ΡΙΠΕΣ Οι πληγές

ΔΕΝ υπάρχει πολίτης ­ και αν υπάρχει θα είναι η ευτυχισμένη εξαίρεση ­
που να μην έχει υποβληθεί στο «βασανιστήριο του παράλογου»…

ΣΕ υπηρεσίες του Δημοσίου όπου υποχρεώνεται να προσφύγει για να
διεκπεραιώσει εκκρεμότητες ρουτίνας…

ΙΔΙΩΣ στις Εφορίες, στα γραφεία Πολεοδομίας και στη Διεύθυνση Μεταφορών
της Νομαρχίας Αθηνών ­ όπως με ζωντανά παραδείγματα κατέγραψε η έρευνα των
«ΝΕΩΝ».

ΚΑΙ αναρωτιέται κανείς πού θα πάει αυτή η ιστορία της ανάλωσης
πολύτιμου χρόνου για απλές διαδικασίες…

ΚΑΙ της αντιμετώπισης ­ καθημερινά ­ χιλιάδων πολιτών από τη
γραφειοκρατική παράνοια ωσάν αργόσχολων…

Ή ΚΑΙ μαζοχιστών που… χαίρονται ν’ ανεβοκατεβαίνουν σκάλες, να
στέκονται σε διαδοχικές «ουρές» και…

ΣΥΧΝΑ να φεύγουν με την υπόδειξη να ξαναγυρίσουν με άλλα
δικαιολογητικά…

ΣΤΟ τέλος – τέλος «υπάρχουν και οι λογιστές ν’ απευθυνθείτε, όπως
κάνουν τόσοι»!

ΔΕΝ γίνεται, ασφαλώς, από τη μία ημέρα στην άλλη ο εκσυγχρονισμός των
υπηρεσιών του Δημοσίου…

ΑΛΛΑ έχουν πια περάσει τουλάχιστον δύο δεκαετίες εξαγγελιών
απλούστευσης των χρονοβόρων διαδικασιών εξυπηρέτησης του πολίτη…

ΚΑΙ ακόμη με τον εξορκισμό της «επάρατης γραφειοκρατίας» πορεύονται οι
περισσότερες…

ΚΥΡΙΩΣ, όμως, εκείνες στις οποίες ­ θέλοντας και μη ­ είναι υποχρεωμένο
ν’ απευθυνθεί το κοινό.

ΚΑΙ επιτέλους, στον εικοστό πρώτο αιώνα μπήκαμε όπου τα πάντα κινούνται
με στόχο την εξοικονόμηση χρόνου και τη μείωση της ταλαιπωρίας…

ΤΙ, άραγε, λείπει για να κλείσουν ­ όχι διά λόγων, αλλά στην πράξη ­ οι
πληγές στις δημόσιες υπηρεσίες, μήπως… μυαλό;