ΠΡΟΣΩΠΑ Ένας παράδοξος υποψήφιος

Ο πιο δεξιός υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ δεν είναι ο ρεπουμπλικάνος
Μακ Κέιν που νίκησε τον Μπους στο Νιού Χαμσάιρ, αλλά ένας άλλος του κόμματος
και μάλιστα μαύρος ­ ο Άλαν Κηζ.

Άλαν Κηζ. Ο πιο δεξιός μαύρος της Αμερικής

Μπορείτε να φανταστείτε ένα νεαρό μαύρο να μιλάει στη δεκαετία του ’60 υπέρ
του πολέμου του Βιετνάμ και να υποχρεώνεται να αλλάξει πανεπιστήμιο ­από το
Κορνέλ στο Χάρβαρντ­ επειδή άλλοι μαύροι φοιτητές απειλούσαν τη ζωή του; Είναι
το ίδιο πρόσωπο που το 1984, ως αντιπρόσωπος της κυβέρνησης Ρήγκαν στο
Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών, ξεχώρισε για τους
φιλιππικούς του κατά των οικονομικών κυρώσεων που είχαν επιβληθεί σε βάρος του
νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ. Και τρία χρόνια αργότερα παραιτήθηκε από το Στέητ
Ντιπάρτμεντ επειδή οι ΗΠΑ δέχθηκαν τελικά να δώσουν κάποια απ’ αυτά που
χρωστούσαν στον παγκόσμιο οργανισμό.

Η πολιτική ήταν πάντα η τέχνη του παράδοξου, γράφει η “Λα Στάμπα”, αλλά ο Άλαν
Κηζ κατάφερε να δημιουργήσει μια προσωπικότητα απαράμιλλη, ζωντανή εσωτερική
αντίφαση: μαύρος δεξιός ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για το Λευκό Οίκο. Με 14%
στις προκριματικές της Αϊόβα και 6% σε εκείνες του Νιού Χαμσάιρ, δεν έχει
καμιά ελπίδα, αλλά αυτό δεν τον ενοχλεί. Έχει βάλει δύο φορές υποψηφιότητα για
τη Γερουσία και μία (αυτή είναι η δεύτερη) για την προεδρία και απέτυχε σε
όλες, αλλά τόσο το χειρότερο. Σημασία έχει γι’ αυτόν να συμμετάσχει στην
προεκλογική εκστρατεία ώστε να δοθεί δημοσιότητα στις θέσεις του. Και τι
θέσεις! Υπέρ της επιστροφής “στις αξίες των πατέρων του αμερικανικού έθνους”
και εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων, της δημόσιας υγείας, της δημόσιας
εκπαίδευσης, του φόρου εισοδήματος, του ελέγχου των όπλων, των προγραμμάτων
αρωγής των μειονοτήτων.

Ο υποψήφιος αυτός μιλάει έξι γλώσσες και έχει διδακτορικό στη Δημόσια
Διοίκηση. Είναι δεινός ρήτορας, μπορεί να μιλάει ώρες χωρίς να κάνει ούτε ένα
γραμματικό ή συντακτικό λάθος. Οι ψηφοφόροι του είναι οι χριστιανοί
φονταμενταλιστές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, για τους οποίους οι
ρεπουμπλικάνοι συνυποψήφιοί του δεν είναι πραγματικά συντηρητικοί ούτε βράχοι
ηθικής, όπως αυτός. Μιας ηθικής που δεν τον εμπόδισε βέβαια, το 1992, όταν
ήταν υποψήφιος για τη Γερουσία στο Μέρυλαντ, να “κόψει” στον εαυτό του μισθό
8.500 δολαρίων από τα εκλογικά κεφάλαια που έθεσε στη διάθεσή του το κόμμα.
Και όταν τον είχαν τότε ρωτήσει μήπως το “όχι” του στην παρουσία ομοφυλοφίλων
στο στρατό μπορεί να συγκριθεί με το ρατσισμό κατά των μαύρων, ο Κηζ απάντησε
ξερά: “Με τίποτα. Η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά μπορεί να υποταγεί στον
αυτοέλεγχο. Το χρώμα του δέρματος όχι”. Είναι σαφές.