Δυό-δυό στο εκλογικό κέντρο

Νάσος Αλευράς: «Εκλογικά κέντρα δεν χρειάζονται. Δεν υπάρχει λόγος ένας πολιτικός ν’ ανοίξει κατάστημα»

Οι συνεργάτες του Νάσου Αλευρά έμειναν περίπου… εμβρόντητοι. Συζητούσαν τα
της προεκλογικής του εκστρατείας, όταν ο (και υποψήφιος) βουλευτής του ΠΑΣΟΚ
στην Α’ Αθηνών τούς έθεσε το ρητορικού, προς το παρόν, χαρακτήρα ερώτημα:
«Χρειάζεται πράγματι ν’ ανοίξω εκλογικό κέντρο;».

Δύο μέρες νωρίτερα, σε μιαν άλλη σύσκεψη, υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού
και με τη συμμετοχή όλων των πρωτοκλασάτων του ΠΑΣΟΚ, η Βάσω Παπανδρέου «έβαζε
στο τραπέζι» μιαν άλλη πρόταση, έξω από τη συνήθη πρακτική των μεγάλων
κομμάτων: «Κοινά εκλογικά κέντρα για όλους τους υποηφίους του κόμματος, κάθε
εκλογικής περιφέρειας». Το θέμα δεν συζητήθηκε για πολύ. Απερρίφθη λόγω…
ανυπέρβλητων τεχνικών δυσκολιών.

Το βάρος και η συντροφική στέγη

Την ίδια στιγμή, οι υποψήφιοι όλων των κομμάτων, στις μεγάλες κυρίως εκλογικές
περιφέρειες, στενάζουν κάτω από το βάρος των τιμών ­ αρκετών εκατομμυρίων ­
στις οποίες διατίθενται οι χώροι που προσφέρονται για εκλογικά κέντρα.

Και να ήταν αυτά τα μόνα έξοδα που έχουν να κάνουν…

Βάσω Παπανδρέου. Πρόταση για κοινά εκλογικά κέντρα για όλους τους υποψηφίους του κόμματος, σε κάθε εκλογική περιφέρεια

Αξίζουν λοιπόν τα χρήματά τους τα εκλογικά κέντρα και γιατί η πρόταση της κ.
Παπανδρέου απερρίφθη χωρίς πολλή συζήτηση και μάλιστα την ώρα που η συζήτηση
για τη μείωση των προεκλογικών δαπανών βρίσκεται στο ζενίθ της;

Μήπως γιατί και οι ίδιοι οι υποψήφιοι δεν είναι ώριμοι γι’ αυτήν τη
«συντροφική συνύπαρξη» κάτω από την ίδια ­ όχι μόνο κομματική ­ στέγη;

«Εκλογικά κέντρα δεν χρειάζονται. Δεν υπάρχει λόγος ένας πολιτικός ν’ ανοίξει
ένα κατάστημα. Όλοι έχουν πολιτικά γραφεία όπου δέχονται τους πολίτες, το ίδιο
μπορούν να κάνουν και κατά την προεκλογική περίοδο». Ο κ. Αλευράς φαίνεται να
έχει απαντήσει στον εαυτό του, άλλο αν στην πράξη κινηθεί κάπως διαφορετικά
στο τέλος. Βλέπετε και για τα εκλογικά κέντρα ισχύει η θεωρία του ντόμινου.
Ανοίγει ο ένας υποψήφιος, ανοίγει κι ο άλλος, γιατί… «ο φόβος φυλάει τα
έρημα».

«Το 1996 ήμουν ο μόνος που άνοιξα ένα κέντρο στην Πανεπιστημίου και
περιορίστηκα σ’ αυτό. Οι φίλοι μου μού έλεγαν: “Πρέπει να πάμε και στα
Πετράλωνα. Ο Παπαντωνίου έχει εκεί κέντρο, ο Αρσένης επίσης, ο Μπέης το ίδιο”.
Δεν το έκανα για οικονομικούς λόγους και… δεν θα το πιστέψετε, αλλά τα
Πετράλωνα αποδείχτηκαν η καλύτερη περιοχή για μένα ως προς τη σταυροδοσία μου.
Μ’ αυτήν την έννοια, τα κοινά εκλογικά κέντρα είναι μια λύση, αποδεκτή, που
έχει βεβαίως τεχνικά προβλήματα, αντιμετωπίσιμα κατά τη γνώμη μου, αν θα
υπήρχε η πολιτική βούληση».

Συμφωνεί κι ο Ευάγγ. Γιαννόπουλος!

Ευάγγ. Γιαννόπουλος: «Θα μπορούσα να συμμετέχω σ’ ένα κοινό εκλογικό κέντρο» θα μπορούσαν να συστεγασθούν ανά δέκα υποψήφιοι»

«Είναι ένας τρόπος που θα μείωνε σημαντικά τις δαπάνες και θα εξυπηρετούσε την
αρχή στην οποία πιστεύω. Ότι δηλαδή τα κόμματα οφείλουν να διευκολύνουν τους
υποψηφίους στην επικοινωνία τους με τους πολίτες. Ναι, εγώ ο ίδιος θα μπορούσα
να συμμετέχω σ’ ένα κοινό εκλογικό κέντρο». «Εγώ ο ίδιος» δεν άλλος από τον
πολύ Ευάγγελο Γιαννόπουλο, τον πολύπειρο βουλευτή και υπουργό που αναγνωρίζει
ότι ειδικά στη Β’ περιφέρεια με τους 50 τόσους υποψηφίους είναι δύσκολη η
συστέγαση. «Θα μπορούσαν όμως να συστεγαστούν ανά δέκα οι υποψήφιοι».

