Μίνι Μουντιάλ στην Αθήνα

Δεν είναι μακριά η εποχή όπου άσοι σαν τον Μπαϊάνο και τον Γκίβαρς θα αγωνίζονται για το Ολυμπιακό Μετάλλιο. Όπως όλα δείχνουν, αυτό θα γίνει το 2004

«ΔΕΝ θ’ αργήσει να ‘ρθει ο καιρός όπου το Ολυμπιακό Ποδοσφαιρικό Τουρνουά, θα
είναι ισοδύναμο με ένα μίνι μουντιάλ…».

Λίγο πριν αποχωρήσει από την προεδρία της ΦΙΦΑ ο Ζοάο Χαβελάνζ είχε κάνει την
πιο πάνω δήλωση στα «ΝΕΑ». Και συμπληρώνοντας μάς είχε πει: «Θα ήταν λογικό αν
στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων όχι μόνο ο τελικός αλλά και οι ημιτελικοί
είχαν έδρα τη διοργανώτρια πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων. Είναι η τελευταία φορά
που η ΦΙΦΑ αποδέχεται το Ολυμπιακό Τουρνουά να διεξάγεται σε διαφορετικές
πόλεις. Και για την πρώτη και δεύτερη φάση είναι φυσιολογικό και το
καταλαβαίνω. Όμως ο τελικός ή οι ημιτελικοί πρέπει να πραγματοποιούνται στην
πόλη των Αγώνων».

Πέρασαν από τότε περίπου τέσσερα χρόνια. Ήταν στο τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων
της Ατλάντα, όπου ο τελικός έγινε στην πόλη Αθήνα της Γεωργίας. Και για να
προχωρήσει, τότε, ακόμα περισσότερο ο Χαβελάνζ είχε δηλώσει με σκοπό να
δικαιολογήσει την άποψή του: «Είναι δυνατόν στις ομάδες που μετέχουν στους
Ολυμπιακούς να περιλαμβάνονται ποδοσφαιριστές δισεκατομμυρίων και μεγάλα
ονόματα στον παγκόσμιο χώρο και να τους στερούμε τη δυνατότητα ν’ απολαύσουν
την ηθική ικανοποίηση ότι τους παρακολουθούν δισεκατομμύρια τηλεθεατές σ’ όλον
τον πλανήτη, παίζοντας σε μεγαλόπρεπα στάδια και εκεί όπου η Ολυμπιακή Φλόγα
ανάβει ακόμα; Ξέρετε ότι όσα εισιτήρια κόπηκαν μόνο στους ποδοσφαιρικούς
αγώνες των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα ήταν περισσότερα απ’ όσα όλα μαζί στα
υπόλοιπα σπορ του Ολυμπιακού Προγράμματος;».

Ανοίγοντας, πράγματι, την πλήρη και αναλυτική αναφορά της ΔΟΕ, στις σελίδες
του αριθμού των θεατών, καθώς επίσης και της τηλεθέασης των Αγώνων
διαπιστώσαμε ότι κόπηκαν συνολικά περίπου 1.230.000.000 εισιτήρια μόνο στους
αγώνες ποδοσφαίρου, με μέσο όρο 60.000 θεατών ανά αγώνα.

Η τηλεθέαση έφτασε τα 3 δισ. μόνο στον τελικό μεταξύ Νιγηρίας – Αργεντινής
3-2, στο περίφημο ματς των Αθηνών Γεωργίας, όπου ο Κανού και η παρέα του μετά
τη Βραζιλία έβγαζαν νοκάουτ και τους Αργεντινούς.

Αν, τώρα, υπολογίσουμε ότι τους αγώνες στίβου παρακολούθησαν συνολικά 19,5
δισεκατομμύρια τηλεθεατές και τους ίδιους ακριβώς αριθμούς σημείωσε και το
Ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό Τουρνουά, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα να
πάρουμε σοβαρά τη χθεσινή εξομολόγηση ανώτερου στελέχους της Διεθνούς
Ολυμπιακής Επιτροπής και ενός ακόμα της ΦΙΦΑ ότι «αν η Αθήνα είχε τη
δυνατότητα, με ανάλογα στάδια, να φιλοξενήσει το Ολυμπιακό Τουρνουά, όταν
πιθανότατα οι ποδοσφαιριστές δεν θα ‘χουν όριο ηλικίας, αλλά θα είναι
αναγνωρισμένοι επαγγελματίες των μεγάλων ομάδων, τότε σίγουρα θα οργανωθεί το
2004 το πρώτο μίνι παγκόσμιο πρωτάθλημα. Με άλλα λόγια ένα δεύτερο μουντιάλ».

