ΝΙΚΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΑΚΗΣ Ο πρωταθλητισμός θέλει γερό στομάχι

Κρατώντας γερά το πανί της ιστιοσανίδας και αρμενίζοντας στα κύματα με φόντο
το απέραντο γαλάζιο, ο Νίκος Κακλαμανάκης έχει γίνει ο «πειρατής» της καρδιάς
μας! Όχι μόνο, γιατί είναι απλός, προσιτός, φιλικός, με λίγα λόγια ο
άνθρωπος… της διπλανής πόρτας, αλλά επειδή έχει καταφέρει να διατηρεί με την
ιστιοσανίδα του, τη χώρα μας στην κορυφή του κόσμου.

Ο «χρυσός» Ολυμπιονίκης και Παγκόσμιος Πρωταθλητής μάς άνοιξε την καρδιά του.
Και εμείς μάθαμε τα πιστεύω του. Κρατήσαμε τις φιλοδοξίες του. Καταγράψαμε τα
όνειρά του. Όσον αφορά τις απόψεις του; Πολυδιάστατες! «Δεν χρειάζεται να πάω
στην εκκλησία. Κάθε ιστιοπλόος είναι θρησκόληπτος μέσα από τη ζωή. Τη βοήθεια
που δέχομαι δεν την ονομάζω «Θεό», αλλά δύναμη από ψηλά. Ο ουρανός μου χάρισε
την 1η θέση». Θέλετε και άλλα; «Δεν κακίζω όσους με υπονόμευσαν. Έχω ξεπλυθεί
με τόσο αλάτι και δεν θυμάμαι καμία κακεντρέχεια. Ο πρωταθλητισμός θέλει γερό
στομάχι και… διακόπτη. Για να σβήνεις όσα σου λένε κάθε ημέρα. Και το
κυριότερο; Δεν είμαι μεγαλόψυχος άνθρωπος! Απλά είναι η μεγαλοσύνη τής κάθε
στιγμής που με κάνει να ξεχνάω».

Όσον αφορά τα γεγονότα που έχουν «σημαδέψει» τη ζωή του; Αυτά ποικίλουν.
Υπάρχουν κωμικά: «Κάποτε είχα μπει σ’ ένα ασανσέρ και μια γριούλα γύρισε
έκπληκτη με κοίταξε και είπε, «εσύ είσαι!”. Παραξενεύτηκα και της απάντησα
ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος και όχι Θεός. Έχω δύο χέρια και δύο πόδια, όπως
όλοι». Υπάρχουν, όμως, και τραγικά: «Το ’91 έλαβα μέρος στη Διεθνή Εβδομάδα
Ιστιοπλοΐας στη Δανία. Στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο της Κοπεγχάγης με λήστεψαν
και πήραν όλα τα πράγματά μου. Έψαχνα ανάμεσα στις σύριγγες να εντοπίσω κάτι
δικό μου, αλλά μάταια. Έμεινα άφραγκος! Αναγκάστηκα να πάω στην πρεσβεία. Ούτε
που θέλω να το θυμάμαι».

«Κάποιοι άνθρωποι στη Βουλιαγμένη δεν τήρησαν τον λόγο τους και ήταν θρασύτατοι απέναντί μου. Δεν υπήρχε καν προϋπολογισμός για το τμήμα της ιστιοπλοΐας», λέει σήμερα ο Νίκος Κακλαμανάκης, αναφερόμενος στους λόγους που τον οδήγησαν στον Ν.Ο. Άνδρου

Ο Κακλαμανάκης γεννήθηκε το 1968 στη Βάρκιζα. «Αγαπούσα το ποδόσφαιρο και
έπαιζα κάθε ημέρα. Όμως, ο πατέρας μου είχε άλλα σχέδια και με ώθησε στην
ιστιοπλοΐα. Ξεκίνησα 11 ετών. Αγαπούσα τη θάλασσα, αλλά λόγω σχολείου πήγαινα
για προπόνηση μόνο Σαββατοκύριακο. Ήταν πολύ δύσκολο να συνδυάσω και τις δύο
ασχολίες μου».

