30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ

ΣΥΝΘΕΤΗΣ

ΥΠΑΡΧΕΙ: Για να ερωτεύεται

ΒΛΕΠΕΙ: Την Ελλάδα να ομορφαίνει

ΠΑΘΙΑΖΕΤΑΙ: Με το θέατρο

ΣΗΜΑΔΕΥΕΙ: Τα καλύτερα

ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ: Να μην τρελαθεί

ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ: Με τη βλακεία

ΔΙΩΧΝΕΙ: Ό,τι ανεπιθύμητο

ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ: “Τραγουδάκια της φωτιάς, της πυρκαγιάς”

Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι ένας άνθρωπος που μάλλον διαψεύδει στην πράξη
αυτούς που θεωρούν τους καλλιτέχνες τεμπέληδες. Αυτήν την εποχή παρουσιάζει:
την παράσταση “Όλοι μαύρα κι ένα πιάνο”, στο “Χυτήριο”· τον δίσκο “alumina” ·
το σάουντρακ της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου “Αυτή η νύχτα μένει”· ένα
CD με ερωτικά λαϊκά, τραγουδισμένα από τον Φώτη Μεζίνη. Ετοιμάζει ένα CD με
τραγούδια του Σαίξπηρ. Αν δεν φτάνουν αυτά, να προσθέσουμε και την σελίδα στο
Ίντερνετ που δημιούργησε. Και, βέβαια, τις εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή
“Αθηνά” .

ΕΡ.: Και ορχηστρικός και ερωτικά λαϊκός και σε σίριαλ και βικτωριανά
σαιξπηρικός. Πώς τα καταφέρνετε;

ΑΠ.: Οργάνωση και σωστή διοχέτευση ενέργειας, μοίρασμα δουλειάς, άριστοι
συνεργάτες.

ΕΡ.: Και καλά, δεν υπήρχε ένας φίλος να φωνάξει «εκδρομή»;

ΑΠ.: Τότε, όχι! Τώρα, ναι! Έπειτα, πρέπει να πριμοδοτήσεις κι εσύ την ιδέα της
εκδρομής στον έσω κυβερνοχώρο σου.

ΕΡ.: Τι σημαίνει να βλέπεις με “κόκκινα γυαλιά”; Σας συμβαίνει συχνά;

ΑΠ.: Ενδύομαι την επιθετικότητά μου για να αμυνθώ στην περιρρέουσα χυδαιότητα.
Μου συμβαίνει συνέχεια.

ΕΡ.: Ειδικά όταν και εσείς και οι γύρω σας φοράτε μαύρα;

ΑΠ.: Τα μαύρα είναι για τον ήλιο. Τα κόκκινα για την ψυχή.

ΕΡ.: Αττικό τοπίο μετά τη βροχή…

ΑΠ.: “Στου Θεού τ’ αυτί μιλάω!”.

ΕΡ.: Τοπίο… προεκλογικό;

ΑΠ.: “Και ο Άνθρωπος φοβάται το ποντίκι του, το ποντίκι το δικό του, τον κακό
τον εαυτό του, το μανίκι του. Κι όταν ακουστεί το νιάου, οι γενιές ξεκατινιάου
κι αγοράζονται…”.

ΕΡ.: Γιατί τα έντεκα ελληνικά θέματα έχουν τίτλο “alumina”; Δεν θα γίνουν
χρυσός δίσκος;

ΑΠ.: Γιατί ένα βραδάκι είδα τον Καραϊσκάκη “μαύρο άγγελο”.

ΕΡ.: Η μουσική έχει κλειδιά. Τι θέλει να ξεκλειδώσει;

ΑΠ.: Τις καρδιές, πάντα.

ΕΡ.: Για τα σουξέ τι γνώμη έχετε;

ΑΠ.: Ότι δεν είναι πια ανθεκτικά, όπως παλιά, στον χρόνο.

ΕΡ.: Ύστερα από 20 χρόνια συνεργάζεστε ξανά με τη Minos-ΕΜΙ. Τι να ευχηθούμε;

ΑΠ.: “Καλή επιτυχία”.

ΕΡ.: Η Λίνα Νικολακοπούλου είναι…

ΑΠ.: Ό,τι ακριβότερο έχω στη ζωή μου.

ΕΡ.: Πού είναι καλύτερα: σε μουσική σκηνή, στο στούντιο ή… στο σπίτι;

ΑΠ.: Είμαι παντού… σαν στο σπίτι μου.

ΕΡ.: Τι είναι ταλέντο;

ΑΠ.: Να ξέρεις πώς να βλέπεις τον ήλιο σου κάθε πρωί.

ΕΡ.: Τι είναι βεντετισμός;

ΑΠ.: Βεντετισμός είναι να θες να είσαι η Μαντόνα σε αγοραστικό κοινό δύο
εκατομμυρίων Ελλήνων.

ΕΡ.: Και τι απλότητα;

ΑΠ.: Απλότητα είναι να είσαι η Μελίνα (για πάντα) και να βαδίζεις πεζή στην
αγορά με χαιρετισμό αρχαίας Ελληνίδας.

ΕΡ.: Όλα είναι μάταια ή υπάρχει ελπίς;

ΑΠ.: Όλα μαύρα κι ένα πιάνο.

ΕΡ.: Τι γνώμη έχετε για το Χρηματιστήριο;

ΑΠ.: “Με το ξυστό όλοι ξύνονται μα εγώ έχω εσέ θησαυρό”.

ΕΡ.: Εσείς νιώθετε να είναι ψηλά οι… μετοχές σας;

ΑΠ.: Λες κι η στάθμη της Αγάπης πάει να βρει, πόσοι κρύβονται στη λάσπη
θησαυροί.

ΕΡ.: Ποια παιχνίδια σάς ενδιαφέρουν;

ΑΠ.: Τα της τέχνης, τα ερωτικά.

ΕΡ.: Οι καλλιτέχνες για ποια νίκη αγωνίζονται;

ΑΠ.: Της ελιάς στεφάνι να ‘ναι το βραβείο μας.

ΕΡ.: Η μουσική είναι μία ή… πανσπερμία;

ΑΠ.: Η μουσική είναι μία… πανσπερμία, από ήχους που μάζεψε η ψυχή.

ΕΡ.: Προς τα πού βλέπετε το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού;

ΑΠ.: Προς τη θάλασσα!

ΕΡ.: Ήχοι ή στίχοι;

ΑΠ.: Λόγος.

ΕΡ.: Με τους τραγουδιστές τι σχέση έχετε;

ΑΠ.: Τη σχέση σκηνοθέτη – ηθοποιού (εσείς κρίνετε!).

ΕΡ.: Οι συναποτελούντες το “κοινό” τι κοινό έχουν μεταξύ τους;

ΑΠ.: Το εισιτήριο.

ΕΡ.: Πώς είναι να είσαι πάνω στη σκηνή;

ΑΠ.: Όσο πιο “απλό φυσικό” τόσο ωραιότερα.

ΕΡ.: Πώς χαρακτηρίζετε τη σημερινή Ελλάδα;

ΑΠ.: Νοικοκυρά της καθαρεύουσας που ντιλάρει φούρνο μικροκυμάτων αντί για
παρκετέζα, σε πρωινό παράθυρο. Θεά, παρ’ όλα ταύτα!

ΕΡ.: Τι αισθήματα σας γεννά η θέα της Ακρόπολης στη μέση μιας θάλασσας από
πολυκατοικίες;

ΑΠ.: Θεά, παρ’ όλα ταύτα!