[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Διότι τι είναι και η διεύρυνση; Μια ιδέα είναι. Μπορεί να την εμφάνισαν ως το
μεγάλο όπλο που θα μας εξέπληττε γενικώς, ως ανθρώπους και ως ψηφοφόρους, αλλά
με το ΠΑΣΟΚ συμβαίνει ό,τι και με τα κεράσια. Όπου ακούς πολλά, θα πρέπει να
κρατάς μικρό καλάθι για μη σου κακοφανεί όταν θα πλησιάσεις την κερασιά. Δεν
θυμάστε τι είχε γίνει πρόπερσι με την Κεντροαριστερά; Στις τρεις λέξεις των
κυβερνητικών στελεχών, και ειδικά εκείνων που υποτίθεται έχουν ευθύνη για την
ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ, η μια αφορούσε την «υπόθεση της
Κεντροαριστεράς». Κεντροαριστερά εδώ, Κεντροαριστερά εκεί, Κεντροαριστερά
παραπέρα. Μέχρι και τον Ντ’ Αλέμα έφεραν να την στηρίξει ιδεολογικά. Κι
έπειτα; Έπειτα τίποτε. Η Κεντροαριστερά δεν περπάτησε, οπότε εφηύραν την
υπόθεση της «προοδευτικής διακυβέρνησης». Αλλά ούτε και με αυτή συνέβη κάτι το
συγκλονιστικό για τα πολιτικά μας πράγματα. Τώρα, βρέθηκε η «αμφίπλευρη
διεύρυνση» ως το φάρμακο για την εκλογική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που πήγε
περίπατο, πριν καν την εμπεδώσουμε. Ό,τι έγινε και στη Ν.Δ., δηλαδή, με την
πανστρατιά που πήγε περίπατο…

Φωτιά και στα χλωρά

Να δούμε τώρα πώς θα εμπεδώσουν οι υποψήφιοι και τις (αυστηρές) αποφάσεις της
Διακομματικής Επιτροπής, οι οποίες, να το πούμε, τους βάζουν τα δυο πόδια σε
ένα παπούτσι. Διότι εντάξει και καλά συνηγορούν στην αναβάθμιση του δημοσίου
βίου, ναί, και μάλιστα καθιερώνουν ίσους όρους στον προεκλογικό ανταγωνισμό
των υποψηφίων, αλλά εμένα αν με λένε Βάσω, Ντόρα, Γιαννόπουλο, Βενιζέλο,
Πάγκαλο, Παυλόπουλο, Λαλιώτη, Γιώργο Παπανδρέου, Γιάννο Παπαντωνίου ποσώς με
ενδιαφέρει που θα απαγορευθεί η αφισοκόλληση με τη φάτσα του υποψηφίου.
Πρώτον, διότι με γνωρίζουν και οι πέτρες ­ έχω δηλαδή το αμάχητο τεκμήριο της
αναγνωρισιμότητας ­ και, δεύτερον, ωφελημένος βγαίνω, που τους άλλους, τους
μικρότερης εμβέλειας υποψηφίους, δεν τους γνωρίζει παρ’ εκτός ένας μικρότερος
και, πολλές φορές, πολύ μικρότερος κύκλος ανθρώπων. Συγγνώμη, αλλά μήπως στη
φούρια να κάψουμε τα ξερά (τις υπερβολές δηλαδή που γίνονται στην προεκλογική
περίοδο), βάλουμε φωτιά και στα χλωρά (όπως τον σεβασμό στις συνταγματικές
ελευθερίες)…

Έλεος, με τα φυλλάδια

Περί σεβασμού στον πολίτη και θεωρητικώς ψηφοφόρο στις προσεχείς εκλογές,
ουδεμία πρόβλεψη από την κυβέρνηση. Και εν όψει της αυριανής ημέρας που είναι
Κυριακή, και στη διάρκειά της κυκλοφορούν τα πολυσέλιδα φύλλα των εβδομαδιαίων
εφημερίδων, κάποιος πρέπει να πει σε όλους τους δραστήριους υπουργούς να
πάψουν να μας βομβαρδίζουν με το πλούσιο έργο που έχουν (ή θέλουν να πιστεύουν
ότι έχουν) επιτελέσει. Δεν είναι ότι τα πολλά ένθετα κάνουν σχεδόν ασήκωτες
τις εφημερίδες (μικρό παιδί δεν μπορείς να στείλεις πλέον στο περίπτερο ­ θα
το κοψομεσιάσεις!). Δεν είναι ούτε η, καθόλου αμελητέα, οικολογική πλευρά του
θέματος ­ τόση σπατάλη χαρτιού εν προκειμένω. Είναι ότι αυτά τα φυλλάδια
συνιστούν την απόλυτη πρόκληση στη νοημοσύνη μας. Κι αν δεν μας πιστεύουν, ας
κάνουν μια δημοσκόπηση, που είναι και της μόδας. Με το ερώτημα ποιος διαβάζει
τα ένθετα φυλλάδια των υπουργείων. Αν βρουν δέκα στους εκατό, θαύμα θα είναι.
Κι αυτοί οι δέκα, τίποτε υπάλληλοι στα ιδιαίτερα γραφεία θα είναι, που τα
διάβασαν εκ καθήκοντος, μη και την επαύριο τους εξετάσει ο υπουργός στο μάθημα
«πώς σας φάνηκε το φυλλάδιο που καταγράφει τόσο αντικειμενικά το έργο μου;»!

