Σε τροχιά διάλυσης η ευρωπαϊκή Δεξιά

Ζακ Σιράκ. Το νεογκολικό κόμμα του χωρίστηκε στα δύο

Επτά μήνες νωρίτερα, στις ευρωεκλογές, τα κόμματα της Δεξιάς πανηγύριζαν μια
πρωτόγνωρη νίκη: την κυριαρχία τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σήμερα, οι
δυσάρεστες εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη. Για το Χριστιανοδημοκρατικό
Κόμμα (CDU) της Γερμανίας φαίνεται πως άνοιξαν οι ασκοί της διαφθοράς. Ο πρώην
καγκελάριος Χέλμουτ Κολ, αναμεμειγμένος σε πολιτικο-οικονομικό σκάνδαλο, ίσως
να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο να του επιβληθεί 5ετής ποινή φυλάκισης. Ο
σημερινός ηγέτης του CDU Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παραδέχτηκε ότι παραβίασε τον νόμο
περί χρηματοδότησης των κομμάτων. Ο Ουίλιαμ Χέιγκ στη Βρετανία μάχεται
καθημερινά να αναστηλώνει τους «ασθενείς» Συντηρητικούς. Και στη Γαλλία, η
Δεξιά εμφανίζεται διχασμένη. Κάποτε, τα κόμματα αυτά κυβερνούσαν. Σήμερα,
δίνουν την εντύπωση της διάλυσης.

Πλέον επίκαιρη η υπόθεση των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών που φαίνεται να
παραπαίουν στη δίνη των σκανδάλων.

Τελευταίο στοιχείο, τραγικό, που πιθανόν να συνδέεται με αυτά, η αυτοκτονία
του Βόλφγκανγκ Χίλεν, επικεφαλής του τμήματος προϋπολογισμού της
κοινοβουλευτικής ομάδας τους κόμματος.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η διαφορά των 15 μονάδων στις δημοσκοπήσεις υπέρ των
Χριστιανοδημοκρατών εξανεμίστηκε. Ο καγκελάριος Σρέντερ διατηρεί πλέον το
προβάδισμα, ενώ το CDU έχει κάθε λόγο να φοβάται τα αποτελέσματα των επόμενων
περιφερειακών εκλογών. Ποιο; Το CDU, που για πολλά έτη ήταν συνυφασμένο ως
έννοια με την ίδια τη Γερμανία.

Και στη Γαλλία

Τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά και για τη γαλλική Δεξιά. Δύο χρόνια
πριν, ήταν ένα περίπλοκο μωσαϊκό κομμάτων, που παρά τις διαφορές τους κατά
καιρούς συνεργάζονταν. Σήμερα αυτός ο κανόνας δεν υφίσταται πια. Η Κεντροδεξιά
Ομοσπονδία (UDF) έσπασε σε έναν κεντρώο σχηματισμό με ευρωπαϊκό προσανατολισμό
και έναν περισσότερο ακραίο, τους Φιλελεύθερους Δημοκρατικούς. Ακόμη και η
γαλλική άκρα Δεξιά, κάποτε η πιο ισχυρή και πειθαρχημένη της Ευρώπης, κόλλησε
τη σχισματική ασθένεια. Το Εθνικό Μέτωπο του Ζαν-Μαρί Λεπέν διχάστηκε. Το
νεογκωλικό κόμμα του δημοφιλούς προέδρου Ζακ Σιράκ (RPR) επίσης χωρίστηκε στα
δύο, εξαιτίας διαφορών που έχουν σχέση με την ευρωπαϊκή πορεία. Οι πιο
μετριοπαθείς ανακάλυψαν ότι το δικό τους έδαφος είχε «εποικιστεί» από τους όλο
και πιο πραγματιστές της Κεντροαριστεράς. Μέσα σε τέτοιο βαρύ κλίμα και με τον
Σιράκ να καθοδηγείται από την προσωπική του φιλοδοξία να επανεκλεγεί το 2002,
η νέα πρόεδρος του κόμματος, η 53χρονη Μισέλ Αλιότ Μαρί, έχει στα χέρια της
την ευκαιρία που επιζητούσε. Να ανασυγκροτήσει τους νεογκωλικούς ως κινητήρια
δύναμη της γαλλικής Δεξιάς.

Βρετανία, Γαλλία

Κανένας ηγέτης συντηρητικών, πριν από τον Ουίλιαμ Χέιγκ, δεν κυνηγήθηκε ποτέ
τόσο πολύ, όχι από έναν αλλά από δύο πρώην πρωθυπουργούς και προκατόχους του
στην ηγεσία του κόμματος. Τη Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία πέρυσι στο συνέδριο του
κόμματος επιδόθηκε σε προπαγάνδα υπέρ του Χιλιανού πρώην δικτάτορα Πινοσέτ,
και τον Τζων Μέητζορ, ο οποίος έσπευσε να προειδοποιήσει να μη στραφεί το
κόμμα ακόμη πιο δεξιά. Αυτό που αρρωσταίνει τους Τόρις, όπως και άλλα
δεξιόστροφα κόμματα της Ευρώπης, είναι ότι «τα ρούχα που φορούσαν οι ίδιοι τα
τελευταία 20 χρόνια εκλάπησαν από την Αριστερά». Πουθενά αυτό δεν είναι
περισσότερο προφανές απ’ ό,τι στη Βρετανία, όπου η «αποικιοκρατική ισχύς» των
Εργατικών επί της Κεντροδεξιάς υπήρξε καταλυτική.

Τα σκάνδαλα φαίνεται να είναι η «αχίλλειος πτέρνα» και της ιταλικής Δεξιάς. Η
Φόρτσα Ιτάλια, του πρώην πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, πλήττεται για άλλη
μια φορά. Ο εισαγγελέας του Μιλάνου κατηγορεί τον Μπερλουσκόνι για διαφθορά.
Τον κατηγορεί ότι προσπάθησε να δωροδοκήσει δικαστές για να αλλάξει απόφαση
υπέρ αυτού, σχετικά με την πώληση κρατικής αλυσίδας πολυκαταστημάτων.

Εξαίρεση η Αυστρία

Αν ένα ακροδεξιό κόμμα έχει να επιδείξει σαφή ενίσχυση τον τελευταίο χρόνο σε
γενικές εκλογές στην Ευρώπη, αυτό είναι της Ελευθερίας, του Αυστριακού Γκεργκ
Χάιντερ, που αναδείχτηκε δεύτερη δύναμη μετά τους Σοσιαλδημοκράτες. Ο Χάιντερ
είναι αυτός που υποστήριξε ότι θαυμάζει την πολιτική του Χίτλερ στον εργασιακό
τομέα. Και κατηγορήθηκε ότι εφευρίσκει κινδύνους για να εμφανίσει τον εαυτό
του ως σωτήρα. Εστίασε την εκστρατεία του σε συνθήματα κατά της μετανάστευσης,
αν και η Αυστρία έχει τους λιγότερους μετανάστες συγκριτικά με άλλες
ευρωπαϊκές χώρες.

Ισχυρίστηκε ότι θα αγωνιστεί για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Η
Αυστρία παρουσιάζει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες εγκληματικότητας στον
κόσμο. Πολλοί πιστεύουν ότι ο φόβος, το σημείο όπου επένδυσε ο Χάιντερ, ήταν
αυτό που τον ενίσχυσε.