ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι όμως υπάρχουν…

Η ηλιόλουστη αυτή Κυριακή δεν εξελίχθηκε όπως συνήθως… Τη μια στιγμή, χαρές,
μπαλόνια και κλόουν στο παιδικό πάρτι… Και την άλλη, το ξάφνιασμα, η αγωνία,
η αναζήτηση άμεσης ιατρικής βοήθειας…

Το αυτοκίνητο έτρεχε με τα 130 στην παραλιακή λεωφόρο, περνώντας χωρίς
δισταγμό τα κόκκινα φανάρια. Το αλλεργικό σοκ ήταν ήδη σε εξέλιξη και κάθε
καθυστέρηση θα μπορούσε να ήταν μοιραία. Το Ασκληπιείο Βούλας, με τα απωθητικά
παραπήγματά του, ήταν η μόνη κοντινή λύση.

Ορμήσαμε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών. Εφημερία ­ και τα κρεβάτια όλα
πιασμένα. Η απόγνωση συνδυάζεται με τη δύσπνοια και το ρίγος. «Γρήγορα ένα
φορείο!», φωνάζει η γιατρός. Το χαμογελαστό, γλυκό πρόσωπο της μεσήλικης
κοκκινομάλλας γιατρίνας πάνω από το πιεσόμετρο είναι το πρώτο φως μέσα στον
εφιάλτη. «Μην ανησυχείς, σε προλάβαμε», με καθησυχάζει η ήρεμη φωνή της.

Σε χρόνο μηδέν, τα φάρμακα εγχέονται ενδοφλεβίως από τα ικανά χέρια της
νοσοκόμας. Γύρω, οι φωνές συγχέονται: «Ξαπλώστε εδώ στο καρδιολογικό! Φωνάξτε
τους ρευματολόγους! To περιστατικό αυτό να πάει στο ορθοπεδικό! Γρήγορα αυτόν
που δάγκωσε ο σκύλος!». Και κάθε τόσο, η επιτακτική, αλλά ευγενική φωνή: «Έξω
οι συνοδοί, σας παρακαλώ, γιατί δεν υπάρχει χώρος!».

Η μελαχρινή νοσοκόμα δεν παραλείπει σπρώχνοντας το φορείο στον «θάλαμο
αναζωογόνησης» να πει χαριτολογώντας στον «πανιασμένο» συμβίο μου:
«Τουλάχιστον εδώ θα είσθε παρέα»… Το τρέμουλο συνεχίζεται και οι γιατροί
ξανακαλούνται. Άλλο ένα συμπαθητικό πρόσωπο σκύβει πάνω μου. Η καστανή
τριαντάρα γιατρός σπρώχνει η ίδια το φορείο ξανά πίσω προς τα επείγοντα,
λέγοντας σε ανάλαφρο αστείο τόνο: «Όλες τις δουλειές τις κάνουμε εδώ. Σε λίγο,
θα σφουγγαρίζουμε κιόλας!».

Στέκεται κοντά μου για ώρα, εγχέει νέες δόσεις φαρμάκων, ρωτάει λεπτομέρειες,
ψάχνοντας για τον πιθανό «ένοχο», διανθίζοντας τη συζήτηση με χαμόγελα και
προσωπικές νότες… Πηγαίνει για λίγο στους διπλανούς αρρώστους και
ξανάρχεται.

Φεύγοντας εκείνο το κυριακάτικο απόγευμα από το εφημερεύον νοσοκομείο, πήρα
μαζί μου αυτές τις τρεις γυναικείες φυσιογνωμίες… Συνειδητοποιώντας ότι πέρα
από τα ράντζα και τους πεσμένους σοβάδες, υπάρχουν στο ΕΣΥ και τέτοιες αφανείς ηρωίδες…