ΜΑΤΙΕΣ Τα ωραία

Υπάρχει ένα τραγούδι του Τσιτσάνη, που μου αρέσει πολύ. Λέει, στο ρεφρέν: «Έλα
να νιώσεις πώς είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μέχρι το πρωί…». Από τότε
που το πρωτοάκουσα ­ πολλά χρόνια πίσω ­ όποτε ανακαλύπτω κάτι ωραίο,
δεν το κρατάω, τσιγκούνικα, για τον εαυτό μου. Το βγάζω στη φόρα. Στην
εφημερίδα, στην τηλεόραση, στις παρέες.

Την περασμένη Τρίτη, 15/2, διάβασα διάφορα ωραία. Θ’ αρχίσω από τον Σταμάτη
Φασουλή, που έγραψε («ΤΑ ΝΕΑ») για ένα κορίτσι. Ένα κορίτσι, που μάζευε
κοχύλια και βότσαλα, κάθε καλοκαίρι κι όταν επέστρεφε στην Αθήνα, από τις
διακοπές, τα ‘βαζε, με νερό, σ’ ένα γυάλινο βάζο κι έτσι, «κάθε πρωί, μόλις
ξυπνούσε, έβλεπε να λάμπει σε μια γυάλα, δίπλα της, το καλοκαίρι».

Το κορίτσι, αγαπούσε πολύ τη «γυάλα με τα καλοκαίρια». Του Αγίου Βαλεντίνου,
έκανε ένα πάρτι. Πήγαν πολλοί νέοι, αγόρια και κορίτσια. Ανάμεσά τους κι ένας
Γιάννης, άγνωστος, που της άρεσε. Πολύ. «Πριν φύγουν όλοι, τον πήρε από το
χέρι και τον πήγε στο δωμάτιό της, για να του δείξει τη γυάλα. “Κοίτα”, του
λέει, “κοίτα τι μάζευα το καλοκαίρι” κι ήθελε να προσθέσει “που σε περίμενα”,
αλλά κρατήθηκε και δεν το είπε. Κι ίσως γι’ αυτό ακριβώς, επειδή κρατήθηκε, τα
χέρια της άρχισαν να τρέμουν. Του δίνει τη γυάλα, κάνει αυτός να την πιάσει,
αλλά τον τύφλωσε μια αστραπή στο βλέμμα της, δεν πρόσεξε και του γλιστράει,
πάει το βάζο, πέφτει με έναν κρότο σαν να ‘σπασε η σιγουριά του κόσμου, γέμισε
το χαλί νερά, κοχύλια και γυαλιά και άσπρα μικρά βότσαλα – καλοκαίρια. Της
ήρθε σαν ζαλάδα, κάνει να πέσει, την πιάνει στα χέρια του γερά, αυτή ­ πώς
έτσι; ­ σηκώνει το κεφάλι και βρίσκουνε τα χείλη του να σφίγγουν τα δικά
της… Έκλεισε τα μάτια κι άκουσε στη μέση του χειμώνα το κύμα του καλοκαιριού
να σκάει απαλά στην αμμουδιά, να την γλυκοφιλάει».

Τα ωραία (2): Γράφει ο Θανάσης Νιάρχος, πάλι στα «ΝΕΑ»: «Στην
ευχετήρια κάρτα που έστειλε το υπουργείο Πολιτισμού για την Πρωτοχρονιά, το
κείμενο, που συνοδεύει τον ακτινοβολούντα Παρθενώνα, αναφέρει επί λέξει:
“Τόλμη, φαντασία και δημιουργικότητα, ας σημαδέψουν την πρόκληση του
2000″(…) Επιχειρήστε μια μικρή σφυγμομέτρηση και ρωτήστε δέκα (νοήμονες)
ανθρώπους, τι σημαίνει “πρόκληση του 2000”. Θα σας απαντήσουν τόσο
αυτοσχεδιαστικά και, δυστυχώς, τόσο αφελώς, που θα έλεγε κανείς ότι ακριβώς σ’
αυτό το νεφέλωμα και στη διαιώνισή του, απέβλεπε η ευχετήρια κάρτα του
υπουργείου…».

Τα ωραία (3): Γράφει ο Ανδρέας Ρουμελιώτης, στην
«Ελευθεροτυπία»: «Ακούω που κατηγορούν κάποιους, ρουφιάνους, δωσίλογους,
κουκουλοφόρους, τσουτσέκια, χαφιέδες, τσάτσους, μαυραγορίτες, αγιογδύτες,
πουλημένα τομάρια, νενέκους κ.ο.κ. και βρίσκω αυτές τις κατηγορίες ιδιαίτερα
άστοχες και επιεικείς. Νομίζω ότι για πολλές σκατόφατσες που κυκλοφορούν
ανάμεσά μας, στην πολιτική, την τοπική αυτοδιοίκηση, τη δημοσιογραφία, τις
επιχειρήσεις κ.λπ., ένας χαρακτηρισμός τους ταιριάζει κουτί: φιδέμποροι!».

Τα ωραία (4): Ο Κόλα, ο Αλβανός παίκτης που έβαλε το γκολ, με το οποίο
ο Παναθηναϊκός νίκησε την ΑΕΚ στο 92′, δήλωσε στην «Ελευθεροτυπία»,
σχολιάζοντας, προφανώς, τις «ζητωκραυγές» διαφόρων αθλητικών συντακτών: «Ούτε
την… Πόλη πήραμε ούτε το Αργυρόκαστρο, όπως λέτε εσείς εδώ, στην Ελλάδα.
Απλούστατα, μια μεγάλη ομάδα, ο ΠΑΟ, κέρδισε μια άλλη μεγάλη ομάδα, την ΑΕΚ,
που τώρα κτίζεται».