ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια πρώτη νίκη

Κίνηση τακτικής η παραίτηση του Χάιντερ; Ενδεχομένως. Ασφαλώς όμως δεν θα
σημειωνόταν αν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είχε διεκδικήσει το δικαίωμα να επέμβει
στα «εσωτερικά» της Αυστρίας.

Εις το επανιδείν! Ο Χάιντερ αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αλλά ίσως επανέλθει

Κρίνοντας εκ των υστέρων την αιφνιδιαστική παραίτηση του Χάιντερ από την
ηγεσία του κόμματός του, μπορούμε να βρούμε πολλά πιθανά κέρδη πρώτα για τον
ίδιο κι έπειτα για την κυβέρνηση. Ο ωραίος Γεργκ αποφεύγει, για παράδειγμα, τη
φθορά που μοιραία θα υποστεί το κόμμα του από τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση
και διατηρεί τις δυνάμεις του στον δρόμο για την καγκελαρία. Αποστασιοποιείται
από τυχόν λάθη ή σκάνδαλα των υπουργών που προέρχονται από το κόμμα του, όπως
ο ανεκδιήγητος Μίχαελ Κρίγκερ που παραιτήθηκε χθες από το υπουργείο
Δικαιοσύνης έχοντας καταφέρει να συζητηθεί τις τελευταίες μέρες μόνο για τη
μανία του με τις Τζάγκουαρ και τις περιπτύξεις του με τη Μις Βιέννη. Η
αποχώρηση του Χάιντερ δίνει ακόμη μια ανάσα στην κυβέρνηση Σύσελ, που μπορεί
να ελπίζει στη χαλάρωση των διεθνών κυρώσεων.

Ό,τι από τα παραπάνω κι αν συμβαίνει, η παραίτηση του ηγέτη της αυστριακής
ακροδεξιάς δεν παύει να αποτελεί μια πρώτη νίκη της «Ευρώπης των αξιών» και
του επίμαχου «δικαιώματος της επέμβασης». Η νέα αυτή αρχή, που
πρωτοδοκιμάστηκε χωρίς μεγάλη επιτυχία στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου και
τέθηκε ξανά επί τάπητος με αφορμή την υπόθεση Πινοσέτ, έχει διχάσει τη διεθνή
κοινότητα, ανατρέποντας και την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιάς και
Αριστεράς. Σύμφωνα με τη «συντηρητική» (αλλά όχι κατ’ ανάγκη «δεξιά») οπτική,
η επέμβαση είναι εξ ορισμού απαράδεκτη, είτε πρόκειται για κυρώσεις εναντίον
μιας κυβέρνησης είτε για τη δίωξη ενός δικτάτορα. Σύμφωνα με την «προοδευτική»
οπτική (με την οποία διαφωνούν πολλοί αριστεροί), δεν υπάρχουν ούτε όρια ούτε
απαρέγκλιτες αρχές όταν στόχος είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού, των
διακρίσεων ή της εθνοκάθαρσης. Η Ευρώπη έχει δώσει πολλές αφορμές να
κατηγορηθεί για υποκρισία ή προκατάληψη: στην περίπτωση της Τσετσενίας, η
σιωπή της είναι απαράδεκτη. Η στάση της όμως απέναντι στην κυβέρνηση της
Αυστρίας ήταν κρυστάλλινη: για να έχετε θέση στην ευρωπαϊκή οικογένεια πρέπει
να αφήσετε στην άκρη τη ρατσιστική και ξενόφοβη ιδεολογία. Περισσότερο κι από
το δικαίωμα επέμβασης, ασκείται εδώ το δικαίωμα αποκλεισμού.

Ο Χάιντερ δεν είναι Χίτλερ αλλά ένας συνηθισμένος ρατσιστής, έγραφε πρόσφατα
στη «Ρεπούμπλικα» ο γνωστός Ελβετός κοινωνιολόγος και συγγραφέας Ζαν Ζιγκλέρ.
Ρατσιστές, δημαγωγοί, σωβινιστές παραμονεύουν όμως παντού, αποφασισμένοι να
υπονομεύσουν τη διεύρυνση (κατά μήκος και κατά βάθος) της Ευρώπης. Αν η
Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρούσε φυσιολογική και θεμιτή την ανάληψη βασικών υπουργείων
από μέλη ενός ρατσιστικού κινήματος, κατέληγε ο Ζιγκλέρ, θα προέβαινε σε ένα
είδος αυτο-ακρωτηριασμού. Και δεν θα είχε πια κανένα ηθικό δικαίωμα, κανένα
θεσμικό όπλο, για να εμποδίσει τα επόμενα χρόνια την ένταξη κρατών που έχουν
μολυνθεί από τον ιό του ρατσισμού. Όσο για την Ελλάδα, θα έχανε όλα της τα
επιχειρήματα απέναντι στην Τουρκία.