Το νέο Ιράν μπορεί να τερματίσει την αμερικανική επιρροή στον Κόλπο

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι οι ΗΠΑ πραγματικά θέλουν να υπάρχει ελευθερία
γνώμης και έκφρασης, και δημοκρατία στο Ιράν. Και αυτό επειδή η νέα αυγή που
τώρα βιώνει το Ιράν, μπορεί να σημάνει το τέλος της αμερικανικής κυριαρχίας
και επιρροής στον Κόλπο. Δεν νομίζω ότι αυτό που οι ΗΠΑ πράγματι επιθυμούν
είναι να υπάρχει ελευθερία γνώμης και έκφρασης στην Τεχεράνη, καθώς και ένα
Κοινοβούλιο το οποίο έχει την ελευθερία και δικαιοδοσία να απορρίπτει τις
πολιτικές που η Αμερική θέλει να περάσουν…

Η συντριπτική νίκη του Ιρανού προέδρου Μοχάμεντ Χαταμί και των υποστηρικτών
του στο νέο ιρανικό Κοινοβούλιο, ήδη παρουσιάζεται από τις ΗΠΑ ως «μια
ελπιδοφόρα ένδειξη για τη Δύση». Η Ουάσιγκτον διατείνεται ότι υποστηρίζει τους
δημοκρατικούς «μεταρρυθμιστές» του κ. Χαταμί.

Αλλά το νέο Ιράν που τώρα αναδύεται από τις εκλογές τής περασμένης εβδομάδας,
περισσότερες πιθανότητες έχει να μειώσει, παρά να αυξήσει την επιρροή της
Αμερικής στην περιοχή. Και αυτό θα συμβεί, επειδή, αντιμέτωπες πλέον με αυτό
το «νέο» Ιράν, οι χώρες – παραδοσιακοί σύμμαχοι της Αμερικής στη Μέση Ανατολή
θα χάσουν σύντομα τον φόβο που μέχρι τώρα ένιωθαν για το ισλαμικό καθεστώς της
Τεχεράνης.

Και ενώ το Ιράκ βομβαρδίζεται σχεδόν καθημερινά από αμερικανικά και βρετανικά
αεροσκάφη, και είναι ­ θεωρητικά τουλάχιστον ­ «ουδετεροποιημένος» ο Σαντάμ
Χουσεΐν, οι διπλωμάτες και έμποροι όπλων της Δύσης σταθερά χρησιμοποιούν την
«απειλή του Ιράν», προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συνεχιζόμενη παρουσία των
αμερικανικών στρατευμάτων στη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και άλλα εμιράτα του
Κόλπου, και προκειμένου να δικαιολογήσουν τους εξοπλισμούς αξίας πολλών δισ.
δολαρίων, που αυτές οι χώρες της Μέσης Ανατολής κάνουν ­ αγοράζοντας φυσικά τα
όπλα από τις ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες.

Παρ’ ότι οι εκλογές στο Ιράν πρωταρχικά αφορούσαν θέματα εσωτερικής πολιτικής
­ ελευθερία του λόγου, άρση των ατομικών περιορισμών και ελευθερία στην
πληροφόρηση ­ ο πρόεδρος Χαταμί έχει σταθερά και σθεναρά επιμείνει ότι η
ειρήνη στις χώρες του Περσικού Κόλπου πρέπει να αποφασιστεί και να
πραγματοποιηθεί από τους Άραβες και τους Ιρανούς που ζουν σε αυτήν την
περιοχή, και όχι από τις ΗΠΑ.

«Πιστεύω», είπε χαρακτηριστικά, «ότι οι ξένοι με τις στρατιώτες τους δυνάμεις,
πρέπει να φύγουν από την περιοχή».

Οι δε Άραβες πάρα πολύ γρήγορα συνειδητοποίησαν τη ριζική αλλαγή στο Ιράν, που
εκφράζεται από τη νίκη των «Χαταμιστών» εκεί. Και τώρα, που σχεδόν όλες οι
ευρωπαϊκές χώρες διατηρούν πολύ καλές σχέσεις με την Τεχεράνη, η απομόνωση του
Ιράν στην ευρύτερη περιοχή γρήγορα μετατρέπεται σε απομόνωση… της Αμερικής.

Και υπάρχει μια σκοτεινή υποψία ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ ­ παρ’ όλο
τον δημόσια εκπεφρασμένο ενθουσιασμό τους για την εδραίωση της δημοκρατίας στο
Ιράν ­ θα ανακαλύψουν συντόμως ότι ένα πραγματικά δημοκρατικό Ιράν δεν έχει
καμία θέση να υπάρχει στη Μέση Ανατολή.