Όταν, όμως, τελείωσε το σχολείο και μπήκε για τα καλά στα «κόλπα», άρχισαν
ταυτόχρονα και οι διακρίσεις. Πρώτος το 1982 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα,
ανάμεσα σε 102 αθλητές, 3ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 και πάει
λέγοντας. «Φίλε, ξέρεις γιατί πέτυχα; Διότι η πίστη που έχω βαθιά μέσα μου με
βοηθάει. Όταν αρχίζω θέλω να το ολοκληρώσω. Δεν δίνω σε τίποτ’ άλλο σημασία,
παρά μόνο στον στόχο μου. Είμαι πεισματάρης γι’ αυτό τα έχω καταφέρει. Ό,τι
θέλει ο άνθρωπος το πετυχαίνει».

Πριν από λίγο καιρό, ο Κακλαμανάκης, αποχώρησε από τον όμιλο, τον οποίο
αναδείχθηκε. Αυτόν της Βουλιαγμένης. Και «μετακόμισε» στον Ναυτικό Όμιλο της
αγαπημένης του, Άνδρου. Θυμάται: «Κάποιοι άνθρωποι δεν τήρησαν τον λόγο τους
και ήταν θρασύτατοι απέναντί μου. Δεν υπήρχε καν προϋπολογισμός για το τμήμα
της ιστιοπλοΐας, μετά την Ολυμπιάδα, ώστε να βοηθηθούν τα νέα παιδιά. Δεν ήταν
συνεπής μαζί μου, τόσο η παλιά όσο και η νέα διοίκηση. Στην Άνδρο μεγάλωσα και
θέλησα να ανήκω σ’ αυτούς.

Καθώς μας διηγείται τις «περιπέτειές» του στον ΝΟΒ, του έρχεται στον νου ένα
κωμικοτραγικό γεγονός: «Ήμουν στο πλοίο και πήγαινα προς Άνδρο. Καθόμουν στην
πρύμη του καραβιού και όταν με αντελήφθησαν ορισμένοι, μαζεύτηκαν όλοι στο
πίσω μέρος και το πλοίο κόντεψε να τουμπάρει. Υπέγραφα αυτόγραφα για περίπου
μία ώρα και μη θέλοντας να πετάξω στη θάλασσα ένα μπουκαλάκι που κρατούσα, το
έδωσα σε κάποιον κύριο να το πετάξει. Εκείνος το έριξε στη θάλασσα και τότε
μέσα από το πλήθος πετάχτηκε κάποιος, ο οποίος προφανώς με είχε άχτι και μου
είπε: «Ποιος νομίζεις ότι είσαι και πετάς σκουπίδια στη θάλασσα; Έχεις
καβαλήσει καλάμι!».

Το μυστικό της επιτυχίας, όπως μαρτυράει ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής, είναι η
σκληρή προπόνηση: «Περίπου 4-6 ώρες την ημέρα τις περνάω στο νερό. Με τη
βοήθεια των Γαϊτάνου, Μπίζου και Βουρνάζου, καθώς και με τον πιτσιρικά Άκη
Χρυσοχόου, που συμπροπονήθηκε μαζί μου μέσα στο κρύο, ξεπέρασα όσα προβλήματα
μου παρουσιάστηκαν. Οφείλω να πω ότι μου συμπαραστάθηκε στις δύσκολες στιγμές
και η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη και το εκτιμώ».

Τέλος, όσον αφορά τη μάστιγα του ντόπινγκ ο Κακλαμανάκης τονίζει
χαρακτηριστικά: «Μου προκαλεί αηδία και μόνο που το σκέφτομαι. Το άθλημά μου
βασίζεται στην τεχνική και δεν χρειάζεται τέτοιες ουσίες. Πάντως, είναι κρίμα
κάποιος να ρισκάρει την υγεία του για να ντοπάρεται».

