ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τρία κιλά αγάπη, παρακαλώ!

Μια θλίψη με έχει κυριεύσει. Μια δυστυχία νιώθω να με καλύπτει. Κάθε φορά που
ανεβαίνω στη ζυγαριά με πιάνει ίλιγγος (μα, καλά, δουλεύει σωστά αυτό το
παλιόπραμα;) Πού να το φανταζόμουν η έρμη, ποια θα ήταν η εκδίκηση της
σοκολάτας, της μπριζόλας και της πατάτας; Με τίποτα δεν μπορούσα να το
συλλάβω, δεν είχα έστω μια ένδειξη ότι αυτό θα ήταν η φυσική συνέπεια της
λαιμαργίας μου, την οποία ­ κομψά ­ αποκαλώ βουλιμία και μάλιστα αναλύω στους
δύσπιστους ότι μια αόρατη δύναμη με οδηγεί στο ψυγείο, στον φούρνο, στο
περίπτερο, στο σούπερ μάρκετ, στο απέναντι φαστφουντάδικο, στο σουβλατζίδικο.

Κι όμως, το μεγάλο πρόβλημα πια είναι πως έρχεται η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου
και κανείς δεν θα μ΄ αγαπάει, αφού η λεπτή σιλουέτα μου είναι κάτι που
θυμούνται οι παλαιότεροι γνωστοί μου. Σαν φάντασμα βλέπω μπροστά μου την καλή
κυρία από το ένα αδυνατιστήριο εμμέσως να με προειδοποιεί για ενδεχόμενα
τσιλιμπουρδίσματα του συζύγου μου με μια λεπτή γόησσα, σαν καλό ξωτικό
ακούγεται στ΄αυτιά μου ο κύριος από το άλλο αδυνατιστήριο ότι χαλί να τους
πατήσω θα γίνουν όλοι οι του άλλου φύλου αν περάσω την πόρτα του δικού του
μαγαζιού. Αλλά πρέπει να βιαστώ. Γιατί διαφορετικά, ούτε λουλούδια από
μυστηριώδεις θαυμαστές θα πάρω φέτος (λες και πήρα ποτέ), ούτε φαμ φατάλ θα
νιώσω πια (όχι ότι ένιωσα κάποτε). Το΄πε καθαρά η καλή κυρία ­ ή πάω τώρα στο
αδυνατιστήριο ή χάθηκα. Κι αν πάω, όμως, τι να ζητήσω; Κόψτε μου πέντε κιλά
από ΄δώ και πείτε στον Γιώργο να μ’ αγαπήσει τρία κιλά παραπάνω; Έτσι πάει τελικά;