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Όταν το ποδόσφαιρο συμπεριλήφθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, μόνο με
ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποια
ημέρα θα είχε τη σημερινή εξέλιξη σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Δύσκολα έβρισκες θεατές στα γήπεδα του Ολυμπιακού Τουρνουά. Οι φίλαθλοι
γύριζαν την πλάτη στο ποδόσφαιρο, αφού άλλος ήταν ο βασιλιάς των Ολυμπιακών
Αγώνων. Με άλλα λόγια, ο στίβος. Οι ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές, και μάλιστα
ηλικίας 17-18 χρόνων, δεν συγκινούσαν τους θεατές των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ουσιαστικά όμως από το 1984 έγινε η μίνι επανάσταση, αφού ο πανέξυπνος
Γιούμπεροουθ, πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής των Αγώνων του Λος Άντζελες,
άνοιξε τις πόρτες, σε συνεννόηση με τη ΦΙΦΑ και τη ΔΟΕ, σε παίκτες με
επαγγελματική σχέση αλλά μέχρι ηλικίας 18 χρόνων. Μεγάλα παρ’ όλ’ αυτά ονόματα
του παγκόσμιου ποδοσφαίρου πήραν μέρος με τις εθνικές τους ομάδες και έμελλε
λίγο αργότερα να σταδιοδρομήσουν σε συγκροτήματα που διέπρεψαν στο
ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Το 1988, στη Σεούλ, η ΦΙΦΑ άρχισε να δραστηριοποιείται και να ζητεί μεγαλύτερο
μερίδιο από τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς. Περισσότερες ομάδες, παίκτες και
μεγαλύτερης ηλικίας, επαγγελματίες. Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό, αφού τα
γήπεδα σιγά σιγά γέμιζαν και οι φίλαθλοι άρχισαν να ενδιαφέρονται όλο και πιο
πολύ για το ποδόσφαιρο των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην Ισπανία, το 1992,
συντελέστηκε η πραγματική επανάσταση, αφού όλα τα γήπεδα ήταν γεμάτα στους
ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά και η τηλεόραση μετέδωσε τον τελικό Ισπανίας –
Πολωνίας απευθείας σε περισσότερες από 120 χώρες, όταν την ίδια ώρα στο
«Μονζουί» ο στίβος βρισκόταν στο φόρτε του. Και όπως θυμόμαστε μάλιστα ήταν
σημαντική ημέρα, με τους Ισπανούς, στο «Νόου Καμπ» της Μπαρτσελόνα, να
επιβάλλονται των Πολωνών μπροστά σε 90.000 θεατές. Οι παίκτες εκείνης της
χρονιάς έπαιξαν στη συνέχεια στην Εθνική Ανδρών. Και για την Ισπανία και για
την Πολωνία.

Στην Ατλάντα, το 1996, οι πόρτες άνοιξαν και για παίκτες μεγαλύτερης ηλικίας
(τρεις μέχρι 23 χρόνων). Οι ομάδες χρησιμοποίησαν ό,τι καλύτερο είχαν εκείνη
την εποχή. Ο κόσμος απόλαυσε μοναδικό θέαμα. Τα στάδια των ΗΠΑ ήταν πάντοτε
γεμάτα. Ο Χαβελάνζ και ο Σάμαρανκ ήταν απόλυτα ικανοποιημένοι, αφού η
τηλεθέαση σ’ όλον τον κόσμο κατέρριψε όλα τα προηγούμενα ρεκόρ. Τα κράτη που
ζήτησαν εικόνα του τελικού ήταν 141 και υπολογίζεται ότι περισσότερο από τρία
δισ. τηλεθεατές παρακολούθησαν τον συγκλονιστικό τελικό μεταξύ της Νιγηρίας
και της Αργεντινής.

Η ΦΙΦΑ πήρε τότε στα χέρια της τους αριθμούς των Αγώνων και του ενδιαφέροντος
που προκάλεσαν σε μια χώρα όπου το ποδόσφαιρο κάθε άλλο παρά αρεστό ήταν, αν
και το Μουντιάλ του 1994 είχε αφήσει μια μεγάλη μάζα να παρακολουθεί τους
αγώνες του Πρωταθλήματος καθώς επίσης και της Εθνικής τους στον δρόμο για τους
τελικούς της Γαλλίας το 1998.

Η Ατλάντα όμως σήμανε συναγερμό και για ακόμα ένα λόγο. Οι επαγγελματίες
παίκτες μπορούσαν να είναι ηλικίας μέχρι 23 χρόνων και τρεις επιπλέον
ανεξάρτητης ηλικίας (μεγαλύτερης των 23 χρόνων). Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή
πήρε, τότε, το μήνυμα. Γι’ αυτό στο Ολυμπιακό Τουρνουά του Σίδνεϊ 2000
καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια, προκειμένου οι Εθνικές που θα πάρουν μέρος
στους Αγώνες να έχουν παίκτες ηλικίας και μεγαλύτερης των 23 χρόνων. Στη ΦΙΦΑ
ζητήθηκε από τον Σάμαρανκ να μπορεί κάθε ομάδα να χρησιμοποιήσει πέντε
ποδοσφαιριστές πέραν του ορίου των 23 ετών. Ο Γιόζεφ Μπλάτερ είπε ότι αυτό θ’
αποφασιστεί από την Εκτελεστική Επιτροπή της ΦΙΦΑ.

