ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανθρώπινες φιγούρες με συμπεριφορά κινουμένων σχεδίων…

Πρωινό τράφικ στο Σύνταγμα. Ακίνητα εκατοντάδες αυτοκίνητα, κι ας λέει ο φίλος
μου Κωστάκης ότι ανακουφίστηκε η πόλις από το Μετρό. Ο Νότος χαμπάρι δεν έχει
πάρει. Δίπλα μου ακινητοποιημένο ένα πανάκριβο αυτοκίνητο και μέσα ένας ­
ολίγον σιτεμένος ­ κύριος κινείται νευρικά, χειρονομεί με τα δυο του χέρια
κοιτάζοντας μια το παρμπρίζ του αυτοκινήτου του και μια το τιμόνι. Κοκκινίζει
από τον εκνευρισμό του και μιλάει ασταμάτητα. Αναζητώ μάταια τον συνομιλητή
του στη θέση του συνοδηγού. Σκέπτομαι πως το θύμα του θα είναι ίσως το ανήλικο
παιδί του, που για λόγους ασφαλείας θα κάθεται στο πίσω κάθισμα. Το αυτοκίνητο
όμως είναι εντελώς άδειο. «Πάει», σκέφτηκα «ο άνθρωπος τρελάθηκε. Τού ‘στριψε
από την καθημερινή ταλαιπωρία στους δρόμους». Δεν πρόλαβα να μπω στο γραφείο
μου και να σου στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας άλλος κύριος περπατούσε και
μιλούσε μόνος του. Χρειάστηκε λίγος χρόνος για να συνειδητοποιήσω πως όποιος
μιλάει στον δρόμο μόνος του δεν είναι πλέον αξιοπρόσεκτο πρόσωπο. Δεν
σχηματίζεται κανένα πηγαδάκι γύρω του, όπως συνέβαινε άλλοτε σε κεντρικές
πλατείες ή πολυσύχναστους δρόμους. Κανείς δεν ξαφνιάζεται και κανείς δεν το
αποδίδει σε μη φυσιολογική συμπεριφορά. Ένα μικροσκοπικό ακουστικό, μη ορατό
στην πρώτη ματιά, μετατρέπει τον πεζοπόρο σε μαριονέτα, πρωταγωνιστή του βωβού
κινηματογράφου, αστεία φιγούρα. Το ίδιο αστείο με όσους ακούν μουσική με τα
ακουστικά και λικνίζονται στον ρυθμό της. Ο Δημήτρης δίπλα μου σταυροκοπιέται,
η Κάτια τον αγνοεί και εγώ συνεχίζω να σιγανοτραγουδώ παρέα με τον αοιδό που
ακούγεται από το CD του υπολογιστή μου. Ανθρώπινες φιγούρες με συμπεριφορά
κινουμένων σχεδίων…