ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα παιδικά παιχνίδια, η αφέλεια και ο επανέλεγχος

Δεν είχε γράψει γράμμα στον Άη Βασίλη φέτος. Την ώρα όμως που κατέβαινε από τη
σκάλα ο ευτραφής γλυκύτατος γενειοφόρος, άνοιξε διάπλατα τα γαλάζια ματάκια
της και περίμενε σε απόσταση αναπνοής να τη φωνάξει. Όταν άκουσε τ’ όνομά της,
με γρήγορα πηδηματάκια και τσαχπίνικη περιέργεια τον πλησίασε, του έσκασε ένα
φιλάκι στο μάγουλο και πήρε τα δώρα της. Μ’ ένα πονηρό χαμόγελο ­ έδειχνε
υποψιασμένη για τον πραγματικό παραγγελιοφόρο ­ με πλησίασε για να μου πει
πως, αν και δεν είχε γράψει γράμμα, ο Άη Βασίλης τις έφερε τρία πακέτα.
Ανάμεσά τους οι πολυδιαφημισμένες θαλασσοψυχούλες. Από τα πακέτα της η 7χρονη
Νεφέλη προτίμησε εκείνο με τα τσιμπιδάκια, τα καθρεφτάκια και τα πολύχρωμα
κοκαλάκια. Κι αγνόησε πλήρως τις θαλασσοψυχούλες, εγκαταλείποντάς τες στα
χέρια του μπαμπά και της μεγαλύτερης αδελφής. Επί ημέρες εντρυφούσαν στις
οδηγίες, αλλά η ασάφειά τους δεν βοηθούσε να κατανοήσουν τι ήταν αυτά τα
πράγματα που θα έπλεαν μέσα στο νερό. Ακολούθησαν βήμα βήμα τις σημειώσεις και
λίγες ημέρες αργότερα είδαν κάτι σαν μεγεθυσμένο σπερματοζωάριο να κολυμπάει
στο νερό. Χρειάστηκε να γίνει μια επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή για να γεμίσω
τύψεις που ενεργώντας ως χάνος κατάπια ­ ομολογώ για πολλοστή φορά ­ τα
διαφημιστικά μηνύματα. Όταν τ’ αγόρασα, διάβασα επιπόλαια τις οδηγίες. Δεν
κατάλαβα τίποτα, αλλά σκέφτηκα πως δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει με
τα παιδικά παιχνίδια. Συνήθως οι παραλήπτες τα γνωρίζουν καλά. Αλλά το
αφελέστερο όλων είναι πως δεν μου πέρασε καθόλου από το μυαλό πως το κάθε
προϊόν, όσο διαδεδομένο κι αν είναι, χρειάζεται τον δικό μου επανέλεγχο για
την καταλληλότητά του, γιατί κανείς δεν θα φροντίσει τελικά την ασφάλειά μου.