ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Είδε τη γέννηση του Ολυμπιακού

Όταν ο αδελφός του Γιώργος δημιούργησε τον Ολυμπιακό, ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος ήταν 16 ετών

«Αυτή είναι η ζωή του Ολυμπιακού», θα μπορούσε κάλλιστα να τιτλοφορείται
σήμερα η στήλη. Βλέπετε ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αποτελεί ζωντανό κομμάτι της
πολύχρονης ιστορίας του «θρύλου». Ο αδελφός του, Γιώργος, ήταν αυτός που
θέλησε να κάνει το όνειρο πραγματικότητα. Το πέτυχε. Και ο Λεωνίδας, τότε 16
ετών, γύριζε στα σοκάκια και τις γειτονιές του Πειραιά μαζί με τα τέσσερα
αδέλφια του, για να προτρέψει τους φίλους του να «ενσωματωθούν» στη νέα ιδέα,
που έμελλε να είναι ο λαϊκότερος σύλλογος της χώρας. Όταν οι αδελφοί
Ανδριανόπουλοι τόλμησαν να μιλήσουν για ποδόσφαιρο, ένα νέο λαϊκό άθλημα που
παιζόταν στις αλάνες, παρ’ ολίγο να αποβληθεί. Η διανόηση της εποχής απέρριπτε
το ποδόσφαιρο ως βάρβαρο. Και ως είθισται, ό,τι απορρίπτει η διανόηση, αγαπάει
ο λαός…

Ο Ολυμπιακός ζει και βασιλεύει

Εβδομήντα πέντε χρόνια πέρασαν από τότε. Και ο Ολυμπιακός κοντεύει να κλείσει
έναν αιώνα ζωής. Ο Πειραιάς άλλαξε ­ δεν έχει πια λουλούδια και γλάστρες ­
στους δρόμους εξανεμίστηκε η μυρωδιά του βασιλικού, στο Καστράκι της
Δραπετσώνας δεν ακούγονται πια παιδικές φωνούλες, οι μαθητές δεν παίζουν
μπάλα. Ο Ολυμπιακός, όμως, ζει και βασιλεύει. Έγινε γνωστός σ’ όλον τον κόσμο.
Και έχει εκατομμύρια οπαδούς. Το όνειρο των αδελφών Ανδριανόπουλων έγινε
πραγματικότητα.

Σήμερα, ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αγγίζει τα 90 χρόνια εν ζωή. Μην σας
ξεγελάει η ηλικία του. Ακόμα και τώρα είναι το ίδιο δραστήριος, φιλόδοξος και
«αεικίνητος»! Δεν έχει ξεχάσει τον τρόπο που τιθάσευε την μπάλα. Και αν του
δοθεί η ευκαιρία,»φιγουράρει» με κεφαλιές και με διαδοχικά κοντρόλ. Τον
συναντήσαμε σε ένα από τα καταστήματά του με είδη ρουχισμού, στην οδό Ηρώων
Πολυτεχνείου στον Πειραιά. Το μαγαζί που είναι δεμένος περισσότερο απ’ όλα.
«Σε αυτόν τον χώρο βρίσκομαι από 13 ετών, δηλαδή 72 χρόνια. Εδώ και πήγαινα
σχολείο και εκεί ήταν η τάξη μου», τονίζει, δείχνοντας τα δοκιμαστήρια του
καταστήματος.

Του ζητήσαμε να «ταξιδεύσει» μερικά χρόνια πίσω και να μας διηγηθεί το
ξεκίνημά του και τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Εκείνος
«ξεσκόνισε» τη μνήμη του και τόνισε: «Ο αδελφός μου, Γιώργος, ήταν αυτός που
έφερε το ποδόσφαιρο στον Πειραιά. Σπούδαζε στο Κέιμπριτζ της Αγγλίας και είχε
προχωρημένο μυαλό. Εγώ από την πλευρά μου λάτρευα τον αθλητισμό και
ασχολιόμουν με τα περισσότερα αθλήματα. Έκανα σκάμμα, έτρεχα 100 μ. και
εμπόδια, πηδούσα 1.85 στο ύψος. Μέχρι και βόλεϊ έπαιζα. Να φανταστείτε ότι στο
ποδόσφαιρο είχα πρόβλημα, αφού λόγω της αλτικότητάς μου, χτύπαγα το κεφάλι μου
στο δοκάρι».

Ο Αήττητος ήταν η πρώτη ομάδα του Λεωνίδα Ανδριανόπουλου. «Στον Ολυμπιακό
έπαιζα μόνο βόλεϊ. Μοιραία, όμως, άλλαξα χρώμα φανέλας. Στη βασική ομάδα
έπαιξα εντελώς τυχαία. Ήμουν σκληρός και δυνατός παίκτης και αυτό ήταν που με
καθιέρωσε. Δεν βγάζαμε δραχμή και η φτώχεια ήταν μεγάλη. Ακόμα και τις
εμφανίσεις, τις αγοράζαμε με δικά μας λεφτά. Σήμερα, βλέπω τους
ποδοσφαιριστές, οι οποίοι μετά τους αγώνες χαρίζουν τη φανέλα τους και λέω
στον εαυτό μου, πόσο άλλαξαν οι καιροί».

