ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο Ράμπο της πολιτικής

Η ανία και η ανασφάλεια οδηγούν τους Αυστριακούς στα δίχτυα του Χάιντερ. Κι
εμείς τι φταίμε;

Γεργκ Χάιντερ. Ωραίος, πλούσιος και σπορτίβος (το σκίτσο από τη «Στάμπα»)

Καθηγητής ψυχοκοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κλάγκενφουρτ, στην Καρινθία,
ο Κλάους Οττομάγιερ παρουσιάζει στη «Λιμπερασιόν» μια ψυχαναλυτικού χαρακτήρα
εξήγηση για την επιτυχία του κυβερνήτη της. Ο Γεργκ Χάιντερ είναι ένα είδος
σταρ στην Αυστρία, κάτι σαν αθλητής πρώτου μεγέθους, ένα πρόσωπο που γοητεύει
και ταυτόχρονα δίνει την εντύπωση ότι μπορείς να κουβεντιάσεις μαζί του στο
μπιστρό. Ο Χάιντερ είναι ο Ράμπο της πολιτικής. Τα αισθήματα που γεννά στους
οπαδούς του είναι ελαφρώς παιδιάστικα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ένα από
τα αγαπημένα του θέματα είναι η επίθεση εναντίον των παιδεραστών. Η πρώτη
κοινή δήλωση του κόμματός του και των συντηρητικών ήταν μια έκκληση να γίνει
πιο αυστηρή η νομοθεσία κατά της παιδεραστίας. Σχολιάζοντας τις αντιδράσεις
των Βέλγων για την επικείμενη συμμετοχή του κόμματός του στην κυβέρνηση, τους
είπε να κοιτάξουν τους παιδεραστές τους και να τον αφήσουν ήσυχο. Κι όταν
θέλει να τεκμηριώσει το μίσος του για τους μαύρους της Αφρικής, τους
χαρακτηρίζει «δολοφόνους των παιδιών μας».

Μήπως λοιπόν οι οπαδοί του Χάιντερ θεωρούν στο υποσυνείδητό τους ότι είναι και
οι ίδιοι κακοποιημένα παιδιά που χρειάζονται την προστασία του;

Ένας βασικός λόγος για την άνοδο του Χάιντερ είναι βέβαια ο εκφυλισμός της
«μεγάλης συμμαχίας» λαϊκών και σοσιαλδημοκρατών που κυβερνά την Αυστρία τις
τελευταίες δεκαετίες κατανέμοντας αναλογικά στα στελέχη της τα διοικητικά
πόστα. Η ρίζα του προβλήματος, όμως, είναι πολύ βαθύτερη. Μετά τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αυστρία αντιμετωπίστηκε ακόμη και από τους συμμάχους ως
θύμα του εθνικοσοσιαλισμού. Οι κακοί ήταν οι Γερμανοί, αυτοί έπρεπε να κάνουν
την αυτοκριτική τους. Οι Αυστριακοί ήταν «καθαροί» ­ παρ’ όλο που πολλοί απ’
αυτούς ασπάστηκαν τις ναζιστικές θέσεις. Δεν έμαθαν έτσι ποτέ ότι το μίσος του
Άλλου ­ είτε είναι εβραίος είτε Ανατολικοευρωπαίος ή Αφρικανός ­ είναι κακό
πράγμα και πρέπει κανείς να το πολεμά. Αποκαλεί ο Χάιντερ τους ξένους γιατρούς
«νέγρους από τους τροπικούς» κι οι Αυστριακοί τον χειροκροτούν. Ισχυρίζεται
ότι οι μαύροι δεν ήταν ποτέ ικανοί για τίποτα και τρέχουν να του σφίξουν το
χέρι.

Υπάρχει, βέβαια, και μια νέα γενιά με πιο κριτική διάθεση που υπενθυμίζει το
ναζιστικό παρελθόν της Αυστρίας και επισημαίνει τις ευθύνες της απέναντι στους
αδύνατους και τους καταδιωγμένους. Αλλά κι αυτούς τους ανθρώπους ο Χάιντερ
καταφέρνει να τους παρουσιάζει στην κοινή γνώμη ως μίζερους και βαρετούς
ηθικολόγους που εμποδίζουν τον άνθρωπο του δρόμου να γίνει σαν κι αυτόν:
ωραίος, με αθλητικό παράστημα και πλούσιος. Η επιτυχία του Χάιντερ,
επισημαίνει ο Οττομάγιερ, αποτελεί έτσι και έκφραση ανίας, όπως και ενός
διάχυτου φόβου για το μέλλον. Μόνο η παγκοσμιοποίηση μπορεί να σώσει την
Αυστρία από τον κακό της δαίμονα. Αρκεί η Ευρώπη να μην παίξει με τον έναν ή
τον άλλο τρόπο το παιχνίδι του.