ΓΙΑ ΤΟ 2004

Δεν ξέρω αν θα προλάβω…

Με τον Πύρρο Δήμα πανηγυρίζοντας την πρώτη θέση στην Ατλάντα

Ο Νίκος Κακλαμανάκης μπορεί να γνωρίζει την αξία του, όμως πάνω απ’ όλα είναι
προσγειωμένος. Δεν πετάει στα σύννεφα. Κι αυτό διότι γνωρίζει καλά ότι η
προσγείωση δεν είναι πάντα ομαλή. Πριν από τέσσερα χρόνια, χωρίς να γνωρίζει
ακόμα τη χώρα που θα φιλοξενήσει την Ολυμπιάδα του 2004, έκανε λόγο για
διάκριση στην Αθήνα. Πίστευε ότι η Ελλάδα θα κερδίσει τη μάχη της ανάληψης.
Όμως, τώρα που πέρασαν τα χρόνια, σκέφτεται πιο ρεαλιστικά.

«Το 2004 είναι μακριά. Κι εγώ τότε θα είμαι 36 ετών. Πραγματικά, ακόμα δεν
γνωρίζω τι θα κάνω. Εξαρτάται από την κατάσταση που θα βρίσκομαι. Να ξέρετε
ότι σε περίπτωση που αισθανθώ ότι δεν έχω πλέον δυνατότητες και θα αγωνιστώ
μόνο και μόνο για τη συμμετοχή, θα εγκαταλείψω! Εγώ δεν είμαι για να τερματίζω
10ος και 20ός. Είμαι αποκλειστικά για την πρώτη θέση, όσο εγωιστικό κι αν
ακούγεται. Πάντως, η πιο δύσκολη απόφαση για έναν αθλητή είναι η αποχώρηση από
την ενεργό δράση».

Και επειδή «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», ο έμπειρος
ιστιοπλόος έχει ήδη σχεδιάσει τι θα πράξει αμέσως μετά το μεγάλο «αντίο»:
«Θέλω να κάνω οικογένεια. Τρελαίνομαι για τα παιδιά. Θέλω να είμαι συνέχεια
δίπλα τους. Γι’ αυτό και δεν προχωράω τώρα που έχω υποχρεώσεις. Για να θρέψω
οικογένεια δεν πρέπει να έχω άλλες ασχολίες. Θέλω να βρίσκομαι κοντά στη
γυναίκα μου όταν γεννάει, να παίζω στην παραλία με τον γιο μου».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΟ

Ουδέποτε έκανα δημόσιες σχέσεις

Οι επιτυχίες είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς. Ο Νίκος Κακλαμανάκης περνά 4 με 6 ώρες την ημέρα στο νερό

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Κακλαμανάκης τα έχει πει ”έξω από τα δόντια”
ή έχει έρθει σε ρήξη με πρόσωπα του αθλητικού χώρου. Όπως στον χώρο της
ιστιοπλοΐας, έτσι και στη ζωή έχει περάσει από πολλά κύματα. Απραγματοποίητες
υποσχέσεις, βρώμικος πόλεμος και απέραντη ζηλοφθονία, συνθέτουν την καριέρα
του πολυνίκη ιστιοπλόου. Το ’88 τού απαγόρευσαν να πάει στην Ολυμπιάδα της
Σεούλ. Και η θεία του, υφυπουργός Παιδείας τότε, Ρούλα Κακλαμανάκη,
παραιτήθηκε όταν διαπίστωσε το μέγεθος της αδικίας.