Μετά τη συνεδρίαση της Λωζάννης, στη συνεργασία που είχαν ο πρόεδρος της ΔΟΕ
και ο ομόλογός του της ΦΙΦΑ προέκυψε ότι «το Ολυμπιακό Ποδοσφαιρικό Τουρνουά
μελλοντικά θα είναι σίγουρα το δεύτερο μουντιάλ, μετά το κυρίως Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα της ΦΙΦΑ». Είναι γεγονός ότι στην ιστορία του Ολυμπιακού Τουρνουά,
από καταβολής του στο πρόγραμμα των Αγώνων, υπήρχε μια κυριαρχία των εθνικών
ομάδων του ανατολικού συνασπισμού. Κι αυτό γιατί η ΔΟΕ απαιτούσε ομάδες που
αποτελούνταν από παίκτες ερασιτέχνες. Έτσι είδαμε κατά καιρούς τούς
Τομαζέφσκι, Λάτο, Σάρμακ, Ντέινα και άλλους άσους να παίζουν στο Ολυμπιακό
Τουρνουά.

Όταν η ΔΟΕ αποφάσισε τη συμμετοχή ομάδων με όριο ηλικίας, τότε άλλαξαν τα
πράγματα και φτάσαμε σήμερα στη διαπίστωση ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες το
ποδόσφαιρο έφτασε σε τηλεθέαση αλλά και εκτίμηση τον κλασικό αθλητισμό. Δεν
είναι τυχαία άλλωστε η φράση που είπε ο Σάμαρανκ στον Μπλάτερ, όταν τον
αποχαιρετούσε στη Λωζάννη, μετά τη σύσκεψη: «Πρόεδρε, θα ήθελα να είμαι καλά
και να παρακολουθήσω το Ολυμπιακό Τουρνουά της Αθήνας το 2004, με ομάδες
ισάξιες εκείνων που παίρνουν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο… Δηλαδή να
παρακολουθήσουμε ένα δεύτερο μουντιάλ στην Αθήνα».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΙΔΝΕΪ

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Ατλάντα και οι αριθμοί που προκύπτουν στις
στατιστικές των εισιτηρίων και της τηλεθέασης, εκτός φυσικά από τον αριθμό των
κρατών που παρακολούθησαν τους Αγώνες, καταχωρίστηκαν ως «ένα από τα
σπουδαιότερα γεγονότα στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων». Και που καλείται
τώρα να ξεπεράσει το Σίδνεϊ με τα 28 σπορ και φυσικά με τα μεγέθη να
μεγαλώνουν σε όλα. Όπως:

Το Ολυμπιακό Ποδοσφαιρικό Τουρνουά στην Ατλάντα παρακολούθησαν στην TV ίδια
ποσοστά φιλάθλων όσα παρακολούθησαν και στις πέντε ηπείρους τον κλασικό
αθλητισμό. Και είναι σημαντικό το γεγονός ότι η αναλογία παραμένει ίδια ανά
ήπειρο, σε ποσοστό, για κάθε σπορ. Δηλαδή 45% ποδόσφαιρο στην Ασία και στην
Ωκεανία, ίδιο ποσοστό και για τον στίβο. Στην Ευρώπη το ποσοστό αυτό έφτασε το
21% όσο και ο στίβος. Σε αντίθεση με άλλα σπορ, όπου οι διαφορές ήταν
σημαντικές.

Ακόμα ένα στοιχείο που παρατίθεται στην επίσημη έκθεση της ΔΟΕ σχετικά με τον
αριθμό κρατών που είδαν τους Ολυμπιακούς, συγκριτικά με άλλες εκδηλώσεις, μέσα
από τη μικρή οθόνη, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Ολυμπιακοί κατέχουν την
πρώτη θέση με 141 χώρες. Ακολουθούν, ενδεικτικά, το ΝΒΑ (135), το Ρολάν Γκαρός
(135) και η απονομή των βραβείων Όσκαρ με 134 κράτη.

Αν στους πιο πάνω αριθμούς προσθέσουμε και τα τηλεοπτικά κανάλια με μικρή
εμβέλεια αλλά που κάλυψαν μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων, τότε φτάνουμε στα 214
κανάλια, έναντι 188 του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1994 και 195 το 1998
στη Γαλλία. Το πρόβλημα μετατίθεται πλέον στην Οργανωτική Επιτροπή της Αθήνας
και φυσικά της ΔΟΕ, όσον αφορά το Ολυμπιακό Τουρνουά στην περίπτωση πλήρους
απελευθέρωσης ηλικίας παικτών κατ’ αρχήν και του τι θα συμβεί αν τελικά η ΦΙΦΑ
ζητήσει στάδια μεγαλύτερα για τους αγώνες του γυναικείου και φυσικά του
ανδρικού Ολυμπιακού Τουρνουά. Δύο μουντιάλ στην Ελλάδα φαντάζει εντυπωσιακό
και ελκυστικό. Αν μπορούσαμε να οργανώσουμε τα δύο μεγάλα αυτά τουρνουά, με
την απαίτηση των μεγάλων αναμετρήσεων και με τις σημερινές απαιτήσεις.