ΠΡΟΣΩΠΑ Το τέλος του αλάθητου

«Ποιος κυβερνά την Αυστρία;» ρώτησαν κάποτε τον καγκελάριο Μπρούνο Κράισκυ.
«Ο Γκερντ Μπάχερ και ο Χανς Ντίχαντ», απάντησε ο ηλικιωμένος σοσιαλιστής
πολιτικός.

Χανς Ντίχαντ. Εκδότης της εφημερίδας που αγοράζει το 43% των Αυστριακών

Ο πρώτος ήταν τότε γενικός διευθυντής της αυστριακής τηλεόρασης. Ο δεύτερος
ήταν και εξακολουθεί να είναι, στα 88 του, εκδότης της μακράν μεγαλύτερης
αυστριακής εφημερίδας, της «Νόυε Κρονεντσάιτουνγκ». «Όταν η πολιτική
αποτυγχάνει, κάτι που συμβαίνει συχνά, ο λαός εκφράζει τη βούλησή του μέσα από
την ”Κρονεντσάιτουνγκ”», έλεγε ο Ντίχαντ ζητώντας, τους τέσσερις τελευταίους
μήνες, να συνεργαστούν και πάλι στην κυβέρνηση σοσιαλιστές και συντηρητικοί.
Αν τελικά η συνεργασία γίνει μεταξύ συντηρητικών και των ακροδεξιών του
λαϊκιστή Γεργκ Χάιντερ, όπως σήμερα μοιάζει πιθανότερο, θα σημάνει το τέλος
του «αλάθητου» του Ντίχαντ, σημειώνει η Ζοέλ Στολτς στη γαλλική «Λε Μοντ».

«Είναι αδύνατο να κυβερνήσεις την Αυστρία ενάντια στην ”Κρονεντσάιτουνγκ”»,
λένε οι Αυστριακοί. Την εφημερίδα αυτή αγοράζει το 43% του αναγνωστικού κοινού
και, για τους αριστερούς διανοουμένους, πρόκειται για την «Πράβντα της
Αυστρίας». Ο αντικομμουνισμός είναι ωστόσο ένα από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά
αυτής της «Νέας Εφημερίδας του Στέμματος», η οποία γιόρτασε στις αρχές
Ιανουαρίου έναν αιώνα ζωής και την οποία ο Ντίχαντ αγόρασε μετά τον πόλεμο,
δημοσιογράφος τότε, με την οικονομική βοήθεια ενός από τους «βαρόνους» του
αυστριακού συνδικαλισμού. Σχήματος ταμπλόιντ, με μεγάλα γράμματα, ελάχιστες
πολιτικές σελίδες, πολλά εντυπωσιακά θέματα και τη χυμώδη στάρλετ σταθερά στην
5η σελίδα, η «Κρόνε» δεν διαφέρει και πολύ από τη γερμανική «Μπιλντ» ή τις
λονδρέζικες ταμπλόιντ. Κολακεύει τα εθνικιστικά αισθήματα, είναι ξενοφοβική,
εναντίον των διανοουμένων και υπέρ «του απλού ανθρώπου» που αδικείται από τους
«ισχυρούς». Αποτελεί, με άλλα λόγια, ιδεώδες όχημα για το λαϊκισμό του
Χάιντερ, προς τον οποίο άλλωστε ο Ντίχαντ έχει δείξει συχνά συμπάθεια ­
αποστασιοποιούμενος βεβαίως όταν ο λαϊκιστής ακροδεξιός ηγέτης επιχειρούσε να
βαδίσει κόντρα στο ρεύμα. Αρχικά αντιευρωπαϊστής, όπως και ο Χάιντερ, ο
Ντίχαντ έκανε το 1994 εκστρατεία υπέρ του «ναι» στην Ευρώπη και έτρεμε μέχρι
να βγει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ­ «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στον
εαυτό μας να χάσουμε», έλεγε ένας από τους διευθυντές της «Κρόνε».

Όταν το κόμμα του Χάιντερ έγινε, στις 3 του περασμένου Οκτωβρίου, δεύτερο
κόμμα της χώρας, ο Ντίχαντ κάλεσε τον προστατευόμενό του να μείνει στην
αντιπολίτευση γιατί «εκεί είναι πιο δυνατός» ­ κρέμεται, εξήγησε, σαν σπάθη
του Δαμοκλέους πάνω από τα παραδοσιακά κόμματα. Στις 19 Ιανουαρίου, η
«Κρονεντσάιτουνγκ» πίστεψε πως θριάμβευσε και χαιρέτησε την (εξαιρετικά
εύθραυστη, όπως αποδείχτηκε) συμφωνία σοσιαλιστών και συντηρητικών. Λίγες
μέρες αργότερα, μαζεύει ό,τι μπορεί και γράφει πως η συμμετοχή των ακροδεξιών
στην κυβέρνηση είναι αναπόφευκτη.