητα, εσύ δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως… μπάρμαν.
Αν το κάνεις, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δυνατότητά σου να ενεργείς
με βάση την κοινή λογική!

Η αγωνία πριν από το «πέναλτι»

Τώρα βέβαια, υπάρχει η άλλη αρχή, που λέει ότι στην πολιτική πολλά πράγματα
δεν λειτουργούν με βάση τη λογική. Για παράδειγμα, αυτό που φοβούνται οι
ειδικοί επιστήμονες που ασχολούνται με τις δημοσκοπήσεις ελάχιστα συμβαδίζει
με την κοινή λογική. Τι λογικό συμπέρασμα βγαίνει από τις δημοσκοπήσεις; Ότι
το ΠΑΣΟΚ, που προηγείται σταθερά και παντού της Νέας Δημοκρατίας με βάση τις
δημοσκοπήσεις, θα κερδίσει τις εκλογές. Σωστά; Σωστά. Έρχονται τώρα οι
επιστήμονες και σου λένε «ανησυχούμε». Για ποιο πράγμα ανησυχείτε; Ότι το
προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ψήφου (που είναι μικρό) δεν συμβαδίζει με τη
διαφορά ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ. στη λεγόμενη «παράσταση νίκης» (η διαφορά είναι κατά πολύ
μεγαλύτερη). Και τι σημαίνει αυτό; ρωτάς. Ότι μπορεί να την πάθουμε, όπως την
έπαθαν οι συνάδελφοι γκαλοπίστες στην Αγγλία το ’92, σου απαντούν! Τότε δηλαδή
που όλοι πίστευαν ότι οι Εργατικοί του Κίνοκ θα σαρώσουν και τελευταία στιγμή
το εκλογικό σώμα μεταστράφηκε υπέρ του Μέητζορ και των συντηρητικών!..

Στην… πυρά η συντήρηση

Μεγάλη ιστορία η συντήρηση. Απαραίτητη για τα ασανσέρ, για να μην κόβονται τα
συρματόσχοινα, αλλά καθόλου αποδεκτή όταν πρόκειται για τη συντήρηση, το
αντίθετο της προόδου. Πού και πού δε, εμφανίζεται με ένα τόσο αποτρόπαιο
πρόσωπο, που είναι να παίρνεις δρόμο και να ρίχνεις πίσω σου μαύρη πέτρα. Όπως
στην υπόθεση με το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη, το «Μ στη νιοστή». Μοναχοί,
θεολόγοι, μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων, η επίσημη Εκκλησία συνασπίσθηκαν
για να ρίξουν στην πυρά του μεσαιωνισμού το βιβλίο και τον συγγραφέα του. Έχει
συμβεί και άλλες φορές σ’ αυτή τη χώρα ο θρησκευτικός φανατισμός να αμαυρώνει
τις δημοκρατικές παραδόσεις του τόπου. Έχει συμβεί επίσης αυτός ο φανατισμός
να υπονομεύει τη δημόσια εικόνα της χώρας. Αλλά αυτή τη φορά, το πράγμα έχει
παραγίνει. Και απαιτεί την εγρήγορση κάθε πολίτη ο οποίος θέλει να είναι
ελεύθερος ο ίδιος και η σκέψη του. Αν μια χούφτα φανατικών μπορεί να αλωνίζει,
όλοι εμείς οι άλλοι τι καθόμαστε και τους κοιτάμε;

Νυχτερινοί εφιάλτες

Κοιτάμε επίσης και τα όσα συμβαίνουν στους δρόμους της Αθήνας, με τις
συμμορίες που δρουν και που δημιουργούν άγχος και ανασφάλεια στους πολίτες.
Ποτέ άλλοτε το αστυνομικό δελτίο δεν ήταν τόσο πλούσιο από κάθε μορφής
εγκληματική πράξη. Κι όσο κι αν το υπουργείο Δημόσιας Τάξης επαίρεται ότι
έχουν αυξηθεί τα ποσοστά του στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, η ζοφερή
πραγματικότητα είναι αυτή που βιώνουν οι πολίτες, ειδικά των αστικών κέντρων,
στους δρόμους. Δεν μπορεί σε ένα βράδυ να πυρπολούνται επτά αυτοκίνητα
πολιτών, δύο κρατικά, ένα υποκατάστημα τράπεζας και δύο εμπορικά καταστήματα
και να μη συλλαμβάνεται κανείς. Κάτι τρέχει. Κι αυτό που τρέχει είναι ότι οι
περιπολίες δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται ως πανάκεια. Άσε που προστατεύουν
μόνο με το… φως της ημέρας. Το βράδυ οι άνθρωποι ξεκουράζονται. Αφήστε δε
και το πόσο επικίνδυνο είναι…