ΠΡΟΣΩΠΑ Θύμα, πόρνη, βουλευτής

Η πορνεία είναι μια άλλη μορφή σκλαβιάς, λέει η βουλευτής Γενεύης Νικόλ
Καστιονί ­ μετά λόγου γνώσεως: επί πέντε χρόνια εκδιδόταν στην οδό Σαιν Ντενί
του Παρισιού.

Νικόλ Καστιονί. Από την Ρυ Σαιν Ντενί του Παρισιού, στη βουλή της Γενεύης

Στην πόλη του Καλβίνου, η Νικόλ Καστιονί, 51 χρόνων, είναι αναμφίβολα η
μοναδική αιρετή αξιωματούχος που το παρελθόν της περιλαμβάνει απασχόληση στα
«κόκκινα φανάρια» του Παρισιού. Όταν ταυτίζει την πορνεία με τη σκλαβιά,
φροντίζει πάντα να διευκρινίζει ότι αναφέρεται στην καταναγκαστική πορνεία,
δηλαδή στο 80% ως 90% των εκδιδομένων (γυναικών, παιδιών, ανδρών). Αλλά πάντα
δυσκολεύεται, λέει, να θίξει το θέμα στη βουλή της Γενεύης, επειδή κάνει τους
άνδρες συναδέλφους της να χαμογελούν πονηρά.

Η βουλευτής έχει περιγράψει το ταξίδι της από τα πεζοδρόμια του Παρισιού και
τον εθισμό στην κοκαΐνη ως τη βουλή σε ένα βιβλίο με τίτλο «Ο ήλιος στην άκρη
της νύχτας». Περιγράφει σ’ αυτό πώς ένας φίλος των γονιών της την κακοποιούσε
σεξουαλικά σε ηλικία 10 χρόνων και ουδείς ασχολήθηκε με το γεγονός, μολονότι
είναι σίγουρη πως οι γονείς της «θα πρέπει να είχαν ακούσει κάτι, το
διαμέρισμα είχε λεπτούς τοίχους και το υπνοδωμάτιό μου ήταν δίπλα στο δικό
τους». Ήταν όμως υποταγμένοι στη γενική ελβετική αδιαφορία: «Οι γονείς μου δεν
είδαν τίποτε, ή θέλησαν να μη δουν τίποτε. Έβλεπαν αλλού. Έβλεπαν τηλεόραση»,
γράφει η Νικόλ Καστιονί.

«Η αδιαφορία τους με έκανε να αισθάνομαι ότι η μόνη μου επιλογή ήταν να κάνω
κάτι με το σώμα μου», εξηγεί. Έγινε μοντέλο, συνάντησε τον γοητευτικό
Ζαν-Μισέλ σ’ ένα νάιτ-κλαμπ, το 1979 στη Γενεύη, και τον ακολούθησε στο
Παρίσι. Σύντομα ανακάλυψε πως δεν εργαζόταν για περιοδικό μόδας, όπως της είχε
πει, και η νεαρή γυναίκα βυθίστηκε στα ναρκωτικά, το αλκοόλ και την πορνεία.
Δέχθηκε επιθέσεις, βιάστηκε, μια φίλη της πέθανε στα χέρια της. Βρήκε το
θάρρος να βγει από την κόλασή της μόνον όταν αρρώστησε βαριά. «Πίστευα πως αν
έφευγα θα με σκότωναν, αλλά αν έμενα θα πέθαινα στα σίγουρα», εξηγεί. Έτσι
πήρε τη γάτα της και γύρισε στη Γενεύη, στο σπίτι των γονιών της, αφού ήταν
άρρωστη και δεν είχε χρήματα. Όταν κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, γείτονες
και οικογενειακοί φίλοι της είπαν ότι ήξεραν τι της συνέβαινε, τόσο όταν ήταν
παιδί όσο και στο Παρίσι, αλλά είχαν αποφασίσει ότι δεν μπορούσαν να κάνουν
τίποτε…..

Η Νικόλ Καστιονί άρχισε να δουλεύει ως ρεσεψιονίστ, φοίτησε στο πανεπιστήμιο,
έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και, το 1995, άρχισε τη θητεία της στη
βουλή της Γενεύης. Και προσέχει ώστε οι δύο θυγατέρες της, 12 και 6 χρόνων, να
μη γνωρίσουν την αδιαφορία που γνώρισε εκείνη στην ηλικία τους.