Καλός αθλητής, κακός μαθητής

Καλός στον αθλητισμό, ανεπίδεκτος μαθήσεως στο σχολείο: «Η αλήθεια είναι ότι
δεν ήμουν καλός μαθητής. Και οι δάσκαλοι που είχα δεν έδειχναν κατανόηση. Μόνο
με έναν έκανα συμφωνίες και μου τόνιζε ότι αν πετύχαινα γκολ θα με
δικαιολογούσε. Πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι ακολούθησα ποδοσφαιρική
καριέρα, μόνο και μόνο για τα λεφτά. Μπορεί να μην έβγαζα δραχμή, όμως,
γνώριζα καλά ότι στο μέλλον θα έπαιρνα το μερίδιό μου».

Ακόμα και σήμερα δεν χάνει ευκαιρία να… προπονείται, έστω και με τα πολιτικά

Ο αγώνας της 18ης Μαΐου 1930, εναντίον του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο είναι
ακόμα «χαραγμένος» στη μνήμη του Λεωνίδα Ανδριανόπουλου.»Ηττηθήκαμε
πανηγυρικά. Εκεί που δεν το περιμέναμε. Όμως, ήμασταν όλοι μια παρέα. Ακόμα
και με τους Παναθηναϊκούς.

Με τον θρυλικό Άγγελο Μεσσάρη είχαμε πολύ καλές σχέσεις και κάναμε πλάκες όλη
την ώρα. Ήταν άλλες εποχές, τότε. Αγαπούσαμε τον Παναθηναϊκό και ο
Παναθηναϊκός εμάς. Να φανταστείτε ότι σε κάποια χρονιά που οι «πράσινοι» είχαν
μπλεξίματα και έπρεπε να ψηφίσουμε για το αν θα πρέπει να υποβιβαστούν, ο
αδελφός μου ψήφισε «κατά». Δεχτήκαμε πολλές απειλές και αποδοκιμασίες από
φιλάθλους και εγώ με τη σειρά μου ρώτησα τον Γιώργο, γιατί έκανε κάτι τέτοιο.
Ξέρετε τι μου απάντησε; «Ρε Λεωνίδα, αν υποβιβαστεί ο Παναθηναϊκός, με ποιον
θα παίζουμε;».

Ο αθλητισμός με έσωσε

Δεν είναι λίγοι αυτοί που ζηλεύουν τη ζωντάνια του και την ενεργητικότητά του,
παρά την προχωρημένη ηλικία του. Και εκείνος αποκαλύπτει το «ελιξίριο
νεότητας»: «Ο αθλητισμός με έσωσε! Γι’ αυτό και τον αγάπησα. Έχω κάνει πέντε
φορές στρατιώτης, δύο ναύτης, ενώ έχω υπηρετήσει για πέντε μήνες στο μέτωπο.
Σε όλη μου τη ζωή, ουδεμία φορά κάπνισα και ξενύχτησα. Και βέβαια, σημαντικό
ρόλο σε όλα αυτά έπαιξε ο Ολυμπιακός. Είναι λατρεία! Εμείς τον φτιάξαμε και θα
τον αγαπάμε μέχρι να πεθάνουμε».

ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Σήμερα δεν υπάρχουν «πόστα»

Ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος μίλησε για τη σημερινή εικόνα του ελληνικού
ποδοσφαίρου. Και δεν δίστασε να συγκρίνει τον τρόπο παιχνιδιού του τότε και
τώρα. Ακόμα και τις συνήθειες των οπαδών.»Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει
βελτιωθεί. Είναι σαφώς πιο μοντέρνο απ’ ό,τι στο παρελθόν», τονίζει
κατηγορηματικά.

«Τότε παίζαμε με δύο μπακ και με σέντερ χαφ. Οι επιθετικοί ήταν αποκομμένοι
και δεν επέστρεφαν στην άμυνα για να βοηθήσουν. Ο καθένας έκανε τη δουλειά του
και καθόταν στο πόστο του. Τώρα όλοι βοηθούν και γυρίζουν πίσω στην άμυνα. Και
μη ξεχνάμε ότι οι ποδοσφαιριστές είναι πιο τεχνίτες. Παλαιότερα αγωνιζόμασταν
με τη δύναμη και την ψυχή».

Για τους «σημερινούς» οπαδούς δεν σηκώνει κουβέντα. Αποδοκιμάζει τη
συμπεριφορά τους και νοσταλγεί την ατμόσφαιρα του παρελθόντος, όπου όλα ήταν
«αγνά και αθώα». «Τότε πηγαίναμε όλοι μαζί μετά τους αγώνες και τρώγαμε γλυκό.
Αντίπαλοι και συμπαίκτες.

Και βέβαια μαζί με τους φιλάθλους μας. Οι χαμένοι κερνούσαν τους νικητές.
Ήμασταν αγαπημένοι, σαν οικογένεια. Σεβόμασταν ο ένας τον άλλον. Σήμερα,
δυστυχώς, όλα αυτά έχουν εκλείψει. Οι οπαδοί σπάνε μαγαζιά και αυτοκίνητα όταν
χάνει η ομάδα τους. Είναι τραγικό!».

