[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου τους φαίνεται να υπέγραψαν την περασμένη
εβδομάδα τα οικολογικά κινήματα στη χώρα μας. Και όσοι ρομαντικοί, κυρίως τη
δεκαετία του ’80, πίστεψαν ότι η προστασία του περιβάλλοντος άρχισε να γίνεται
τρόπος ζωής και δράσης των απλών πολιτών, ασφαλώς, αν δεν νιώθουν προδομένοι,
είναι σίγουρο ότι αισθάνονται απογοητευμένοι.

Οι πρόσφατες συμφωνίες εκπροσώπων γνωστών οικολογικών οργανώσεων να ενταχθούν
σε υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς σηματοδοτούν, ασφαλώς, το τέλος της
ωραίας και ελπιδοφόρας προσπάθειας να γίνει η υπόθεση του περιβάλλοντος,
υπόθεση όλων των πολιτών, χωρίς κομματικές σκοπιμότητες, χωρίς τον φόβο να
κατηγορηθούν ότι εξυπηρετούν σκοπιμότητες άλλες από τη διασφάλιση του
μέλλοντός μας. Βέβαια, στα κόμματα δεν εντάχθηκαν τα απλά μέλη του οικολογικού
κινήματος, αλλά οι υποτιθέμενοι πρωτοπόροι του, οι άνθρωποι που μέσα από τα
κινήματα αυτά έγιναν γνωστοί και «επώνυμοι». Φαίνεται ότι τα κουρασμένα αυτά
παλικάρια είτε απογοητεύτηκαν ότι σε αυτή τη χώρα δεν μπορεί να υπάρχει
ανεξάρτητο οικολογικό κίνημα, είτε είδαν την όλη ιστορία σαν μια καλή ευκαιρία
για να μεταπηδήσουν από τα οράματα, που τους ώθησαν να ξεκινήσουν, στον
επαγγελματικό πολιτικό στίβο και με ό,τι αυτό συνεπάγεται (και προφέρει).

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι, και άλλοι θεωρούμενοι ως πρωτοπόροι του
οικολογικού κινήματος, φρόντισαν έγκαιρα να αποστασιοποιηθούν από το ξεκίνημά
τους, γεγονός που τους προσπόρισε σημαντικά οφέλη, είτε μελέτες και άλλες
δουλειές του Δημοσίου ήταν αυτά, είτε καθηγητικές ή βουλευτικές έδρες.
Δικαίωμά τους βέβαια, αλλά και δικό μας να πιστεύουμε ότι μας ξεγέλασαν και
χρησιμοποίησαν την αυθόρμητη συμπαράταξή μας μαζί τους για ένα καλύτερο αύριο
του πλανήτη, για τη δική τους ανέλιξη, αν φυσικά είναι ανέλιξη το ότι μερικοί
θα γίνουν βουλευτές.

Ας το πάρουμε απόφαση: η υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος πρέπει να
γίνει υπόθεση όλων μας, καθημερινός τρόπος ζωής για τον καθένα μας, χωρίς να
περιμένουμε φωτισμένους ηγέτες ή πρωτοπόρους αγωνιστές. Αργήσαμε αλλά το
καταλάβαμε, δηλαδή μας το βροντοφώναξαν οι ίδιοι, πως όλοι τούτοι άλλο σκοπό
και στόχο είχαν. Να τους χαίρονται όσοι διεύρυναν τους πολιτικούς ορίζοντές
τους με τέτοιους αγωνιστές και οραματιστές…