Βρέθηκε η «Χαμένη Ατλαντίδα»;

Οι βασιλείς της Ατλαντίδας λέγεται ότι κυριαρχούσαν σε μια τεράστια αυτοκρατορία που εκτεινόταν σε πλήθος νησιά. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Άντριου Κόλινς, όλα τα στοιχεία για την τοποθεσία της Ατλαντίδας συνηγορούν υπέρ μιας πεδιάδας στην Κούβα που βυθίστηκε, και σήμερα είναι γνωστή ως Κόλπος του Μπαταμπάνο

Η μυθική «Χαμένη Πόλη» της Ατλαντίδας είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον
κραταιά μυστήρια του ανθρώπινου είδους. Πρωτοαναφέρθηκε πριν από 2.350 χρόνια
από τον Έλληνα φιλόσοφο Πλάτωνα στα έργα του «Τίμαιος» και «Κριτίας». Έκτοτε,
το νησί κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας γοήτευσε ιστορικούς, ποιητές και
κοινό, όμως παρέμεινε προκλητικά κρυμμένο, καλυμμένο με μύθο, θρύλο και
υπερβολή.

Παρ’ όλα αυτά, ένα νέο βιβλίο από τον αναγνωρισμένο ιστορικό Άντριου Κόλινς
μας δίνει πρώτη φορά ξεκάθαρα επιχειρήματα για την ύπαρξη αυτού του πολιτισμού
καθώς και μια υπόδειξη για την τοποθεσία του.

Ο Πλάτωνας περιέγραψε την Ατλαντίδα ως μια αυτοκρατορία που εγκαθίδρυσε ο θεός
της θάλασσας Ποσειδώνας σε ένα κομμάτι γη ίσο σε μέγεθος με τη «Λιβύη και την
Ασία μαζί». Είχε μια ευημερούσα πρωτεύουσα με μεγαλοπρεπή παλάτια, βασιλικές
αυλές και λιμάνια που δέχονταν πλοία από όλο τον κόσμο. Για πολλές γενιές
κυριαρχούσε στον Ατλαντικό Ωκεανό καθώς και σε μέρη τα οποία ο Πλάτωνας
αποκαλεί «αντίθετη ήπειρο», εννοώντας την Αμερική. Η πτώση της ήρθε όταν οι
ηγέτες της θέλησαν να κατακτήσουν τη Μεσόγειο. Οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν εναντίον
τους και σε μια τρομερή ναυμαχία κατατρόπωσαν τους Ατλαντίδες. Έπειτα από αυτή
την ήττα, ο θεός Δίας έριξε πάνω της σεισμούς και πλημμύρες και βύθισε το νησί
της Ατλαντίδας μέσα σε μια «φοβερή μέρα και νύχτα». Ο Πλάτωνας δίνει δύο
χρονολογίες γι’ αυτή την καταστροφή: το έτος 8570 π.Χ. στον «Τίμαιο» και το
έτος 9421 π.Χ. στον «Κριτία».

Έχουν γραφτεί περισσότερα από 2.000 βιβλία για το χαμένο βασίλειο του Πλάτωνα,
τοποθετώντας το στην Αμερική, στο μέσο του Ατλαντικού, στη Βόρεια Αφρική, τη
Βόρεια Ευρώπη και την Ανταρκτική. Η τελευταία αγαπημένη τοποθεσία ακαδημαϊκών
κύκλων είναι η Κρήτη.

Όμως ο Κόλινς λέει ότι πρέπει να αναζητήσουμε την Ατλαντίδα στο σημείο όπου ο
Πλάτωνας υποστηρίζει ότι κείτονταν: στον Ατλαντικό. Στον «Κριτία» αναφέρει ότι
το νησί είχε μια τεράστια περιοχή που «εκτεινόταν τρεις χιλιάδες στάδια (552
χιλιόμετρα) στη μια κατεύθυνση και στο κέντρο (απείχε) δύο χιλιάδες (368
χιλιόμετρα) από την ακτή». Σύμφωνα πάντα με τις περιγραφές του Πλάτωνα, στον
Βορρά, στη Δύση και την Ανατολή υπήρχαν «ορεινές εκτάσεις» έως τα παράκτια
εδάφη και το νοτιότερο άκρο βρισκόταν στο επίπεδο της θάλασσας και φιλοξενούσε
τη μεγάλη πρωτεύουσα. Ο Πλάτωνας αποδίδει την εμβέλεια της Ατλαντίδας όχι στο
μέγεθός της αλλά στην έκταση της αυτοκρατορίας των βασιλέων της. Η
αυτοκρατορία περιελάμβανε πολλά νησιά που βρίσκονταν μπροστά από την «αντίθετη
ήπειρο». Όμως αν η «αντίθετη ήπειρος» ήταν η Αμερική και ακολούθως τα νησιά
στα οποία αναφέρεται πρόβαλαν στον Δυτικό Ατλαντικό, τότε πώς ο Πλάτωνας που
έγραψε το 350 π.Χ. γνώριζε την ύπαρξή τους; Κι έπειτα, η Αμερική ανακαλύφθηκε
από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492.