Ο κ. Ανδριανόπουλος δεν ξεχνάει λεπτό τον πολυαγαπημένο αείμνηστο φίλο του,
αλλά «αιώνιο» αντίπαλο στο γήπεδο, Αντώνη Μηγιάκη. Όταν τον σκέφτεται το μυαλό
του γυρίζει πίσω και αναπολεί τις παλιές καλές στιγμές.

Λέει με περηφάνια: «Αν εγώ και ο Αντώνης αγωνιζόμασταν σήμερα, θα ήμασταν τα
δύο καλύτερα εξτρέμ του πρωταθλήματος. Και οι δύο μαζί θα κοστίζαμε περίπου
1.5 δισ.! Θα κάναμε πάταγο και θα μας ζητούσαν όλες οι μεγάλες ομάδες.
Δυστυχώς, τα χρόνια πέρασαν», τονίζει με βλέμμα απογοήτευσης και παραπόνου.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Ολυμπιακός έχει βάθος στον πάγκο του

«Ο Παναθηναϊκός δεν έχει τις λύσεις που έχει ο Ολυμπιακός, όταν θα χρειαστεί βοήθεια από τον πάγκο»

Ακόμα και σήμερα ο παλαίμαχος άσος, παρά την προχωρημένη ηλικία του, πηγαίνει
στο γήπεδο και μάλιστα συχνά. Μη φανταστείτε ότι επισκέπτεται το ΟΑΚΑ για να
παρακολουθεί μόνο την αγαπημένη του ομάδα. Ίσα ίσα, δεν είναι λίγες οι φορές
που βρίσκεται στις εξέδρες των «πράσινων» επισήμων και χειροκροτεί τις
προσπάθειες των ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού. Άλλωστε, όπως υποστηρίζει,
όποτε εμφανίζεται στο ΟΑΚΑ για ματς του ΠΑΟ, τον προσέχουν όλοι σαν δικό τους
άνθρωπο! Και του ανοίγουν τις πόρτες. Παρ’ όλα αυτά, οι προβλέψεις του,
τείνουν προς… το κόκκινο.

«Όταν επιστρέψει ο Τζιοβάνι, ο Ολυμπιακός δεν πρόκειται να χάσει το
πρωτάθλημα. Είναι πληρέστερη ομάδα. Ο Παναθηναϊκός παίζει πολύ καλό
ποδόσφαιρο, αλλά δεν έχει βάθος στον πάγκο. Εκεί εστιάζεται η διαφορά των δύο
ομάδων. Ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός έχει περισσότερες επιλογές. Τραυματίζεται
κάποιος, υπάρχει αντικαταστάτης. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει τέτοιες πολυτέλειες».

Όπως όλοι οι φίλαθλοι, έτσι και ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος έχει τα δικά του
«ινδάλματα» στο ελληνικό πρωτάθλημα: «Ο Νικολαΐδης, ο Λυμπερόπουλος, ο Βαζέχα,
είναι μερικοί από τους παίκτες που θαυμάζω. Μου θυμίζουν την αγωνιστικότητα
που είχαμε στο παρελθόν. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές με προσωπικότητα που
πάνω απ’ όλα παίζουν με πάθος και καρδιά. Όπως εμείς. Ωστόσο, αποδοκιμάζω
έντονα την πρωτοβουλία των Ατματσίδη, Κασάπη, Νικολαΐδη, οι οποίοι μετά την
ήττα από τον Ολυμπιακό εξέφρασαν την επιθυμία τους να μην ξαναφορέσουν τα
εθνικά χρώματα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Θυμάμαι ότι εμείς θεωρούσαμε τιμή να
αγωνιζόμαστε στην Εθνική Ελλάδας. Κι ας ταξιδεύαμε για πέντε μέρες,
προκειμένου να φτάσουμε στον προορισμό μας. Κι ας μην παίρναμε δεκάρα
τσακιστή. Φράγκο δεν έμπαινε στα παντελόνια μας!».

Η υπόθεση εθνική ομάδα εξακολουθεί να απασχολεί τη σκέψη του: «Η Εθνική
χρειάζεται αλλοδαπό προπονητή. Προς Θεού, δεν το λέω για να μειώσω τον κ.
Δανιήλ, τον οποίο θεωρώ ικανότατο. Απλά, ο ξένος έχει διαφορετική σκέψη. Θα
ταξιδέψει σε άλλες χώρες, θα διαβάσει καλά τον αντίπαλο και δεν θα αρκεστεί
στις τηλεοράσεις. Πρόκειται για διαφορά νοοτροπίας. Διαθέτουμε εξαιρετικούς
παίκτες, που έχουν μεγάλες δυνατότητες, αλλά υστερούμε στη νοοτροπία και την
ιδεολογία. Ελπίζω κάποια στιγμή να βελτιωθούμε και σ’ αυτόν τον τομέα».