3η ΚΑΡΤΑ Ποιος είναι ο στόχος;

Αυτό το ποδόσφαιρο, που αυτοαποκαλείται επαγγελματικό, δεν εννοεί να κάνει
ένα βήμα μπροστά. Αφήνοντας στην άκρη την αναξιοπιστία, την αιχμάλωτη
διαιτησία και πολλά άλλα κουσούρια των γηπέδων μας, ας ρίξουμε μια ματιά στη
στάση των ΠΑΕ σε θέματα επιλογής προπονητών και ποδοσφαιριστών.

Πώς εξηγείται το γεγονός ότι πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος του κορυφαίου
επαγγελματικού πρωταθλήματος, οι μισές ομάδες έχουν αλλάξει προπονητή; Με ποια
κριτήρια τους προσέλαβαν, τι ζήτησαν και τι περίμεναν οι μεγαλοπαράγοντες; Τι
δεν έκαναν καλά οι προπονητές; Μήπως η μετατόπιση ευθυνών στον προπονητή είναι
η πιο ανώδυνη μέθοδος διοίκησης;

Το φαινόμενο Έγκεν Γκέραρντ δεν τους συγκινεί, δεν τους προβληματίζει;
Πιστεύουν ότι με υλικά την προχειρότητα και την ημιμάθεια μπορούν να φτιάξουν
μεγάλες ομάδες; Μήπως θεωρούν ότι χωρίς τις δικές τους υποδείξεις ο προπονητής
είναι ανήμπορος να υλοποιήσει τους ψευτοσχεδιασμούς τους;

Πολλές ομάδες αιφνιδιάζουν με τις επιλογές ποδοσφαιριστών. Τόσο στη
μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού όσο και του Ιανουαρίου. Συνεργάζονται με
περιστασιακούς μάνατζερ και κλείνουν συμφωνίες με παίκτες αμφίβολης αξίας,
αρκεί να είναι φθηνοί. Κάποιοι άλλοι, θέλοντας να εντυπωσιάσουν και να
κεντρίσουν το ενδιαφέρον των οπαδών της ομάδας τους, ανοίγονται σε ακριβότερες
μεταγραφές ή ανακοινώνουν ψεύτικα μεγάλα ποσά.

Το περίεργο είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων δεν πείθει ότι
γνωρίζει τι θέλει. Ο προβληματισμός των διοικητικών στελεχών τους είναι κοντά
στο μηδέν. Οι στόχοι αλλάζουν από μήνα σε μήνα ή από μέρα σε μέρα, χωρίς να
αποκλείεται και από ώρα σε ώρα.

Οι προπονητές συνήθως δεν φέρνουν αντιρρήσεις. Τους αρκεί η θέση που έχουν
εξασφαλίσει και με άνεση υπογράφουν τη λίστα επιθυμιών του προέδρου. Ακόμα και
σοβαροί προπονητές δέχονται κάποια επιλογή του αφεντικού. Έτσι παρατηρείται το
φαινόμενο λίγες μέρες πριν από τη λήξη των μεταγραφών να συζητούνται για μία
ομάδα ποδοσφαιριστές από την Ευρώπη, την Αφρική, τη Νότιο Αμερική.

Ποιος είναι τελικά ο στόχος;