Υπάρχουν στοιχεία που συστήνουν ότι υπήρχε υπερατλαντική επαφή χιλιάδες χρόνια
πριν από την εμφάνιση του Κολόμβου. Το 1976, στο Παρίσι, ανακαλύφθηκε ότι η
μούμια Αιγύπτιου φαραώ περιείχε καπνό. Οι επιπλοκές είναι εμφανείς. Οι
εκτάσεις καπνού που εκτιμάται ότι συστήθηκαν στη Δύση από τον σερ Ουόλτερ Ράλι
ήταν γνωστές στον αρχαίο κόσμο από το 1200 π.Χ. Το 1992 η Γερμανίδα
τοξικολόγος Σβετλάνα Μπαλαμπάνοβα εξέτασε τις μούμιες στο Μουσείο του Μονάχου.
Βρήκε εκτεταμένα στοιχεία που αποδείκνυαν ότι μεγάλες ποσότητες κοκαΐνης είχαν
απορροφηθεί από τα σώματα. Η κοκαΐνη ευδοκιμούσε στην Αμερική. Έτσι υπάρχει η
πιθανότητα να είχαν εισαχθεί φύλλα του φυτού στην Αρχαία Αίγυπτο έπειτα από
υπερατλαντική επαφή με την Αμερική.

Ως συνέπεια της βύθισης της Ατλαντίδας, ο Πλάτωνας μας λέει ότι «το έξω μέρος
του Ωκεανού δεν μπορούμε να το διασχίσουμε ή να το εξερευνήσουμε, με τη λάσπη
που έχει, ακριβώς κάτω από την επιφάνεια…». Αυτό μπορεί μόνο να ήταν η
Sargasso Sea (Θάλασσα Σαργκάσο), η θαλάσσια έκταση που εκτείνεται ανάμεσα στις
Αζόρες και στις Μπαχάμες, χαρακτηριστικό της οποίας είναι τα φύκια.

Φαίνεται βέβαιο, καταλήγει ο Κόλινς, ότι η Ατλαντίδα του Πλάτωνα ήταν στο
δυτικό τμήμα του Ατλαντικού, κάπου στην Καραϊβική. Στον «Τίμαιο», ο Πλάτωνας
μας λέει ότι η πρόσβαση στο νησί ήταν εύκολη από άλλα νησιά που λειτουργούσαν
ως πέτρινα χνάρια για τους ταξιδευτές. Αυτή η περιγραφή ταιριάζει στην αλυσίδα
της Καραϊβικής. Η ιδέα ότι η Ατλαντίδα μπορεί να βρισκόταν στην Καραϊβική δεν
είναι καινούργια. Το 1978 ο Ιταλός ακαδημαϊκός Πολ Καμπρέρα αναγνώρισε την
Ατλαντίδα στην περιοχή της Hispaniola ή της Αϊτής και της Δομινικανής
Δημοκρατίας, όπως ονομάζεται σήμερα. Το στηρίζει αυτό «όχι μόνο στη θέση της
και το μέγεθός της που ξεπερνούσε όλα τα άλλα, αλλά στο εύφορο έδαφος και τους
ποταμούς της που συγκέντρωναν το ενδιαφέρον της ναυσιπλοΐας».

Παρ’ όλα αυτά, διάλεξε λάθος νησί. Ο Πλάτωνας μας λέει ότι «η περιοχή
συνολικά… ήταν σε μεγάλο υψόμετρο και οι ακτές της ήταν απόκρημνες», αρκετά
ικανοποιητική περιγραφή για τις ορεινές περιοχές της Hispaniola. Όμως το νησί
δεν είχε στρατηγική σημασία για τους θαλασσοπόρους, σε αντίθεση με τη
γειτονική Κούβα, όπου οι πολλοί κόλποι μπορούσαν να χρησιμεύσουν για καλύτερα
λιμάνια. Επίσης αναφέρει τη «γονιμότητα» του εδάφους και η Κούβα είναι το πιο
εύφορο νησί της Καραϊβικής, φημισμένο για τον καπνό και τη ζάχαρη. Έχει επίσης
και πολλά ποτάμια που διασχίζονται εύκολα.

Όλα «δείχνουν» την Κούβα

Όλα αυτά συνηγορούν υπέρ του να είναι η Κούβα το σημείο όπου βρισκόταν η
Ατλαντίδα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, «γύρω από την πόλη υπήρχε μια πεδιάδα που
την περιέβαλε και η ίδια περιβαλλόταν από ορεινές εκτάσεις που έπεφταν στη
θάλασσα». Η περιγραφή ταιριάζει με τη δυτική πεδιάδα της Κούβας, που απλώνεται
από την Αβάνα προς τα δυτικά και το Πίναρ ντελ Ρίο. Έως 9.000 χρόνια πριν, η
πεδιάδα εκτεινόταν προς τα νότια, διασχίζοντας αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως
Κόλπος του Μπαταμπάνο. Με άλλα λόγια, μια τεράστια πεδιάδα βυθίστηκε μερικώς
κατά τη διάρκεια της συγγραφής από τον Πλάτωνα.

Και είναι η μεγάλη βύθιση, «η φοβερή μέρα και νύχτα», που παρέχει το τελευταίο
κομμάτι του παζλ. «Κατακλυσμός» χτύπησε τον Δυτικό Ατλαντικό την περίοδο κατά
την οποία ο Πλάτωνας αναφέρει ότι συντελέστηκε η καταστροφή της Ατλαντίδας.
Περί το 8500 π.Χ. ένας κομήτης εξερράγη πάνω από τη Βόρεια Αμερική. Τα
θραύσματα που έπεσαν δημιούργησαν περισσότερους από 500.000 κρατήρες, τους
Κόλπους της Καρολίνας, που εκτείνονται σε μήκος από μερικές εκατοντάδες μέτρα
έως 11 χιλιόμετρα. Κάθε έκρηξη είχε την ισχύ μιας μικρής πυρηνικής έκρηξης που
προκάλεσε ένα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα, το οποίο κάλυψε την Καραϊβική και τις
Μπαχάμες. Οποιοσδήποτε λαπρός πολιτισμός στην Κούβα ­ είναι σχεδόν βέβαιο ­ θα
είχε ισοπεδωθεί, καταστραφεί και χαθεί στη θάλασσα, σαν να τον είχε χτυπήσει ο
ίδιος ο Δίας.