Λαμπερά κεμπάμπ στη Γλυφάδα

Γλυφάδα, Σάββατο βράδυ. Ξεκινήσαμε με προορισμό ένα σχετικά καινούργιο
(περίπου ενός χρόνου) κεμπαμπτσίδικο, για το οποίο είχα ακούσει τα καλύτερα
λόγια. Πρόκειται για τα Τέσσερα Αστέρια, ο ιδιοκτήτης των οποίων κάποτε ήταν
ένας από τα «Τρία Αστέρια» στη Νέα Σμύρνη, ένα από τα πρώτα κεμπαμπτσίδικα της
πόλης. Έφυγε για να ανοίξει κάτι τελείως δικό του, αυξάνοντας τα αστέρια, αυτή
τη φορά ένα για το κάθε μέλος της οικογένειας, μια που όλοι δουλεύουν στο
μαγαζί.

Ο «Σέρκος και 4 Αστέρια» είναι μια ευχάριστη, οικονομικότατη λύση για τους
λάτρες της ανατολίτικης κουζίνας. Ο χώρος είναι απλός, με τη χαρακτηριστική
αισθητική της ταβέρνας, φωτισμένος άγαρμπα, και με μόνη διακόσμηση μία λαϊκή
τοιχογραφία. Η πελατεία ήταν ως επί το πλείστον οικογένειες, ζευγάρια
σαραντάρηδων και πενηντάρηδων και μεγαλούτσικες παρέες. Στο βάθος της κουζίνας
ο φούρνος ήταν full πυρωμένος και δίπλα του δούλευε ο μάστορας για τα ψωμιά
και τις πίτες. Κάθε τόσο έβγαζε κάτι τεράστια, λαχταριστά φουσκωτά ψωμιά.

Το μενού είναι μεγάλο, με επιλογές από διάφορα μέρη της Ανατολής. Για τους
ορεξάτους υπάρχουν δύο ειδών πεϊνιρλί, με σουτζούκι και με παστουρμά, τα οποία
είναι αξιοπρεπή. Το λαχματζούν (ανοιχτή πιτούλα με κιμά) είναι νόστιμο. Δεν
δοκιμάσαμε τις κούπες (κλασική ανατολίτικη συνταγή που αποτελείται από γεμιστά
μπιφτέκια καλυμμένα με μια κρούστα από πλιγούρι) ούτε την πίτα Καισαρείας.
Βασιστήκαμε στα κρύα ορεκτικά, τα οποία παρουσιάζονται με τον συνήθη
ανατολίτικο τρόπο, πολλές επιλογές σε ένα δίσκο από τον οποίο διαλέγεις
επιτόπου. Η σαλάτα ταμπούλε ήταν νόστιμη και σωστή, το χούμους ωραίο και
ευχάριστα πικάντικο, το εζμέ (πικάντικη σαλάτα από ψιλοκομμένη τομάτα και
καυτερή πιπεριά) ήταν δροσερό, παρ’ όλο που τσίμπαγε από την κάψα, κάτι που μ’
αρέσει προσωπικώς. Το αραράτ, ένα μη σκορδάτο τζατζίκι με καρότο ήταν επίσης
δροσερό. Οι μελιτζάνες τηγανητές με σάλτσα ήταν ελαφριές, ενώ η
μελιτζανοσαλάτα δεν ήταν από τις καλύτερες που έχω φάει. Θαμπό το χρώμα της
και λίγο άτονη στη γεύση.

Τα κυρίως πιάτα έπεφταν λίγο βαριά, κάτι που ίσως θα το περίμενε κανείς από
ανατολίτικη ταβέρνα. Δοκιμάσαμε, φυσικά, το γιαουρτλού, ένα χορταστικό μείγμα
από κύβους πίτας, τομάτα, γιαούρτι και γύρο, ψημένα όλα μαζί. Και χωρίς τίποτε
το ιδιαίτερο. Τα γεμιστά με κασέρι κεφτεδάκια ήταν μια χαρά, ενώ το μοσχάρι
στο πήλινο με τυρί και κρέμα μελιτζάνας, μια εκδοχή του γνωστού, κλασικού
χιουνιάρ μπεγιαντί, ήταν πράγματι βαρύ.

Όλα αυτά τα καπακώσαμε με τη γλυκιά ηδονή του κιουνεφέ, καταΐφι γεμιστό με
τυρί και λουσμένο στο βούτυρο και στο σιρόπι, συνοδευόμενο από παγωτό βανίλια.
Ήταν υπέροχο.

Ο «Σέρκος και τα 4 Αστέρια» του μπορεί να μην είναι το πιο «αστεράτο»
ανατολίτικο στην Αθήνα, αλλά είναι αξιοπρεπές, το σέρβις καλό και γρήγορο, οι
τιμές απόλυτα λογικές και ισορροπημένες σε σχέση με την ποιότητα. Όπως δεν θα
σύγκρινα τη ρετσίνα με ένα grand cru, έτσι και εδώ παίρνεις αυτό που
πληρώνεις, κάτι απλό, λίγο λαϊκό, ευχάριστο χωρίς να είναι τοπ.

«Σέρκος και 4 Αστέρια», Ζέππου και Ξενοφώντος 28, Γλυφάδα, τηλ. 9649.553, 9634.920.