Σε επιχειρηματικούς ομίλους οι διαδικτυακές τράπεζες

Η παρουσία στη χώρα μας ισχυρών τραπεζικών brand names, με μεγάλη
αναγνωρισιμότητα στην αγορά, λειτουργεί αποτρεπτικά στη δημιουργία αυτόνομων
θυγατρικών πιστωτικών ιδρυμάτων, που θα δραστηριοποιούνται αποκλειστικά στον
χώρο του Ίντερνετ. Το ίδιο, κατά το μάλλον ή ήττον, ισχύει και στην υπόλοιπη
Ευρώπη, όπου το συγκεκριμένο θέμα αντιμετωπίστηκε νωρίτερα.

Αντιθέτως, η τάση η οποία παρατηρείται και στη χώρα μας είναι αυτή της
παράλληλης, εναλλακτικής δραστηριοποίησης και στο Διαδίκτυο από τα υφιστάμενα
τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία ξεκίνησαν τον τελευταίο καιρό το «στήσιμο» του
e-banking και στη χώρα μας. «Όταν υπάρχει ήδη ένα ισχυρό όνομα στην αγορά, το
οποίο το καταναλωτικό κοινό γνωρίζει και εμπιστεύεται, τότε είναι προφανές ότι
δεν χρειάζεται να δημιουργήσει κανείς μία νέα ­ ιντερνετική ­ τράπεζα»,
επισημαίνει ο αρμόδιος γενικός διευθυντής τής EFG Eurobank κ. Βύρων Μπαλλής.

Αντιθέτως, η αντίληψη που φαίνεται ότι επικρατεί είναι πως «από μία
επιτυχημένη δραστηριοποίηση στον χώρο του e-banking είναι δυνατόν να ενισχυθεί
και το brand name της υφιστάμενης τράπεζας, εφόσον βέβαια οι υπηρεσίες που θα
προσφέρονται θα είναι προηγμένες και εξαιρετικά χρήσιμες για το καταναλωτικό
κοινό». Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξηγείται και η απόφαση τής συντριπτικής
πλειονότητας των ελληνικών τραπεζών να αναπτυχθούν μεν στο internet banking,
εντάσσοντάς το όμως, υπό μορφήν αυτόνομης διεύθυνσης, στο λειτουργικό σύστημα
τού ήδη υφιστάμενου ιδρύματος.

Με βάση πάντως την έως τώρα εμπειρία από την εξάπλωση τής «τραπεζικής του
Διαδικτύου» στο εξωτερικό το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι την πρωτοβουλία για
τη δημιουργία αυτόνομων ιντερνετικών τραπεζών να αναλάβουν μεγάλοι
επιχειρηματικοί όμιλοι, οι οποίοι θα κρίνουν ως δόκιμη μία τέτοια ενέργεια,
έχοντας βέβαια εξασφαλίσει πρώτα τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Το σχετικά
πρόσφατο παράδειγμα της Easy Banking του Ομίλου Χατζηιωάννου, στη Μεγάλη
Βρετανία, ο οποίος προχωρά στη δημιουργία αυτόνομης ιντερνετικής τράπεζας,
παράλληλα με τη δραστηριοποίησή του στον χώρο των αερομεταφορών, είναι ίσως το
χαρακτηριστικότερο όλων. Στην Ελλάδα όμως η εκδήλωση ανάλογου ενδιαφέροντος θα
πρέπει να μετατεθεί για αργότερα, όπως επισημαίνεται, και αφού πρώτα έχουν
ξεκαθαρίσει οι όροι του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, το νομικό καθεστώς, το
οποίο παραμένει συγκεχυμένο και ελλιπές. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι
στη χώρα μας δεν αναγνωρίζεται ακόμα κανενός είδους σύμβαση ­ για την έκδοση
στεγαστικών, καταναλωτικών δανείων ή πιστωτικών καρτών κ.λπ. ­ εφόσον δεν
αποτυπώνεται σε χαρτί. Οι «άυλες συμβάσεις» δεν προβλέπονται πουθενά. Κατά
συνέπεια, αν δεν ξεκαθαρίσει το συγκεκριμένο θέμα, κάθε προσπάθεια θα είναι
χωρίς αντικείμενο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ακόμα και οι παραδοσιακές
τράπεζες, οι οποίες αρχίζουν τώρα να δραστηριοποιούνται στο e-banking,
αναζητούν τρόπους για να ξεπεράσουν αυτόν τον σκόπελο, πάντα στα πλαίσια που
προβλέπονται από το υφιστάμενο νομικό καθεστώς. Έτσι, για παράδειγμα,
οδηγούνται ακόμη και στην κατ’ οίκον διανομή των απαραίτητων συμβάσεων, εφόσον
ο πελάτης κάνει τη σχετική αίτηση μέσω της ιντερνετικής διεύθυνσης που
διατηρούν. Η τακτική που ακολουθείται είναι η εξής: ο πελάτης «σερφάρει» στην
ηλεκτρονική διεύθυνση της τράπεζας.

Εντοπίζει το προϊόν που τον ενδιαφέρει και καταθέτει τη σχετική αίτηση. Η
τράπεζα αναλαμβάνει να ετοιμάσει το σχετικό συμβόλαιο και με κούριερ τού το
στέλνει στο σπίτι ή στο γραφείο. Ο πελάτης το υπογράφει και το επιστρέφει στην
τράπεζα. Αργότερα, και όταν το νομικό καθεστώς αλλάξει, η κατ’ οίκον διανομή
θα σταματήσει και τα πάντα θα γίνονται ηλεκτρονικά, μέσω της ιντερνετικής
διεύθυνσης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν, τέλος, τα στατιστικά στοιχεία
σχετικά με την αποδοχή που θα έχει από το καταναλωτικό κοινό η ανάπτυξη του
e-banking. Βραχυπρόθεσμα οι προοπτικές του δεν είναι και ιδιαίτερα
ενθαρρυντικές, αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι οι χρήστες του Ίντερνετ στην
Ελλάδα δεν ξεπερνούν τις 350.000. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι
αρκετοί από αυτούς δεν είναι οικονομικά ενεργοί (ανήλικοι), τότε η εν δυνάμει
πελατεία τού internet banking στη χώρα μας είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Αυτό
όμως δεν εμποδίζει τις τράπεζες να επενδύουν ­ και μάλιστα σημαντικά κεφάλαια
­ στο μέλλον. Ο στόχος είναι προφανής: όταν και στην Ελλάδα οι τραπεζικές
συναλλαγές θα γίνονται σε ποσοστό έως και 40% μέσω του Διαδικτύου, όπως
συμβαίνει, για παράδειγμα, σήμερα στη Σουηδία, κάποιοι βασικοί «παίκτες» της
τραπεζικής αγοράς θα είναι προετοιμασμένοι να την αξιοποιήσουν στον μέγιστο
δυνατό βαθμό.