ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και τώρα θα έρθει το λαχείο!

Από τα πρώτα που μαθαίνει κανείς στη δημοσιογραφία είναι πως όταν σκύλος
δαγκώνει άνθρωπο δεν αποτελεί είδηση (αν και εσχάτως αυτό μάλλον δεν ισχύει).
Αντίθετα, είναι είδηση άνθρωπος να δαγκώσει σκύλο. Κατά την ίδια λογική το να
μην εξυπηρετηθεί κανείς από μια δημόσια υπηρεσία δεν μπορεί πλέον να είναι
θέμα. Το αντίθετο όμως;

Εγώ ένιωσα τεράστια έκπληξη προ ημερών και μάλιστα πολύ ευχάριστη, αφού
εξυπηρετήθηκα από δύο δημόσιες υπηρεσίες, και μάλιστα από το τηλέφωνο, χωρίς
να χρειαστεί καν να πάω μέχρι το δημαρχείο, στην πρώτη περίπτωση, και στο
Πρωτοδικείο, στη δεύτερη.

Έχοντας ως δεδομένο ότι θα πρέπει να οπλιστώ με υπομονή και να έχω και κάνα
δύο ηρεμιστικά σε πρώτη ζήτηση, ξεκίνησα την προσπάθεια για την εξασφάλιση των
πιστοποιητικών που θα μου επέτρεπαν να αλλάξω αστυνομική ταυτότητα.

Τηλεφωνώ λοιπόν στον Δήμο Ζαχάρως Ηλείας και ζητώ πιστοποιητικό οικογενειακής
μερίδας. Η υπάλληλος, ευγενέστατη, κατέγραψε αμέσως το αίτημά μου και στη
συνέχεια με την ερώτησή της με έκανε να μην πιστεύω στ’ αυτιά μου: «Μήπως θα
σας εξυπηρετούσε να σας έστελνα το χαρτί με το ταχυδρομείο ή μπορεί κάποιος
δικός σας να έρθει να το πάρει;», με ρώτησε. Λίγες ημέρες αργότερα πήρα το
πιστοποιητικό στα χέρια μου!

Αναθαρρημένη από το γεγονός, τηλεφώνησα στην υπηρεσία εξυπηρέτησης του πολίτη,
το 1502, και ζήτησα πιστοποιητικό ποινικού μητρώου.

Η υπάλληλος μού υποσχέθηκε ότι αυτό που ζητούσα θα έφτανε στα χέρια μου σε
δεκαπέντε ημέρες. Το πήρα σε δέκα ημέρες ακριβώς. Τώρα, δύο τινά μπορεί να
συμβαίνουν: ή ότι κάτι άλλαξε στο Δημόσιο ή ότι πρέπει να αγοράσω λαχείο για
να τριτώσει το καλό…