Παν. Κρητικός: Η τιμή της πολιτικής

Απολύτως σύμφωνος με την πρόταση της κ. Παπανδρέου είναι ένας υποψήφιος που
δοκιμάζει πρώτη φορά την τύχη του στη δύσκολη και δαπανηρή Β’ Αθηνών. «Ένα από
τα μέσα που μπορούν να συμβάλουν στην ανανέωση των ψηφοδελτίων και στην
ενθάρρυνση νέων ανθρώπων, που συμβαίνει να μην κουβαλούν μια περιουσία πίσω
τους, να μπουν στην πολιτική είναι τα κοινά εκλογικά κέντρα. Ειδικά στις
μεγάλες εκλογικές περιφέρειες η τιμή της πολιτικής ως οικονομική διάσταση
φθείρει και ροκανίζει την τιμή της πολιτικής ως αξιοπρέπεια».

Παν. Κρητικός: «Η τιμή της πολιτικής ως οικονομική διάσταση φθείρει και ροκανίζει την τιμή της πολιτικής ως αξιοπρέπεια…»

Δεν το απορρίπτει ως ιδέα, αλλά ως ρεαλιστής και έμπειρος πολιτικός ο
αντιπρόεδρος της Βουλής Παναγιώτης Κρητικός επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη
θέση τους: «Όταν ως μέτρο ανάδειξης του βουλευτή έχεις τον σταυρό, είναι πολύ
δύσκολο να λειτουργήσει κοινό εκλογικό κέντρο. Εξάλλου, για τους λιγότερο
γνωστούς και προβεβλημένους από τα ΜΜΕ υποψηφίους ή βουλευτές, η ταμπέλα στο
εκλογικό κέντρο, το όνομα, η φωτογραφία λειτουργεί ως εικόνα, ως εντύπωση για
χιλιάδες περαστικούς ­ πέραν των ψηφοφόρων που θα μπουν μέσα ­ που κάνουν
γνωστό τον υποψήφιο. Πράγμα που ασφαλώς δεν συμβαίνει σ’ ένα κοινό εκλογικό
κέντρο».

Οικονομικό – αισθητικό

Ο κ. Κρητικός λέει κομψά αυτό που στη σύσκεψη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ
περιγράφηκε, σε ελεύθερη απόδοση, με τη φράση: «Μα πού θα τους βάλουμε όλους
μαζί, θα γίνει χαμός. Θα σκοτωθούμε αναμεταξύ μας»… Για τους συνεργάτες
πάντως της κ. Παπανδρέου το θέμα δεν έχει τελειώσει. Με τον έναν ή τον άλλον
τρόπο θα το βρούμε τα επόμενα χρόνια μπροστά μας. Κι αν στα τέλη της δεκαετίας
του ’70 και τις αρχές του ’80 το θέμα ήταν ιδεολογικό ­ τα πρόσωπα υπηρετούν
τις ιδέες ­ τώρα έχει γίνει και οικονομικό και αισθητικό. Τότε το κόμμα ήταν
το κέντρο από το οποίο εκπορευόταν κάθε συλλογική προσπάθεια. Σήμερα ο κόσμος
έχει απομακρυνθεί από τα κόμματα, έχει πάει στα πρόσωπα, από τα οποία όμως
απαιτεί μέτρο και έλλειψη προκλήσεων.

Τρεις που συμφωνούν

Θαν. Τσούρας: «Τα περισσότερα χρήματα δεν τα απορροφούν τα εκλογικά κέντρα, αλλά η εμπορική διαφήμιση»

«Δεν είναι τα εκλογικά κέντρα που απορροφούν τα περισσότερα χρήματα, αλλά η
εμπορική διαφήμιση» υποστηρίζει ο κ. Θανάσης Τσούρας που υπενθυμίζει ότι το
θέμα είχε συζητηθεί και στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής και είχε απορριφθεί
για όλους τους προαναφερθέντες λόγους. «Ναι, αλλά από κάπου πρέπει να γίνει η
αρχή» αντιπροτείνουν οι Λάμπρος Κανελλόπουλος και Στέφανος Μανίκας που βλέπουν
θετικά την πρόταση της κ. Παπανδρέου, «αρκεί να μην μπορεί κανείς ν’ ανοίξει
μεμονωμένα εκλογικό κέντρο».

Ανουσάκη: Μάχη αξιοπρέπειας

Ελένη Ανουσάκη: «Επικροτώ την πρόταση της Βάσως Παπανδρέου και τη συγχαίρω. Δεν πρόσφεραν τίποτε τα εκλογικά κέντρα»

Η πλέον πάντως ένθερμη υποστηρίκτρια των κοινών εκλογικών κέντρων εμφανίζεται
η Ελένη Ανουσάκη. «Η πρόταση της κ. Παπανδρέου είναι μια “μάχη αξιοπρέπειας”.
Την επικροτώ και τη συγχαίρω, αν και έχω διατυπώσει την ίδια πρόταση πολύ
νωρίτερα. Δεν πρόκειται να κάνω εκλογικό κέντρο. Δεν προσφέρουν τίποτα, τα
περισσότερα είναι άδεια, και αν οι υποψήφιοι θέλουν να μοιράζουν τα ψηφοδέλτια
με τις μονοσταυρίες τους, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να το κάνουν. Και μάλιστα οικονομικότεροι»…