Στο χέρι της ΕΡΤ

Η αντικειμενικότητα είναι αλήθεια δεν ήταν ποτέ το φόρτε των ειδήσεων της
κρατικής ραδιοτηλεόρασης. Το δυστύχημα είναι ότι η τακτική αυτή ουδέποτε
προέκυψε ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων εντολών, του είδους «η σωστή δοσολογία
για το δελτίο ειδήσεων είναι 60% κυβέρνηση, 25% Ν.Δ., 15% όλη η υπόλοιπη
αντιπολίτευση». Πριν από την ιδιωτική ραδιοτηλεόραση, στη δεκαετία του ’80,
όντως τα δελτία της ΕΡΤ έγερναν προς την κυβέρνηση. (Έγερναν; Μπάταραν, για
την ακρίβεια). Αλλά μετά το ’89, μετά τη δημιουργία των ιδιωτικών καναλιών, τι
λόγος υπάρχει τα δελτία να μην είναι αντικειμενικά; Οφείλει να παραδεχθεί
κανείς ότι η κρατική τηλεόραση έχει πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα στον
δρόμο της αντικειμενικότητας, σε σχέση με τη δεκαετία του ’80. Αλλά δεν είναι
αρκετά. Και επιπλέον δίνουν έρεισμα στον Κ. Καραμανλή και τη Ν.Δ. να
διαμαρτύρονται. Μπορεί να μεγαλοποιούν το θέμα, να κάνουν την τρίχα -τριχιά,
γιατί χτυπώντας την ΕΡΤ χτυπούν την κυβέρνηση, αλλά η ουσία είναι ότι έχουν
ένα δίκιο. Και είναι στο χέρι της ΕΡΤ να τους αφαιρέσει κάθε επιχείρημα…

Δεν έχουν τι να πουν

Επιχειρήματα ­ για να τα ψηφίσουμε ­ αναζητούν εναγωνίως τα κόμματα. Ό,τι
είχαν να μας πουν το είπαν και έως τις εκλογές απομένουν σχεδόν 50 ημέρες. Τι
θα πουν από εδώ και πέρα; Άγνωστο. Πέρα απο το φαιδρό του πράγματος, υπάρχει
μια πλευρά που το ΠΑΣΟΚ την έχει ήδη βρει μπροστά του. Προεκλογική περίοδος,
σου λέει. Παροχές να κάνουμε δεν μπορούμε ­ ό,τι δώσαμε, δώσαμε, πέρυσι τον
Σεπτέμβριο, με το πακέτο Σημίτη. Έργα, άλλα, να εξαγγείλουμε, δεν γίνεται, τα
έχουμε εξαγγείλει εκατό φορές. Καλύτερες ημέρες να υποσχεθούμε, δύσκολο. Θα
μας κατηγορήσουν ότι τους παραπλανήσαμε μετά τις εκλογές. Τι λέμε, λοιπόν;
Έλα, ντε, τι λένε; Σπάνε τα κεφάλια τους οι επικοινωνιολόγοι του κόμματος να
βρουν έναν έξυπνο τρόπο διεξαγωγής του προεκλογικού αγώνα. Αλλά μέχρι τώρα
μηδέν αποτέλεσμα. Έτσι ο κ. Σημίτης και αυτή την εβδομάδα θα κάνει ό,τι και
τις προηγούμενες ημέρες. Συσκέψεις και επισκέψεις. Καμιά πρωτοτυπία…

Το τρικ με το πλαφόν

Πρωτότυπος, αντιθέτως, είναι ο τρόπος που τα κόμματα ­ διακομματικά ­
αποφάσισαν να αυξήσουν τις προεκλογικές τους δαπάνες και να ξεπεράσουν το
πλαφόν των 4,3 δισ. που είναι το όριο για τις προεκλογικές δαπάνες. Αποφάσισαν
λοιπόν να εξαιρέσουν απο τον συνυπολογισμό για το πλαφόν τους φόρους που
επιβάλλονται σε κάθε δραστηριότητα των πολιτών ­ προμήθεια αγαθών ή παροχή
εργασίας. Οι φόροι αυτοί, που ανέρχονται στο 68%, συνολικά, δεν θα
υπολογίζονται στις προεκλογικές δαπάνες. Έτσι τα 4,3 δισ. θα είναι «καθαρά»!
Βεβαίως ότι η ρύθμιση γίνεται προεκλογικά είναι ένα θετικό γεγονός από μόνο
του. Διότι στις ευρωεκλογές είχε γίνει μετεκλογικά, όταν τα κόμματα έτρεχαν να
κλείσουν τις τρύπες στους ισολογισμούς τους. Και η ρύθμιση είχε την έννοια του
κουκουλώματος…

Κάνουν το… καθήκον τους

Ρυθμίζω, ρυθμίζεις, ρυθμίζει. Ρυθμίζουμε, ρυθμίζετε, ρυθμίζουν! Εξήντα οκτώ
τροπολογίες κατατέθηκαν σε ένα και μόνο νομοσχέδιο τις τελευταίες ημέρες και
το ότι είναι διακομματικού χαρακτήρα ­ κατατέθηκαν από όλα τα κόμματα ­
φανερώνει την αγωνία των βουλευτών να κλείσουν τρύπες, πριν από τις εκλογές.
Διότι κλείνοντας τρύπες, ικανοποιείς αιτήματα. Και όταν ικανοποιείς αιτήματα,
υποτίθεται ότι εκείνοι, οι οποίοι από τις πρωτοβουλίες σου θα ωφεληθούν, θα
στο ανταποδώσουν με ψήφους. Οι τροπολογίες ψηφίζονται όλες; Όχι, όλες. Μπορεί
και καμία. Αλλά καταθέτοντας την τροπολογία εσύ, μπορείς αύριο να ισχυρισθείς
ότι επιτέλεσες το καθήκον σου, αλλά ο υπουργός, η κυβέρνηση, οι υπόλοιποι
βουλευτές δεν υιοθέτησαν το δίκαιον του αιτήματος. Μικρές κοινοβουλευτικές πρακτικές…