«Με είχαν διαβεβαιώσει ότι θα ταξίδευα και εγώ. Τις τελευταίες ημέρες πριν
αναχωρήσουμε ουδείς μου μιλούσε! Και λίγες ημέρες πριν από την αναχώρηση με
πληροφόρησαν ότι δεν θα λάβω μέρος στην αποστολή, διότι πήραν κάποιον άλλον
στη θέση μου. Όταν ζήτησα τον λόγο, μου συνέστησαν να κάνω κάποια αίτηση και
να συντάξω κάποιο υπόμνημα, ώστε να πάω στο δικαστήριο. Όμως, εμένα δεν με
ένοιαζε να πάω στο δικαστήριο, ύστερα από τέσσερα χρόνια. Ήθελα μόνο να
αγωνιστώ, διότι το άξιζα. Αυτό που με πείραξε περισσότερο είναι ότι μου
μίλησαν με περιφρόνηση».

Νωπή είναι η «κόντρα» με τον πρόεδρο του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών, Τάσο
Μπουντούρη, με τον οποίο λίγο έλειψε να έρθουν στα χέρια το 1996 στην Ατλάντα:
«Ο Μπουντούρης, ο οποίος με πολεμούσε, ήθελε να βάλει κάποιον δικό του για
προπονητή μου, προκειμένου να πάρει το πριμ. Γνώριζα, επίσης, ότι ήθελε να με
θέσει σε κάποιον, που μαθηματικά θα με οδηγούσε εκτός Ολυμπιάδας. Ο Τάσος
είναι έξυπνος άνθρωπος, πανάξιος αθλητής, αλλά με πλήγωσε πολύ. Γι’ αυτό του
είπα κάποια στιγμή «άφησέ με ήσυχο, δεν σε παίρνει». Εκείνος, σε μια
τηλεφωνική συνομιλία μας, μου είπε «θα σε τελειώσω από ιστιοπλόο!». Ιδιαίτερα
όταν αρνήθηκα την πρότασή του να διαχειρίζεται αυτός τα χρήματα του χορηγού
μου. Αν είναι δυνατόν! Δεν φτάνει που χειριζόταν το καλύτερο ”φιλέτο” της
ομοσπονδίας, πετώντας τα κόκαλα στους υπόλοιπους αθλητές, ήθελε να επέμβει και
στον χορηγό μου, που είχα παλέψει τόσο καιρό για να τον αποκτήσω».

Παρ’ όλα αυτά, ο Κακλαμανάκης προτιμάει να μην τα θυμάται και να κοιτάει
μπροστά: «Δεν κρατάω κακία σε κανέναν. Δεν με ενδιαφέρουν οι προκλήσεις.
Σκέφτομαι μόνο τον στόχο μου. Έχω γίνει σκληρός. Πάνω στη σανίδα δεν πρέπει να
σκέφτομαι, παρά μόνο τον εαυτό μου. Ουδέποτε έκανα δημόσιες σχέσεις και το
πλήρωσα. Έλεγα μόνο την αλήθεια. Ο πόλεμος είναι επικίνδυνος στον
πρωταθλητισμό».

Ακόμα και στη διαμάχη με τον πρωταθλητή στα FINN, Αιμίλιο Παπαθανασίου, στη
Σαβάνα το 1996, ο Κακλαμανάκης έριξε νερό στο κρασί του. «Μου μίλησε αισχρά,
κάνοντας χειρονομίες. Τον παρακάλεσα να μη φωνάζει στην τέντα μου, για κάποια
προβλήματα του ξενοδοχείου και εκείνος μου απάντησε σε στυλ «θύρας 7» και
«θύρας 21», λέγοντας: «Σε μένα μιλάς ρε, αν είσαι παλικάρι έλα να τα πούμε».
”Όχι αγόρι μου”, του απάντησα, ”δεν θα σπάσω εγώ τα δάχτυλά μου για να σου
σπάσω τα μούτρα”. Αυτός είπε στις εφημερίδες ότι πλακωθήκαμε. Πρόσφατα, σε
κάποια προπόνηση τον είδα να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα με το σκάφος του
και τον ρώτησα αν όλα ήταν εντάξει. Υπάρχει και το ανθρώπινο στοιχείο. Τώρα
λέμε μια καλημέρα όταν βλεπόμαστε».